Tibetan
འདོད་དེ། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་ངེས་པར་འབྱུང་བར་བྱ་བའི་གཞི་འདི་རྣམས་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ཆོས་གཞན་མེད་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་དམིགས་སུ་མེད་པས་ངེས་བར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུའི་བརྒྱད་པོ་འདི་དག་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ནི་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་སྒྲུབ་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། ཆེད་དུ་བྱ་དང་མཉམ་ཉིད་དང༌། །སེམས་ཅན་དོན་དང་འབད་མེད་དང༌། །མཐའ་ལས་འདས་པར་ངེས་འབྱུང་དང༌། །ཐོབ་པའི་མཚན་ཉིད་ངེས་འབྱུང་དང། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་དང༌། །ལམ་གྱི་ཡུལ་ཅན་ངེས་འབྱུང་སྟེ། །རྣམ་པ་བརྒྱད་ཀྱི་བདག་ཉིད་འདི། །ངེས་འབྱུང་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་སྤྱོད་པའི་ལེའུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྣམ་པ་མ་ལུས་ བས་དངོས་པོ་མཐའ་དག་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་འབྲེལ་བར་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱོད་པར་གྱུར་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཁོ་ན་སེམས་བསྐྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་འདིར་ཡང་དང་ཡང་དུ་བཟླས་པའི་ཕྱིར་ན་གཞུང་འདི་ལེའུ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་བཤད་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་གྱི་སྣང་བ་ལས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་ལེའུ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་དང་པོའོ།། །། སྐབས་དང་པོ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་བརྗོད་པ།
Chinese
这是为了使之不颠倒地进入。因此，由于没有比这些作为必须出现的依据更为殊胜的法，并且一切法皆无所缘，为了必须出现，应当了知仅仅通过这八种（法）本身而必须出现的，就是必须出现的证成。如是说：‘特意行和同等性，利益有情和无勤作，超越边际为出离，获得自性为出离，一切相智和，具有道之境出离，此八种相之自体，名为出离之证成。’如是宣说。名为行于一切相智之品者，因为以无余之相完全了知一切事物，所以与如来相关联而应当随之修证的，即是成为行的一切相智本身，由于发心等自性，以因和果之自性的方式，在此反复宣说，所以此论是品。从《般若波罗蜜多》的解释《现观庄严论》之光明中，名为一切相智之行的品，是第一品。第一章，宣说一切相智本身。
English
This is in order to enter without reversing. Therefore, since there is no other dharma more excellent than these bases for what must necessarily arise, and since all dharmas are without an object of focus, in order for it to necessarily arise, it should be known that what necessarily arises through these eight alone is the proof of what necessarily arises. As it is said: 'Intentional conduct and equality, benefiting sentient beings and effortless, transcending limits as emergence, obtaining self-nature as emergence, all-knowingness and, having the object of the path as emergence, this self of eight aspects, is called the proof of emergence.' Thus it is proclaimed. The chapter called "Acting in All-Knowingness" is so named because, since all things are completely known through all aspects without remainder, that which is related to the Thus-Gone One and should be subsequently cultivated is the very all-knowingness that has become the conduct, and because the nature of generating the mind of enlightenment, etc., is repeatedly stated here in the manner of the nature of cause and effect, this treatise is a chapter. From the explanation of the Prajñāpāramitā, the Light of the Abhisamayālaṅkāra, the chapter called "The Conduct of All-Knowingness" is the first chapter. First section: Expressing All-Knowingness itself.