Tibetan
པྱད་པར་བྱའོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལན་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟེ། དོན་གསུམ་ཕན་ཚུན་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ་སོར་བསྟན་པར་མི་ནུས་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ན་མི་ནུས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་ན་སྒོམ་བཞིན་པ་ཡང་བསྟན་པར་མི་ནུས་སྙམ་དུ་དོགས་པ་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེན་ཞེས་བྱ་བས་བསུ་ནས། རྣམ་པ་སྟོན་པས་ལན་གསུངས་པ་ནི་རིགས་ཀྱི་བུ་དེས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ནི་ཐབས་དམ་པ་ཡིན་ཞེས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པའི་སྒོ་ནས་དམིགས་པས། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཡང་རྣམ་པ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་མི་ཤེས་ཏེ་ཉེ་བའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་དང་བཅས་པས་ཡང་དག་པར་མི་ཤེས་ཏེ། དངོས་པོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཡང་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་རྣམ་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་པའོ། །འདི་ཞེས་བྱ་བར་མཐོང་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བར་བསམས་སོ། །ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་མ་དམིགས་པ་ལ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དང་སྒོམ་པ་པོ་དང་སྒོམ་པ་མི་འཐད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་ དགོངས་པས། ཤཱ་རིའི་བུ་མི་ཤེས་ཡང་དག་པར་མི་ཤེས་ཞེས་ཟེར་རམ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཉེས་པ་མེད་དོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས། རབ་འབྱོར་གྱིས་སྨྲས་པ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །བསམ་པ་དེ་ཉིད་ནི་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བས་དོགས་པ་བསུ་ནས་བརྗོད་པ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་མེད་པས་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མའོ། །སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུ་བཞིན་དུ་སྔོན་གྱི་འཕེན་པའི་དབང་གིས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་བསམས་པའོ། །ཆོས་ཉིད་དང་མི་འགལ་བར་སྟོན་པས་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་གསུངས་པ་ནི། ཚེ་དང་ལྡན་པ་རབ་འབྱོར་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །སྤོབས་པ་ནི་ཁྱོད་ལ་དེར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་སྐྱེས་པས་སོ། །སྟོན་པ་ནི་གཞན་རྣམས་ལ་དམིགས་པ་དེ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་བསྡུ་བའོ། །ནིའི་སྒྲ་ནི་ངེས་པར་གཟུང་བ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་འདི་ལ་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཡང་ཇི་ལྟར་ན་རིམ་པ་འདིས་བསླབ་པར་བྱ་སྙམ་པའི་དོགས་པ་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བས་བསུ་ནས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གཟུངས་སོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པའི་རང་བཞིན་ལའོ། །དེ་ལྟར་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཅེས་བྱ་བའི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམ་པ་གསུམ་མོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། ཏིང་འཛིན་དེ་ཡི་བྱེད་པ་ཉིད། །ལུང་སྟོན་པ་དང་རློམ་པ་ཟད། །གསུམ་པོ་ཕན་ཚུན་ངོ་བོ་གཅིག །ཏིང་འཛིན་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ། །དེ་ལྟར་ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་ནི། །ཆུང་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཆོས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་བྱས་ཤིང་མཉམ་པར་གཞག་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ་སྒོམ་པ་ན། གང་གི་ཚེ་རིམ་གྱིས་དོན་ཐ་དད་པར་གྱུར་པའི་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ཅུང་ཟད་གསལ་བས་ཡུད་ཙམ་ཁོ་ན་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་འདིའི་དྲོ་བར་གཏོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་འདིར་སྣང་བ་ཐོབ་པ་ ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བརྗོད་དོ། །གང་གི་ཚེ་ཆོས་ཀྱི་སྣང་བ་དེ་ཉིད་འཕེལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བདག་མེད་པར་སྒོམ་པ་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་འབྲིང་ཙམ་དུ་གསལ་བར་གྱུར་བ་དེའི་ཚེ་ནི་རྩེ་མོའི་གནས་སྐབས་ཏེ། དེ་ཉིད་ནི་སྣང་བ་མཆེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། །གང་གི་ཚེ་ན་སེམས་ཙམ་དུ་གནས་པས་ཕྱིའི་དོན་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་ཤེས་པའི་སྣང་བ་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་བཟོད་པའི་གནས་སྐབས་ཏེ། གཟུང་བའི་རྣམ་པ་མེད་པར་རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་ཞུགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་ནོ། །ཡང་གང་གི་ཚེ་དོན་ལ་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་གཡེང་བར་སྣང་བ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་རྫོགས་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་འཇིག་རྟེན་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་གི་གནས་སྐབས་ཏེ། །དེ་ཉིད་ནི་བར་ཆད་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱའོ། །གནས་སྐབས་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་ལྷག་པར་མོས་པ་བརྟན་པ་ཡིན་པས་མོས་པས་སྤྱོད་པའི་ས་ཞེས་བྱ་བར་བཤད་དོ། །ས་འདི་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཡིན་ན་ཡང་བྱིས་པའི་རྒུད་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་ཤིང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང༌། གཟུངས་དང༌། རྣམ་པར་ཐར་པ་དང༌། མངོན་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས
Chinese
应当辨别。具寿舍利子，并非如此，这是回答。因为法性之禅定，以及菩提萨埵，以及般若波罗蜜多，此三者意义相互本体是一，因此对于不能分别显示的特殊之色等所缘，所以不能，是此之义。又如何观修者也不能显示呢？以“为何执着”来迎接疑惑，以显示相状来回答，是说种姓之子彼禅定也是等等。以诸法皆非有自性，于禅定中不分别，是殊胜方便，以法性之相状而缘故，彼禅定亦以无相之心不能知，因为无有近取因故。以有相亦不能如实知，因为事物虽非有，然梦等存在之故。又，此“又”字不仅是相状而已。见此为“此”，是依赖于分别念之故，是如此思索。于一切不作意，则观修与观修者与观修不应理，如此 作意。舍利子说“不知，不如实知”吗？如此说道。心想世俗中无过失，具寿善现说道：具寿舍利子等等如是说。彼思索为何呢？以“为何”来迎接疑惑而说：以彼禅定无有之故。彼真实中则为剩余。结合等等如幻化之人，是思索以先前之抛掷力而有。以不违背法性而显示，故说“好啊”之义，即具寿善现好啊等等。勇气是因为你生起了显现于彼之智慧。显示是为了向他人显示彼所缘。菩提萨埵等等是接近摄集。“乃”字是必定执取，是决定分别之分与此相符，应如是学习之总结语。又如何
English
It should be distinguished. The venerable Shariputra, it is not so, this is the answer. Because the samadhi of Dharma-nature, as well as the Bodhisattva, as well as the Prajnaparamita, these three meanings are mutually of one essence, therefore, it is not possible to separately show the special form, etc., as the object of focus, so it is not possible, this is the meaning. Also, how can the meditator not be shown? By welcoming the doubt with "Why cling?", answering by showing the appearance, it is said that the son of the lineage, that samadhi is also, etc. Because all dharmas are without inherent existence, not discriminating in samadhi is a supreme method, because of focusing on the aspect of Dharma-nature, that samadhi also cannot be known by the mind without appearance, because there is no proximate cause. With appearance, it cannot be truly known, because although things are non-existent, dreams, etc., exist. Also, the word "also" is not only appearance. Seeing this as "this" is because it depends on discrimination, it is so thought. If everything is not closely focused on, then meditation, the meditator, and meditation are not reasonable, so thinking. Shariputra said, "Do you say 'I do not know, I do not truly know'?" So he said. Thinking that there is no fault in the conventional, the venerable Subhuti said: The venerable Shariputra, etc., said so. Why is that thought? Welcoming the doubt with "Why?" and saying: Because that samadhi does not exist. That in reality is the remainder. Combination, etc., like a magical person, is thought to be due to the power of previous throwing. By showing without contradicting Dharma-nature, the meaning of saying "Good!" is said, that is, the venerable Subhuti, good!, etc. Courage is because you have generated the wisdom that appears there. Showing is to show that object of focus to others. Bodhisattva, etc., is close collection. The word "indeed" is definitely grasped, it is the concluding words that the part of determining distinction is consistent with this, and should be learned as such. Also how
Chinese
那么，为什么以“应该通过这个次第来学习”这样的疑问来迎接呢？“菩萨”等是陀罗尼。而“般若波罗蜜多”是指与决择分相应的自性。这样一来，因为是世间一切法中最殊胜的，所以是具有“法之殊胜”的所缘和行相的三种行相。如是说：“彼定之作用，预言与骄慢尽，三者互为一体性，禅定无分别。如是决择分相应，小、中、大是也。”如是宣说。如此开示说：如此对法进行辨别，以等持之心修习一切法无我时，当逐渐对意义各异的事物不再执著，因为没有显现的执著，智慧的光芒稍微显现，仅仅片刻见到之时，这是属于此处的暖位阶段。而这本身就被称为在此大乘中获得显现的禅定。当为了增长那法之显现，精勤修习无我，智慧的光芒变得中等程度清晰之时，那是顶位阶段。那本身就是被称为显现增长的禅定。当安住于唯心，因为对外部事物没有显现的执著，生起非常清晰了知的显现之时，那是忍位阶段。因为无有能取之相而随入，所以是随入于真如之义的一部分的禅定。又，当没有对意义进行执著的散乱显现，智慧的光芒圆满之时，那是世间法之殊胜的阶段。那本身就被称为无间禅定。所有这些阶段，都是因为特别坚固的胜解，所以被称为胜解行地。安住于此地的菩萨，即使是异生凡夫，也完全脱离了所有凡夫的过患，以及禅定、陀罗尼、解脱、神通等。
English
So, why is it greeted with the question, "Should one learn through this sequence?" "Bodhisattva" and so on are dharanis. And "Prajnaparamita" refers to the nature that corresponds to the decisive aspect. In this way, because it is the most excellent of all worldly dharmas, it is the three aspects that possess the object and aspect of "the excellence of dharma." As it is said: "The action of that samadhi, prophecy and pride are exhausted, the three are mutually of one essence, samadhi is non-conceptual. Thus, the decisive aspect is corresponding, small, medium, and large." Thus it is declared. Thus it is taught: In this way, when one discriminates dharmas and meditates on the selflessness of all dharmas with an equanimous mind, when one gradually no longer clings to things with different meanings, because there is no manifest clinging, the light of wisdom slightly appears, and one sees only for a moment, this is the stage belonging to the warmth of this place. And that itself is called the samadhi of obtaining appearance in this Mahayana. When, in order to increase that appearance of dharma, one diligently cultivates selflessness, and the light of wisdom becomes clear to a medium degree, that is the peak stage. That itself is the samadhi called the increase of appearance. When one abides in mind-only, and because there is no manifest clinging to external objects, a very clear knowing appearance arises, that is the stage of forbearance. Because one follows without the aspect of the apprehended, it is the samadhi that enters into one aspect of the meaning of suchness. Again, when there is no appearance of distraction that clings to meaning, and the light of wisdom becomes complete, that is the stage of the most excellent of worldly dharmas. That itself is called uninterrupted samadhi. All these stages are said to be the ground of practice through aspiration because of the particularly firm aspiration. A bodhisattva who abides on this ground, even if he is an ordinary being, has completely passed beyond all the faults of ordinary people, as well as samadhi, dharani, liberation, supernormal powers, and so on.
Tibetan
་པའི་ཡོན་ཏན་གྲངས་མེད་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་རྣམས་ཀྱི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་དང་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་ནས། རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་དང་ལྡན་པའི་དོན་ལས་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟེན་ཅན་དང་པོར་གསུངས་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་ལྟར་སློབ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་ཅི་ཞེས་བསམས་པའོ། །བརྗོད་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སློབ་པོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པས་གསུངས་པ་ནི་དེ་ལྟར་སློབ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཤཱ་རིའི་བུས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་དགོངས་པ་མ་ཤེས་ནས་དྲིས་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ན་ཆོས་གང་ལ་སློབ་པ་ལགས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལ་གཞི་ཙམ་ལ་བརྟེན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དང་འབྲེལ་པར་འགྱུར་ པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་གང་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ནི་ཆོས་གང་ལ་ཡང་མི་སློབ་བོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །སློབ་བཞིན་པ་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་མི་སློབ་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོགས་པ་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བས་བསུ་ནས། ཤཱ་རིའི་བུ་ཆོས་དེ་དག་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་རྣམས་དང་ལྡན་པས་ན་བྱིས་པའོ། །རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་རྣམས་དང་བྲལ་བས་ན་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའོ། །དེ་དག་ཉིད་ནི་འདི་ལྟ་བུའི་ཆོས་ལ་མོས་པ་དང་ཐོས་པ་མང་བ་དང་བྲལ་བས་ཐོས་པ་དང་མི་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྙམ་དུ་མ་རིག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་དམིགས་པས་ཇི་ལྟར་མངོན་པར་ཆགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སློབ་ཀྱི་དོན་དམ་པར་མི་སློབ་བོ་ཞེས་གསུངས་པའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་མེད་ན་འོ་ན་ནི་དོན་གྱིས་གཞན་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དངོས་པོར་འཛིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བསམ་པས་སྨྲས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་འོ་ན་ཇི་ལྟ་བུར་མཆིས་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོན་ཏེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཡུལ་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་མངོན་པར་ཆགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་སྐད་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་མོད། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཡང་དག་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་བཀའ་སྩལ་པ་ནི། ཇི་ལྟར་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཇི་ལྟར་རིགས་པས་དཔྱད་ན་མེད་པ་དེ་ལྟར་མ་བརྟགས་གཅིག་ཏུ་ན་ཉམས་དགའ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། མེད་པ་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་
Chinese
《宝云经》中说，具有无量功德。如此，在显示与确定区分之部分相符者的对境、相状和因性之差别后，最初宣说具有四种分别念，从义中取受之分别念，即一切事物之所依，如世尊说“菩萨摩诃萨如是学”等，即作何思。想到在言说之世俗中学习，故说“如是学”等。舍利子不知世尊之意，故问“如是，当学何法？”对此，世尊说“于何法亦不学”，因为仅仅依赖于基础之分别念会与颠倒相关联。当学习时，为何又不学？以“为何”迎接此疑问，宣说了“舍利子，彼等法是”等。因为具有一切烦恼之法，故为凡夫。因为远离一切清净之法，故为异生。彼等远离对此类法之信解和多闻，故不具多闻。如是，以无明分别念之力，如执著为有，实则非有，因此在世俗中学习，但在胜义中不学。若如是则无，那么实际上并非他处存在，即使如此，因为执著为实有，故会成为过失，因此以如是想法而说“世尊，如何存在？”或者，为了遣除颠倒之境，如执著为有，实则非有，如是宣说。即使如此，也并非真实存在，故开示说“如何不存在”等，如以理智分析则不存在，若不如此分析，则仅仅因为悦意而在世俗中存在，即在不存在中存在。
English
It is said in the Jewel Cloud Sutra that it possesses immeasurable qualities. Thus, after showing the distinctions of object, aspect, and causal nature of those that accord with the part of definite distinction, the first to be taught is the conceptualization that has four conceptualizations, the conceptualization that takes from the meaning, which is the basis of all things, such as the Blessed One said, "Bodhisattva Mahasattva should train in this way," etc., which is thinking what. Thinking that one should train in the conventional truth of speech, he said, "Train in this way," etc. Shariputra, not knowing the Blessed One's intention, asked, "In that case, what Dharma should one train in?" To this, the Blessed One said, "One does not train in any Dharma," because conceptualization that relies only on the basis will be associated with perversion. When one is training, why does one not train? Welcoming this doubt with "Why?", he taught, "Shariputra, those Dharmas are," etc. Because they possess all defiled Dharmas, they are childish. Because they are separated from all pure Dharmas, they are ordinary beings. Those themselves are not endowed with learning because they are separated from faith and much hearing in such Dharmas. Thus, by the power of the conceptualization of ignorance, as one clings to existence, it is not existent, therefore one trains in the conventional truth, but does not train in the ultimate truth. If it is not so, then it does not exist elsewhere in reality. Even so, because one clings to it as real, it will become a fault. Therefore, with such a thought, one says, "Blessed One, how does it exist?" Or, in order to eliminate the object of perversion, as one clings to existence, it is not existent, thus it is taught. Even so, it is not truly existent, therefore he taught, "How does it not exist?" etc. As it does not exist when analyzed by reason, if one does not analyze in this way, it exists conventionally only because it is pleasing, that is, it exists in non-existence.