Tibetan
པའི་བསམ་པ་དང༌། །དག་པའི་ལྷག་པའི་བསམ་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བའི་ལྷག་པའི་བསམ་བས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་མ་བྲལ་བ་ནི་ལྡན་པ་སྟེ་གཙོར་དྲོད་ཆེན་པོ་དང་མ་བྲལ་བའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་དག་ཏུ་ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དོན་འདི་སྐབས་ལས་རིག་པར་བྱའོ། །ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་ལ་གནས་པ་ནི་ཐོབ་པ་ཡོངས་སུ་མི་ཉམས་པ་ས་བརྒྱད་པ་ལ་སྟེ། དེའི་འབྲས་བུ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ཉིད་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལེགས་པར་གནས་པ་ནི་མ་ཐོབ་པ་ཡོངས་སུ་མི་ཉམས་པ་སྟེ་དེ་བསྐྱེད་པར་རུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་གོང་ནས་གོང་དུ་ཁྱད་པར་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པོ་འདི་ནི་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་སྦྱོར་བས་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་མི་གནས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་དུ་རྣམ་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་ལྔ་པ་ལས་ཀྱང་དྲོ་བ་ཆེན་པོའི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་ཡང་འདི་ལྟ་སྟེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེ་བགྱི་འདི་ནི་ཆོས་ཀྱི་བརྡ་ལས་བྱུང་བའི་བཏགས་པ་ལགས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞེས་བགྱི་བ་དེ་ཡང་དགེ་བའམ་མི་དགེ་བའམ་དངོས་པོའི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཆོས་གང་དུ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན་རྨི་ལམ་ཞེས་བགྱི་བའི་མིང་ནི་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་ཏེ་དེ་བས་ན་སོམ་ཉི་མི་བྱའོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེའི་སྔ་ལྟས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དྲོ་བར་གྱུར་པ་དང་འདྲ་བས་དྲོ་བར་གྱུར་པའི་དམིགས་པ་དང༌། རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམ་པ་གསུམ་མོ། །བར་ཆད་མེད་ན་མཐོང་བའི་ལམ་ཆེས་ཉེ་བར་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐར་བའི་ཆ་དད་མཐུན་པ་ལས་འདིའི་ཁྱད་པར་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། དམིགས་པ་མི་རྟག་པ་སོགས་པ། །བདེན་པའི་རྟེན་ཅན་དེ་ཡི་ནི། །རྣམ་པ་མངོན་ཞེན་ལ་སོགས་འགོག །ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་ཐོབ་པའི་རྒྱུ། །གཟུགས་སོགས་འདུ་འགོད་གནས་བྲལ་དང༌། །གནས་དང་བཏགས་དང་བརྗོད་དུ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་དྲོ་བའི་རྗེས་ལ་རྩེ་མོར་གཏོགས་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཆུང་དུའི་དམིགས་པའི་དོན་གསུངས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཙོར་ཙེ་མོའི་རང་བཞིན་ལའོ། །སྤྱོད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྒོམ་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཡང་ན་སྦྱོར་བ་དང་མཇུག་གི་སེམས་ཀྱིས་སྤྱོད་ཅིང་དངོས་གཞིའི་སེམས་ཀྱིས་སྒོམ་པས་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །གཟུགས་ལ་གནས་པར་མི་བགྱིའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ལ་གཟུགས་སུ་རུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནི་གཟུགས་སོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནི་ཚོར་བའོ། །མཚན་མར་འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནི་འདུ་ཤེས་སོ། །སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནི་འདུ་བྱེད་རྣམས་སོ། །རྟོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །གཟུགས་དེ་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། ཀུན་བརྟགས་པའི་གཟུགས་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་བརྟགས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་གཟུགས་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོགས་པ་ཡིན་པས་ཤེས་པ་ཉིད་དེ་ལྟར་སྣང་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ན་གཟུགས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རོ་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་གོ་རིམས་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། རིམ་ནི་རགས་དང་ཀུན་ཉོན་མོངས། །སྣོད་སོགས་དོན་ཁམས་ཇི་བཞིན་ནོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་ལ་དངོས་པོར་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པར་མི་བྱ་སྟེ། སེམས་ཀྱི་རྟེན་དུ་མི་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །འདི་སྐད་དུ། གང་གི་ཕྱིར་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་གནས་པར་མི་འོས་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུར་དམིགས་སྙམ་པའི་དོགས་པ་དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན་ཞེས་བསུ་ནས། ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པ་སྨྲས་པ་ནི་གལ་ཏེ་གཟུགས་ལ་གནས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྙམ་དུ་དམིགས་པ་ལ་འཛིན་པའི་བྱེ་བྲག་ཉིད་རྣམ་པ་ཡིན་ལ། ཡུལ་གནས་པ་མྱོང་བའི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་དམིགས་པ་ནི་རྣམ་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་གཟུང་ངོ་སྙམ་དུ་བསམས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པས་གཟུགས་ལ་གནས་ན་དེའི་ཚེ་གཟུགས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་སྟེ་གཟུགས་སུ་རྩོལ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སྤྱོད་ལ། དེ་ལྟར་ན་ཡང་རྩེ་མོ་ཆུང་ངུར་གཙོར་གྱུར་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་མ་ལགས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཚོར་བ་ལ་སོ
Chinese
的意乐和，清净的增上意乐。以所谓的增上意乐。菩萨不离般若波罗蜜多即是具有，主要是不离大暖。同样，在其他地方也应从语境中理解般若波罗蜜多的意义。安住于不退转菩萨地的，是获得完全不退转的八地。因为获得了它的果实，即不退转本身。善安住是指未获得的完全不退转，即由于能够产生它，从而不断获得更高的殊胜。据说这二者应以无执著的瑜伽来做，即以不住的方式。如是说，相是无法以法性之门来言说的。在二万五千颂中，也以大暖的所缘和相为自在，世尊，无论如何，这位菩萨被称为是出自于法的名言的假立，乃至佛陀的所谓，无论是善或非善，或无实物的实物，都不能说是任何法。世尊，例如梦的名称，广说了直到之间，因此不要犹豫。因此，由于是不可分别智慧之火的先兆，所以像变暖一样，变暖的所缘和，具有相的是三种相。所谓无间则见道最接近生起，应知这是与解脱分相同中的差别。如是说： 所缘无常等等，具有真实的所依，它的，相是阻止现执等等，是获得三乘的因，色等等的聚集，离处和，处和假立和不可说。如是说。现在，在暖之后，宣说了属于顶位的善根少分的所缘之义，即世尊，另外等等。所谓般若波罗蜜多，主要是顶位的自性。行持和修习
English
The intention of and, the pure higher intention. With the so-called higher intention. A Bodhisattva who is inseparable from Prajñāpāramitā is one who possesses it, mainly one who is inseparable from great warmth. Similarly, in other places, the meaning of Prajñāpāramitā should be understood from the context. Abiding on the ground of the irreversible Bodhisattva is the eighth ground, which is the attainment of complete non-reversion. Because it obtains its fruit, which is non-reversion itself. Well-abiding means the complete non-reversion of what has not been obtained, that is, because it is capable of producing it, it constantly obtains higher and higher distinctions. It is said that these two should be done with non-attachment yoga, that is, in a non-abiding manner. It is said that the aspect is unspeakable through the gate of Dharma-nature. In the Twenty-five Thousand Verses, also taking the object and aspect of great warmth as independent, "Bhagavan, in any case, this Bodhisattva called is a designation arising from the terms of Dharma," and even the so-called Buddha, whether it is good or non-good, or a non-substantial object, it cannot be said to be any Dharma. "Bhagavan, for example, the name of dream," is widely spoken up to the interval, so do not hesitate. Therefore, since it is a harbinger of the fire of non-conceptual wisdom, it is similar to becoming warm, the object of becoming warm and, the one with aspect is the three aspects. The so-called uninterrupted, then the path of seeing arises very close, it should be known that this is the difference from the similarity in the part of liberation. It is said that: The object is impermanent, etc., having a true support, its, aspect is to prevent manifest attachment, etc., is the cause of obtaining the three vehicles, the gathering of form, etc., detachment from place and, place and designation and unspeakable. Thus it is said. Now, after warmth, the meaning of the object of the root of virtue belonging to the peak, which is a small part, is explained, that is, "Bhagavan, another," etc. The so-called Prajñāpāramitā is mainly the nature of the peak. Practicing and meditating
Chinese
已经讲述完毕。或者与结合和结尾的心一起行持，以正行之心修习，这样结合。对于“不住于色”等等。其中，具有可变坏之相者是色。具有感受之相者是受。具有取相之自性者是想。具有使心显现造作之相者是诸行。具有了知之相者是识。色也分为三种：遍计所执色，因为是以所取和能取的方式进行计度的缘故。分别所执色，因为是不真实的遍计，是识以如是的方式显现，因此如是分别。法性之色，因为在胜义中，色即是空性之自性而圆满成就的缘故。对于受等也应如是宣说。色等的次第是这样的：次第是粗大和一切烦恼，器等义界如其所有。因为在胜义中无有之故，不应以对色等执为实有的方式而住，意思是不要作为心的所依。如是说：因为自性空性的色等是与色等自性相离的体性，因此，不应安住的具有特点的色等是所缘。 如是宣说。为了消除“为何如是缘”的疑问，以“为何之故”来迎接，从反面的角度宣说相，即“如果住于色”等等。如此思量，缘的执著差别即是相，是境安住感受的究竟，因此，缘唯与相随顺而取。因此，如果以无常等相住于色，彼时色显现造作，即行持于努力于色的分别，如是则非行持以微小顶端为主的般若波罗蜜多。如是受等。
English
That which is to be known has been explained. Or, it should be combined with the phrase "practicing with the mind of combination and conclusion, and meditating with the mind of the main practice." Regarding "Do not abide in form," and so on. Among these, that which has the characteristic of being able to be corrupted is form. That which has the characteristic of experiencing is feeling. That which has the nature of taking signs is perception. That which has the characteristic of causing the mind to manifest and create is the formations. That which has the characteristic of understanding is consciousness. Form is also of three types: the form of complete imputation, because it is imputed by way of the apprehended and the apprehender. The form of discrimination, because it is an unreal imputation, it is the appearance of consciousness in that way, therefore it is discriminated in that way. The form of the nature of reality, because in the ultimate truth, form itself is completely established as the nature of emptiness. The same should be said for feeling and so on. The order of form and so on is as follows: the order is coarse and all afflictions, the realms of objects and so on, just as they are. Because it does not exist in the ultimate truth, one should not abide in form and so on by way of grasping them as real objects, meaning do not make them the support of the mind. It is said thus: Because form and so on, which are empty of inherent existence, are the essence of being separate from the nature of form and so on, therefore, form and so on, which have the characteristic of not being suitable to abide in, are the objects of focus. Thus it is declared. In order to dispel the doubt of "Why focus in that way?", it is greeted with "For what reason?", and the aspect is spoken from the opposite perspective, that is, "If one abides in form," and so on. Thus thinking, the specific difference of grasping the object of focus is the aspect, it is the ultimate of experiencing the abiding of the object, therefore, it is thought that the object of focus is only in accordance with the aspect. Therefore, if one abides in form with the aspect of impermanence and so on, at that time form manifests and creates, that is, one engages in the discrimination of striving for form, and thus one does not engage in the Prajnaparamita which is mainly the small peak. Likewise, feeling and so on.