Tibetan
་མ་འཚལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །འདུ་བ་དང་འགོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྒྲུབ་པ་ནི་འདུ་བའོ། །དགག་པ་ནི་འགོད་པའོ། །སྒྲུབ་དང་དགག་པ་མ་གཏོགས་པ། །སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་ཐ་སྙད་གཞན། །ཡོད་མིན་ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཚིག་གཉིས་ཁོ་ནས་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་འདིར་འདི་ལྟར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་དུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ན་འདུ་བ་དང་འགོད་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་རྣམ་པ་གང་གིས་དམིགས་པར་བྱ་ཞེ་ན། འོན་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བྱ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དམིགས་པའི་མིང་དེ་ཡང་རྒྱུན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པ་མ་ལགས་པའོ། །དགག་བྱ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས། །ཡང་དག་ཏུ་ན་བཀག་མེད་གསལ། །ཡུལ་མེད་པ་ལ་དགག་པ་ཡི། །སྦྱོར་བ་ལེགས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །རྣམ་པར་རྟོག་ལ་བརྟེན་ན་ཡང༌། །ཀུན་རྫོབ་པར་འགྱུར་ཡང་དག་མིན། །ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་མི་གནས་པ་ཡང་མ་ལགས་པའོ། །རྒྱུན་མི་འདྲ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན་གནས་པ་དང་བྲལ་བ་ཡང་མ་ལགས་པའོ། །དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་གནས་པ་དང་བྲལ་བ་མ་ལགས་པའོ། །མིང་དུ་བཏགས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྣད་བ་ན་ཇི་ལྟར་ན་རྒྱུན་དང་དེ་མི་འདྲ་བར་འཐད་པ་མ་ཡིན་སྙམ་དུ་དོགས་བ་བསུ་ནས། དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན་ཞེས་སྨོས་སོ། །མིང་དེ་མ་མཆིས་པའི་སླད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །ཉེ་བར་བསྡུ་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་མི་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །འདི་སྐད་དུ། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྒྱུན་དང་དེ་དང་མི་འདྲ་བ་དང་བྲལ་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་རྣམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཆེན་པོའི་དམིགས་པའི་དོན་གསུངས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཟབ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིང་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་བཏགས་པ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན། གཞན་མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་དང་རང་གི་སྡེ་པ་རྟེན་མེད་པས་འཇིགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཏིང་མི་དཔོགས་པའོ། །འདི་སྐད་དུ། བཏགས་པ་ཙམ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་པ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་རྣམ་པ་གང་གིས་དམིགས་པར་བྱ་ཞེ་ན། ལྷག་པའི་བསམ་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། བཏགས་པ་དེ་ནི་དགེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་གང་དུ་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་པར་ཞེས་བྱ་བའི་ལྷག་པའི་བསམ་པས་མོས་ཤིང་དམིགས་པའོ། །ཡངས་ཤིང་རྒྱ་ཆེ་དགའ་བ་དང༌། །དགོས་པ་ཆེ་ལ་བརྩོན་པ་དང། །དགེ་བ་ལྷག་
Chinese
说了“不寻求”等等。关于“集合和安置”，确立是集合，破斥是安置。除了确立和破斥之外，由声音产生的其他词语，以“没有”的方式，用仅仅两个词就概括了一切，因此在这里这样说。如此说来，实际上，具有远离集合和安置之差别的色等，被称为所缘。以何种方式成为所缘呢？说了“然而”等等，所缘之名也不是以常的方式存在的。因为没有应破斥者，所以真实而言，无遮止而明了。对于无有境者，破斥的结合是不存在的。即使依赖于分别念，也变成世俗而非真实。以“不是”的方式，也不是不常住的。以相续不相同之故，也不是住与不住。如是，不是住与不住。如果命名为世俗显现，那么如何能与相续不相同是合理的呢？为了消除这种疑惑，说了“那是因为什么呢？”。对于“因为没有那个名称”等等，实际上是剩余的，意指在世俗中没有过失。为了就近归纳，说了“因此，那个人”等等。如此说来，从法性的角度，相续和与它不相同以及远离的真实性是相，这样说。宣说了大所缘的意义，即“如果”等等。“甚深”是指仅仅以名称来命名的自性，其他外道徒和自己宗派中因无依而恐惧者无法测度其深度。如此说来，具有仅仅命名的差别，苦等谛是所缘，这样说。以何种方式成为所缘呢？ 说了“以增上意乐”等等，以增上意乐信解和缘念那个命名，即对于善等任何法都不可言说。宽广而广大，欢喜，需求大而精进，善妙增上。
English
It is said that "not seeking" etc. Regarding "gathering and placing," establishing is gathering, and refuting is placing. Apart from establishing and refuting, other terms arising from sound, in the manner of "not existing," everything is summarized by just two words, therefore it is said here in this way. Thus, in reality, forms etc. that have the distinction of being separate from gathering and placing are called objects of focus. In what way do they become objects of focus? It is said that "however" etc., the name of the object of focus is also not abiding in a constant manner. Because there is no one to be refuted, therefore, in truth, it is clear without obstruction. For one without an object, the combination of refutation does not exist. Even if relying on conceptualization, it becomes conventional, not real. In the manner of "not being," it is also not non-abiding. Because of the difference in continuity, it is also not abiding and non-abiding. Thus, it is not abiding and non-abiding. If it is named as a conventional appearance, then how can it be reasonable for it to be different from continuity? In order to dispel this doubt, it is said, "What is the reason for that?" Regarding "because there is no that name" etc., in reality, it is the remainder, meaning that there is no fault in the conventional. In order to closely summarize, it is said, "Therefore, that person" etc. Thus, from the perspective of the nature of phenomena, continuity and the reality of being different from it and being separate are aspects, so it is said. The meaning of the great object of focus is declared, namely "if" etc. "Profound" refers to the nature of being merely named, the depth of which cannot be fathomed by other non-Buddhists and those in one's own sect who are afraid because of being without support. Thus, having the distinction of being merely named, the truths of suffering etc. are objects of focus, so it is said. In what way do they become objects of focus? It is said that "with superior intention" etc., with superior intention, one believes and focuses on that naming, that is, it cannot be spoken of in relation to any dharma such as virtue. Wide and vast, joyful, with great need and diligence, excellent and superior.