Tibetan
་ན་སྟེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་སྟོན་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཟག་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུའི་ཆོས་ལ་མོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་གི་ལྷག་མའོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ ངེས་པར་འབྱུང་བ་དེ་ཡང་ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་ལ་སོགས་པ་མེད་བར་མི་འབྱུང་བས། དེའི་འོག་ཏུ་ལམ་གྱི་ངེས་བར་འབྱུང་བ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྗོད་པ་ནི། ཚེ་དང་ལྡན་པ་རབ་འབྱོར་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །རབ་འབྱོར་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དོན་ལེགས་བར་སྨྲས་བ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །འོན་ཀྱང་གང་གིས་བྱང་ཆུབ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མི་གནས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་གང་ཡིན། རང་གི་ངོ་བོ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཤཱ་རིའི་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཏེ། ས་དང༌། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉིད་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མི་བརྟེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མི་གནས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད་དོ། །ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ཐེག་པ་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ལ་སུ་ཞིག་ངེས་པར་འབྱུང་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའི་རིམ་པས་སོ། །སེམས་ཞུམ་པ་ནི་སེམས་འཁུམས་པའོ། །དེ་ཉིད་ནི་ནེམ་ནུར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། ནེམ་ནུར་དུ་གྱུར་པ་ནི་ཐེ་ཚོམ་དུ་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་སྟེ། ཅི་འདི་ཡིན་ནམ། གཞན་ཡིན་ཞེས་ལམ་གཞན་འདོད་བར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྨོངས་པ་ནི་མི་ཤེས་པ་སྟེ། དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་མི་རྟོགས་པའོ། །སེམས་གཞན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ནི་ལོག་པའི་ཤེས་པ་སྟེ། ལོག་པར་རྟོགས་པའོ། །འདི་ཐམས་ཅད་ནི་མ་རིག་པ་ཡིན་བས་ན། བསྒོམས་པས་སྦང་བར་བྱ་བར་བསྟན་ཏོ། །གནས་པ་འདི་ལྟ་བུས་གནས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལམ་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་གནས་པས་སྤྱོད་ལམ་རྣམ་པ་བཞིའི་སྒོ་ནས་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་ཉིད་རྫོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡིད་ལ་བྱེད་པ་འདི་དང་མ་ བྲལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ནང་དུ་ཡང་དག་པར་འཇོག་པའི་གནས་སྐབས་སུའོ། །ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་འབད་བ་དམིགས་པ་ལ་སེམས་འཛིན་པའི་ལས་ཅན་མ་ཡིན་ནམ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་གནས་པ་ནི། དེ་ལས་བཟློག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་ན། འདི་གཉིས་ལྷན་ཅིག་གནས་པར་ག་ལ་རུང༌། ཞེས་བྱ་བའི་བསམ་པས་སྨྲས་པ་ནི། ཚེ་དང་ལྡན་པ་རབ་འབྱོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་གནས་པས་གནས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་མ་བྲལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཕན་ཚུན་འགལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་མི་རུང་ངོ༌། །ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཚེ་དང་ལྡན་པ་རབ་འབྱོར་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་སོ། །གལ་ཏེ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་མ་བྲལ་ན་དེའི་ཚེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ལ། འོན་ཏེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་གནས་བ་དང་མ་བྲལ་ན། དེའི་ཚེ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འགལ་བ་དག་ཀྱང་གཅིག་ལ་ལྷན་ཅིག་གནས་པར་འདོད་ན། དེའི་ཚེ་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སྨྲས་པ་ནི། ཚེ་དང་ལྡན་པ་རབ་འབྱོར་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །གལ་ཏེ་ལམ་གྱི་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་གནས་སྐབས་སུ་ཡིད་ལ་བྱེད་བ་དང་མ་བྲལ་བ་ཡིན་ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་མ་བྲལ་བར་འདོད་ན། དེ་ལྟར་གྱུར་ན་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་གནས་པ་དང་མི་འབྲལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་རྣམས་ལ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་གནས་པ་འབད་བ་དུ་མས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་ཇི་ལྟར་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དེ་དང་མི་འབྲལ་བ་ཡིན་སྙམ་པའི་དོགས་པ་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཞེས་བྱ་བས་བསུ་ནས་སྨྲས་པ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ དང་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་མི་འགལ་བས་སོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མའོ། །འདི་སྙམ་དུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་མ་བྲལ་བ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང༌། དེ་དང་འགལ་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཇུག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་བ་ཡོད་པས། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་རྣམ་པར་གཞག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་གང་གི་ཚེ་ཁྱོད་ལམ་གྱི་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་གནས་སྐབས་སུ་གཉི་ག་ལྷན་ཅིག་གནས་པས་འགལ་བར་ཁས་མི་ལེན་པ་དེའི་ཚེ། རེས་འགའ་བའི་འགལ་བ་མི་འཐད་པས། གང་གི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མི་འགལ་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་མ་བྲལ་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་མི་འབྲལ་བ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བསམས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་
Chinese
因为如果不是这样，就不能成立为导师。仅仅是了悟补特伽罗无我，就不会信奉这种法，因此说如来加持是语句的剩余。通达一切相的 决择产生，如果没有特殊的道等就不会产生。因此，为了在它之后显示道的决择产生，所说的是：具寿善现，好啊！好啊！等等。善现，好啊！好啊！这是因为说了意义很好。然而，什么能证得菩提，什么是不安住于一切法的般若波罗蜜多呢？为了显示自己的体性，是舍利子等等。地和般若波罗蜜多以及菩提支分的一切法的自性，以道的体性的智慧波罗蜜多本身，因为不安住于一切法，所以说为不安住于一切法的般若波罗蜜多。一切乘都包含在三乘中。如果这样，谁会对具有道性的智慧波罗蜜多决择产生呢？因此说了“如是”等等。如是，是按照刚才所说的次第。心怯弱是心退缩。这由“内闷”等等所说，内闷是成为犹豫的智慧，因为想这是什么呢？是其他的吗？而想其他的道。愚昧是不知，是不了知它的自性。心变成其他的，是邪知，是邪分别。这一切都是无明，因此显示了要通过修习来调伏。以这样的安住而安住，这是因为以道性的智慧波罗蜜多的安住，通过四种威仪门来成办心调柔。不离此作意啊！这是在将道性如实安立的阶段。作意是心的努力指向所缘。
English
Because if it were not so, it would not be valid as a teacher. Merely realizing the absence of a self of a person would not lead to faith in this kind of Dharma, therefore, saying that it is blessed by the Thus-Gone One is the remainder of the sentence. The arising of the determination of the all-knowing will not occur without special paths and so on. Therefore, in order to show the arising of the determination of the path after that, what is said is: "Endowed with life, Subhuti, well done! Well done!" and so on. "Subhuti, well done! Well done!" is because the meaning is well spoken. However, what is it that will realize enlightenment, this perfection of wisdom that does not abide in all dharmas? In order to show its own essence, it is Shariputra and so on. The very essence of all dharmas of the ground, the perfection of wisdom, and the aspects of enlightenment, by the perfection of wisdom that is the characteristic of the path itself, because it does not rely on all dharmas, it is said to be the perfection of wisdom that does not abide in all dharmas. All vehicles are included in the three vehicles. If so, who will definitely arise in such a perfection of wisdom that is the nature of the path? Therefore, it is said, "Thus," and so on. "Thus" is in the order of what was just said. A shrinking mind is a contracted mind. That is what is said by "dejected," and so on. To become dejected is to become doubtful wisdom, because one wonders, "Is this it? Is it something else?" and desires another path. Ignorance is not knowing, not realizing its own essence. The mind becoming something else is wrong knowledge, wrong discrimination. All of this is ignorance, therefore it is shown that it should be subdued by cultivation. Abiding by abiding in this way is because by abiding in the perfection of wisdom that is the nature of the path, one perfects the very ability of the mind through the four doors of deportment. Not separated from this attention! This is in the state of truly establishing the nature of the path. Attention is the effort of the mind towards the object.
Chinese
难道不是执着于所缘的行者吗？安住于般若波罗蜜多，是与此相反的自性，这二者怎么能同时存在呢？以这种想法说的是，具寿善现等等。以般若波罗蜜多的安住而安住的，那如何能不离于作意呢？因为是互相违背的，所以那样是不行的。这是总结语。为了显示那一点，说了具寿善现如果等等。如果与作意不分离，那么那时就与般若波罗蜜多分离了。然而，如果不离于般若波罗蜜多的安住，那么那时就与作意分离了。然而，如果想要将违背的事物也一起安住于一个事物上，那么那时就太过分了。说的是，具寿善现如果等等。如果在道的决择的阶段，即使不离于作意，也想要不离于般若波罗蜜多，如果那样的话，那么一切有情都将不离于般若波罗蜜多的安住，因为他们都有作意。安住于般若波罗蜜多不是要以许多努力来成就的吗？那么，为什么会有有情一切都不离于它的疑惑呢？以“为什么”来迎接后说的是，一切有情等等。作意 与，这里是不违背的。这是剩余的。这样想，即使已经不离于般若波罗蜜多，但因为有与此违背的颠倒的作意，所以不是对一切有情进行分别。还有，当你在道的决择的阶段，不承认二者同时存在是违背的时候，偶尔的违背是不合理的。因为一切有情都不离于不违背的作意，所以，将太过分地不离于般若波罗蜜多了。这是所想的。作意，如字面意思。
English
Isn't it a practitioner who clings to the object of attention? To abide in the Prajnaparamita is of the opposite nature to that, how could these two coexist? This is said with the thought that, the venerable Subhuti and so on. How can one who abides by abiding in the Prajnaparamita not be separated from attention? Because they are mutually contradictory, it is not possible. This is the concluding remark. In order to show that point, it is said, the venerable Subhuti, if and so on. If one is not separated from attention, then at that time one is separated from the Prajnaparamita. However, if one is not separated from abiding in the Prajnaparamita, then at that time one is separated from attention. However, if one wants to have contradictory things abide together on one thing, then at that time it will be too extreme. It is said, the venerable Subhuti, if and so on. If, in the stage of ascertainment of the path, even if one is not separated from attention, one still wants to be not separated from the Prajnaparamita, if that is the case, then all sentient beings will not be separated from abiding in the Prajnaparamita, because they all have attention. Isn't abiding in the Prajnaparamita something to be accomplished with many efforts? So, why would there be a doubt that all sentient beings are not separated from it? After welcoming with "why," it is said, all sentient beings and so on. Attention and, here it is not contradictory. This is the remainder. Thinking like this, even if one is already not separated from the Prajnaparamita, but because there is a reversed attention that contradicts it, it is not a distinction for all sentient beings. Also, when you do not admit that the two exist simultaneously as contradictory in the stage of ascertainment of the path, occasional contradiction is unreasonable. Because all sentient beings are not separated from non-contradictory attention, therefore, it will be too extreme to be not separated from the Prajnaparamita. This is what is thought. Attention, literally.
Tibetan
པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཉེས་པ་འདིར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི། ཤཱ་རིའི་བུ་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །འོན་ཀྱང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་པར་མངོན་པར་འདོད་དོ། །དེ་ལ་ཡང་གལ་ཏེ་སྒྲའི་འཇུག་པ་ཙམ་གྱིས་ཀླན་ཀ་ཚོལ་བར་བྱེད་ན། དེའི་ཚེ་ཁྱོད་ལ་ཡང་ཀླན་ཀ་ཡོད་དོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུས་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཁོ་ན་ཡང་དག་པར་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་སྟེ། སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་དོན་བརྗོད་པ་ཁོ་ནར་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་དེའི་ཕྱིར་འདི་ལྟ་བུའི་རིགས་ཅན་གྱི་ངག་ཕྱི་མ་རྣམས་སུ་ཁྱོད་ལ་ཡང་སླར་དྲི་བར་བྱའོ། །འདིས་ནི་སྒྲའི་དོན་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་བཟུང་ན་ཉེས་པ་མཚུངས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སྟོན་ཏོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་ན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། སྒྲ་ཇི་བཞིན་མ་ཡིན་སྙམ་པའི་དོགས་པ་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཞེས་བྱ་བས་བསུ་ནས་སྨྲས་པ་ནི། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་སེམས་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །སེམས་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་སྲོག་ཆགས་རྣམས་ནི་སྒྱུ་མ་དང་འདྲ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་དེས་ན་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ ཕྱིར། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དོ། །སེམས་ཅན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མེད་པ་ནི། སེམས་ཅན་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །སེམས་ཅན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པས་དབེན་པ་ཉིད་ནི་སེམས་ཅན་དབེན་པ་ཉིད་དོ། །སེམས་ཅན་བསམ་ལས་འདས་པ་ཉིད་ནི་སེམས་ཅན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཉིད་དོ། །སེམས་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་ནི་སེམས་ཅན་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ཉིད་དོ། །སེམས་ཅན་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་བརྫུན་པའོ་ཞེས་མངོན་བར་བྱང་ཆུབ་པ་ཉིད་ནི། སེམས་ཅན་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་བར་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ཉིད་དོ། །ཚིག་དྲུག་པོ་འདི་དག་ནི་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་བཞི་དང་མཐོང་བ་དང་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་གཟུང་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་རིག་པས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ནས་མཇུག་བསྡུ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ་ནི། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདི་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ཏེ། བཤད་མ་ཐག་བའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་འདི་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ལམ་གྱིས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གནས་པ་འདིས་གནས་པར་
Chinese
如果说因为这样就会变成过失，那么就说：舍利子，好啊好啊！等等。然而，想要显现出不作意本身就是作意。对此，如果仅仅因为词语的运用就寻衅，那么，那时你也有过失。等等这样说了。因为具寿舍利子以词语如实地表达了作意的体性的意义，所以完全执着于如字面意义表达的意义，因此对于这种类型的后来的言语，也要反过来问你。这表明如果按照字面意义执着于词语的意义，就会变成同样的过失。还有，怎么样不作意本身就是作意呢？为什么会有不是如字面意义的怀疑呢？以这样的提问来迎接，然后说道：具寿舍利子，众生等等。所谓的众生，这些有生命的东西，因为和幻术一样，所以是无自性的。因为这个原因，和它无有差别，所以，作意本身就是无自性的。众生就其本身而言是不存在的，众生就是无事物。众生就其本身而言，远离了无生等等，就是众生远离。众生超出思虑，就是众生不可思议。众生没有分别念，就是众生现证菩提。众生不是真实的，是虚假的，现证菩提就是，众生不是真实地现证菩提。这六个词语，应该按照顺序，在决择分四部分和见道、修道的阶段中理解。这样，为了通过智慧说不作意本身就是作意，然后作总结，所以说道：具寿舍利子等等。菩萨是这样的自性，以刚刚所说的自性之作意和具有般若波罗蜜多的自性，以道而决择的体性的安住而安住。
English
If it is said that this will become a fault, then it is said: Shariputra, good, good! And so on. However, it is desired to show that non-attention itself is attention. Moreover, if one seeks fault merely by the use of words, then at that time you also have a fault. And so on. Because the venerable Shariputra truly expressed in words the meaning of the nature of attention, therefore, since one completely clings to the meaning expressed as it is in the words, therefore, for this kind of later speech, you will also be asked in return. This shows that if one clings to the meaning of the words as they are in the words, it will become the same fault. Also, how is it that non-attention itself is attention? Why is there a doubt that it is not as it is in the words? Having welcomed with such a question, it is then said: Venerable Shariputra, sentient beings, and so on. The so-called sentient beings, these living beings, are without self-nature because they are like illusions. For this reason, since it is not different from it, therefore, attention itself is without self-nature. Sentient beings are non-existent in themselves, sentient beings are non-things. Sentient beings, in themselves, are devoid of non-birth and so on, that is, sentient beings are devoid. Sentient beings are beyond thought, that is, sentient beings are inconceivable. Sentient beings have no discrimination, that is, sentient beings are fully enlightened. Sentient beings are not true, they are false, enlightenment is, sentient beings are not truly enlightened. These six words should be understood in order in the four parts of the decisive division and in the stages of the path of seeing and meditation. Thus, in order to say through wisdom that non-attention itself is attention, and then to conclude, it is said: Venerable Shariputra, and so on. The Bodhisattva is of such a nature, with the attention of the nature just spoken of and with the nature of the Perfection of Wisdom, abides by the abiding of the nature of decisive division by the path.