Tibetan
ཕྱིར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསོལ་ཏོ། །ཉེ་བར་བསྡུ་བའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་གི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསོལ་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཐོབ་པ་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། །གང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཐབས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སོ། །གང་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲེལ་བ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེ། གང་གི་སྒྲ་ནི་སྤོང་བ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས། གང་གང་གིས་གང་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདིར་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྒྲས་བརྗོད་དེ། ཐོབ་པ་པོ་དང་འབྲེལ་པའི་ཚིག་ལྷག་མ་གཉིས་ཀྱིས་སྟོན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གང་ཞིག་སྐབས་སུ་བབ་བ་དེ་ཉིད་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་སྒྲ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་ན་མིང་ཙམ་དུ་ཡོད་པ་ལས་དོན་བདེན་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན་མིང་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསོལ་ཏེ། དེ་སྔོན་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །སྒྲ་དོན་ཁྱད་པར་བརྗོད་བྱ་དང༌། །རྗོད་བྱེད་དུ་ནི་འདོད་མིན་གྱི། །སྤྱི་ནི་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་དངོས་པོ་ ཇི་ལྟ་བར་མིང་དེ་མངོན་པར་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མ་སྐྱེས་པའོ། །ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསོལ་ཏོ། །དེ་ཉིད་བཤད་པ་ནི་བདག་ཤིན་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་གྱི་བྱ་བའི་ནུས་པ་མེད་པས་བོང་བུའི་རྭ་དང་འདྲ་བར་ཡང་དག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་མངོན་པར་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་བདག་ནི་ཤིན་ཏུ་མེད་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟ་ན་ཡང་བདག་ཅེས་ཐ་སྙད་འདོགས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རིགས་པས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་ན་གཟུགས་དེ་གང་ཡིན་ཞེས་རྟོག་པ་ལ། གང་གཟུང་དུ་མ་མཆིས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་མངོན་པར་མ་གྲུབ་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ནར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་བ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མ་བརྟགས་གཅིག་པུ་ན་ཡིད་དགའ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་ན་འོན་ཆོས་དོན་དམ་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། རིགས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མངོན་པར་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ། མངོན་པར་མ་གྲུབ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བས་དེ་ནི་ཆོས་མ་ལགས
Chinese
复次，祈请“一切智性”等。为了简要起见，祈请“世尊，我的”等。所谓“何者”，是指获得者菩提萨埵。所谓“以何”，是指通过获得之方便门。所谓“于何”，是指与一切智性之体性的关联，因为“何”之语表示舍弃，所以是“非何、非以何、非于何”之总结语。为何如此？因为祈请“因为世尊佛陀”等。此处，以佛陀之语表示所要获得之物，因为其余两个与获得者相关的词语表示，因为为了简要概括与何者相关之当下。如果认为为了如实地结合事物之语音，仅仅存在名称就能成为真实的意义，那么就祈请“那个名称也”等，因为那之前没有见过。以“语音意义之差别，所说与能说，并非意欲，共同之处是简要显示”之方式，事物如实地，那个名称没有显现成立，所以是未生。如何呢？祈请“如何我”等。解释那个本身是“我极”等，因为没有意义之作用能力，如同驴子的角一样，在真实的世俗中也没有显现成立，因此我虽然极度不存在，即便如此，也安立“我”之名称。如果这样，一切法以理智而言是无自性的，那么思索形色是什么时，说了“无所执持”等，因为没有显现成立，因此仅仅是远离能执与所执。因此，形色等在世俗中未经观察，独自存在时，是令人愉悦的。如果那样，没有成立为能执与所执的事物，那么难道是胜义谛吗？说了“那样”等，以理智而言，一切法没有事物，凡是没有事物，就是没有显现成立，凡是没有显现成立，就是远离执持自性，因此那不是法。
English
Furthermore, one prays with 'also the all-knowing nature,' and so forth. For the sake of brevity, one prays with 'Bhagavan, my,' and so forth. 'Whoever' refers to the one who attains, the Bodhisattva. 'By what' refers to the means of attainment. 'To what' refers to the connection, the characteristic of all-knowingness. Since the word 'what' indicates abandonment, the summary is 'not what, not by what, not to what.' Why is that? Because one prays with 'because the Bhagavan Buddha,' and so forth. Here, what is to be attained is expressed by the word 'Buddha,' because the other two words related to the attainer indicate, because whatever is relevant to 'what' is briefly summarized. If one thinks that by combining the sounds of things as they are, merely having a name can become true meaning, then one prays with 'that name also,' and so forth, because it has not been seen before. In the manner of 'the difference between sound and meaning, what is said and what is said, is not intended, the commonality is briefly shown,' that name does not manifestly exist as things are, therefore it is unborn. How is it? One prays with 'how I,' and so forth. Explaining that itself is 'I extremely,' and so forth, because there is no power of meaningful action, like the horn of a donkey, it is not manifestly established even in true conventionality, therefore, although I am extremely non-existent, even so, the term 'I' is applied. If that is the case, if all phenomena are without inherent existence according to reason, then when contemplating what form is, one speaks of 'that which is not grasped,' and so forth, because it is not manifestly established, therefore it is only free from grasping and being grasped. Therefore, form and so forth, when unexamined in conventionality, are pleasing when alone. If it is not established as an object of grasping and being grasped, then is it the ultimate truth? One speaks of 'that way,' and so forth, by reason, whatever all phenomena are without substance, that itself is not manifestly established, and whatever is not manifestly established is free from holding its own characteristic, therefore that is not Dharma.
Tibetan
་སོ། །རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པའི་དོན་མཇུག་བསྡུ་བའི་ཕྱིར་དེས་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེས་ན་ཞེས་པ་ནི་དེའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་ཞིག་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་སྤོང་བ་བརྗོད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་ལྟ་ན་ནི་ཆོས་རྣམས་མངོན་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསོལ་ཏེ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མངོན་པར་གྲུབ་པ་རབ་ཏུ་དགག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མངོན་པར་མ་གྲུབ་པ་ལས་གཞན་པ་མངོན་པར་གྲུབ་པའི་ཆོས་ནི་ཉེ་བར་མི་དམིགས་སོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ནི་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་རྣམས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཆོས་ནི་ཐོབ་པ་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་བཏགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ གཟུགས་ལ་སོགས་པའོ། །གང་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སྤྱོད་པ་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བྱང་ཆུབ་པའི་དོན་དུ་སྤྱོད་པའི་སྤྱིའི་ཆོས་གཞན་གང་ཡང་རུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཉེ་བར་མི་དམིགས་སོ་ཞེས། རྣམ་པར་དབྱེ་བ་བསྒྱུར་ལ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སུ་ཞིག་མངོན་པར་བརྩོན་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། །སྤྱོད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཉམ་པར་གཞག་པའི་ཤེས་པས་སོ། །སྒོམ་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཉམ་པར་གཞག་པའི་ཤེས་པས་སོ། །ཉེ་བར་རྟོག་བ་ནི་རིག་པས་རྣམ་པར་འཇོག་པའོ། །ངེས་པར་སེམས་པ་ནི་དྲན་པའི་ཤེས་པ་ལ་ངེས་པར་འཇོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མི་དམིགས་ན་ཇི་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཉེ་བར་རྟོག་ཅེས་པའི་དོགས་པ་དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བས་བསུ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་གི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསོལ་ཏོ། །གང་གི་ཕྱིར་དུས་གང་གི་ཚེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་འདི་དག་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྟེ། དེའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་རྣམ་པར་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་གཟུགས་ཉེ་བར་མི་རྟོགས་ཏེ་མི་རིག་གོ །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཉེ་བར་མི་འཛིན་ཏེ་བདག་གིར་མི་བྱེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་སྐྱེ་བའམ་འགག་པར་ཡང་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་མ་གཏོགས་པ་གཞན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་བསམས་པའོ། །བདག་ཉིད་གཅིག་ཡིན་ན་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་འགག་པ་མེད་པ་དམིགས་པ་ཁོ་ན་གཟུགས་དམིགས་པ་ཡིན་
Chinese
等。为了总结彻底修习的意义，因此说了“般若波罗蜜多”等等。因此，这个“因此”就是“因为这个”的意思。这个“什么”的声音，因为是舍弃的表达，所以是否定之词。如果是这样，那么法是显现成立的吗？于是祈请“世尊”等等，因为是对一切事物的显现成立的彻底否定。除了未显现成立之外，没有其他的显现成立的法可以指认。一切法都是般若波罗蜜多的道路的自性。佛法是应当获得的特征。菩萨的法是获得者被命名为菩萨的原因，即色等等。如果说“什么在菩提中修行是不可见的”，那么，为了菩提的意义而修行的总的法，无论是什么，也是不可见的。将“分别”与“转变”结合起来。如果是这样，那么谁会努力修习般若波罗蜜多呢？于是说了“如果那样”等等。修行是指安住的智慧。禅修是指安住的智慧。接近的思索是用智慧来分别安立。决意是安立在忆念的智慧上。如果色等等不可见，那么如何接近思索般若波罗蜜多呢？为了消除这个疑问，用“那是因为什么呢”来迎接，然后祈请“世尊，在什么时候”等等。因为在什么时候，这些色等等的法存在于般若波罗蜜多中，因为那个原因，当完全领悟到无自性的形态时，那时色不会被接近思索，即不会被认知。正因为如此，不会接近执取，即不会占为己有，因为不会如实地反复见到生或灭。因为除了生和灭之外，没有其他存在，这是所思考的。如果自性是一个，那么无生和无灭的显现，仅仅是色的显现。
English
Etc. In order to conclude the meaning of thorough practice, therefore, "Prajnaparamita" and so on are mentioned. Therefore, this "therefore" means "because of this." The sound of "what" is a negative term because it is an expression of abandonment. If so, are the dharmas manifestly established? Then, "Bhagavan" and so on are requested, because it is a thorough negation of the manifest establishment of all things. Other than the unmanifestly established, there is no other manifestly established dharma that can be pointed out. All dharmas are the nature of the path of Prajnaparamita. The Buddha's dharma is the characteristics to be attained. The bodhisattva's dharma is the reason why the attainer is named a bodhisattva, namely form, etc. If it is said that "whatever practices in bodhi is invisible," then the general dharma of practicing for the sake of bodhi, whatever it may be, is also invisible. Combine "distinction" with "transformation." If so, then who will strive to practice Prajnaparamita? Then "if so" and so on are mentioned. Practice refers to the wisdom of abiding. Meditation refers to the wisdom of abiding. Approaching contemplation is to distinguish and establish with wisdom. Determination is to establish on the wisdom of mindfulness. If form, etc., are invisible, then how to approach contemplating Prajnaparamita? To dispel this doubt, "what is the reason for that?" is used to greet, and then "Bhagavan, at what time" and so on are requested. Because at what time, these dharmas of form, etc., exist in Prajnaparamita, because of that reason, when the form of selflessness is fully realized, then form will not be approached for contemplation, that is, it will not be cognized. Precisely because of this, it will not be approached for grasping, that is, it will not be taken as one's own, because birth or death will not be truly and repeatedly seen. Because there is nothing else other than birth and death, this is what is thought. If self-nature is one, then the appearance of no birth and no death is merely the appearance of form.