Tibetan
་བདེན་པ་བཞིས་བསྡུས་པ་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་གི་ངོ་བོ་ཉིད། ཆོས་དང་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་རྟོགས་པས་སྒྱུ་མ་མཁན་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་ལུས་ཅན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེས་སྤང་བར་བྱ་བའི་དངོས་པོའི་གཉེན་པོ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་སྒོམ་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་སྟོན་པ་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་གདམས་པ་དང༌། འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་དག་ངོ་བོ་ཉིད་གཅིག་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པར་གདགས་པར་མི་ནུས་པ་བཞིན་དུ། ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་མཐོང་བའི་ལམ་གྱིས་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པའི་དངོས་པོ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ལ་དམིགས་ པའི་ཕྱིར། མཐོང་བ་དང་བསྒོམ་པའི་ལམ་དག་ཐ་དད་དུ་གྱུར་པ་མེད་པས་བསྒོམ་པའི་ལམ་མཚན་ཉིད་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་མེད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དེ་ནི་དེས་སྤང་བར་བྱ་བའི་དངོས་པོའི་གཉེན་པོ་ཉིད་དུ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ཆོས་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པའི་ལམ་ལ་གདམས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་གདམས་ངག་བཅུ་པོ་འདི་ནི་འདིར་གཞུང་ཉུང་བ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྒྲས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་ལྔ་པ་ལས། གདམས་ངག་རེ་རེའི་གཞུང་གསལ་པོ་ཁོ་ནར་བསྟན་ཏེ། གཞུང་མངས་ཀྱིས་འཇིགས་པས་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ནི་མ་བྲིས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་གདམས་ངག་དེས་ཇི་ལྟ་བུའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་གདམས་པར་བྱ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་འོན་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ཕྲད་ནི་དེ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ ། འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མི་དམིགས་པའོ། །གདམས་པའི་ཡུལ་རྣམ་བཅུར་སྨྲས་པ་ལ་སེམས་མི་འགོང་ཞིང་སྤ་མི་འགོང་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་བག་མི་ཚ་བ་སྟེ་མི་རྨོངས་པས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་ལ་བསྟེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དང་པོར་གནས་མེད་པའི་འཇིགས་པས་མི་དངང་ངོ༌། །བསྟན་པ་ལ་ཀུན་ཏུ་ཞུམ་ཞིང་སྙོམ་ལས་མི་བྱེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་བག་འཁུམས་པར་མི་འགྱུར་པ་སྟེ། སྔར་མའི་ངོ་བོར་མི་འགྱུར་བས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་ཀུན་ཏུ་འཇིགས་པས་ཀུན་ཏུ་མི་སྐྲག་གོ །ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལ་དེའི་ཡིད་ཕྱིར་ཕྱོགས་པར་མི་བྱེད་ཅིང་འགྱོད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གང་གི
Chinese
以四谛所摄的十六刹那之自性。对于具有法与随顺智之忍与智者，通达一切法无自性，如幻术师般，对于一切无有显现执着的有身瑜伽士，观修那应断之对治品。如是开示见道之教授，以及有为与无为，以其自性一味之故，如是不能安立为互相各异。如是如前所说之见道所现证之事物，以不异于彼之故。见道与修道无有成为各异，故而修道之体性则无有安立。然而，彼乃是彼所应断之对治品，观修缘起之法性之道。如是，此十教授，乃是此处欲求简略之故，以般若波罗蜜多之名而宣说。如是，于二万五千颂般若波罗蜜多中，每一教授之义皆唯明示，然未书写以广义而生畏惧之通达。如是之教授，应为如何之菩萨而宣说耶？世尊，然等语已述说。若然之连词，乃是彼也之同义词。如是者，乃是菩萨与般若波罗蜜多不可得也。于所教授之十境宣说时，心不畏惧，亦不怯懦，何以故？因其不愚昧之故。彼即是因其以信心而依止于法，故而彼最初不为无处之怖畏所惊吓。对于教法不退缩且不懈怠，何以故？因其不沮丧之故，因其不变为先前之体性之故。彼即是因其具有智慧之故。于了知真实者之中，不为一切怖畏所怖畏。对于近为开示者，彼之心不向外驰散，亦不后悔，何以故？
English
The nature of sixteen moments gathered by the four truths. For the yogi who has the patience and knowledge of the Dharma and who realizes that all dharmas are without self-nature, like a magician, and who has no manifest attachment to anything, he meditates on the antidote to the object to be abandoned. Thus, the instruction on the path of seeing is shown, and just as conditioned and unconditioned things cannot be established as mutually different because of their single nature, so too, because it is aimed at the object that has been directly realized by the path of seeing as described above, there is no establishment of the nature of the path of meditation because the paths of seeing and meditation have not become different. However, it is the path of meditating on the nature of dependent arising as the antidote to the object to be abandoned by it. Thus, these ten instructions are said to be spoken by the word Prajnaparamita because it is desired to be brief here. Thus, in the Twenty-five Thousand Prajnaparamita, the meaning of each instruction is clearly shown, but it is not written to be understood by the fear of extensive meaning. To what kind of Bodhisattva should such an instruction be given? The Blessed One, however, and so on, has been mentioned. The conjunction "if" is synonymous with "that is." "Thus" means that the Bodhisattva and the Prajnaparamita are unattainable. When the ten objects of instruction are spoken of, the mind is not afraid and does not cower, because it is not ignorant. Because he relies on the Dharma with faith, he is not initially frightened by the fear of having no place to go. He does not shrink back from the teachings and is not lazy, because he does not become discouraged, because he does not change into his former nature. Because he is endowed with wisdom, he is not afraid of all fears among those who know the truth. For those who are shown closely, his mind does not wander outwards and he does not regret it, because what?
Tibetan
་ཕྱིར་སེམས་ཉིད་ནི་ཡིད་དེ་བཅོམ་ཞིང་ཕྱིར་ཕྱོགས་པར་མི་འགྱུར་པ་སྟེ། ཕྱིས་སེམས་བཅོམ་པར་མི་འགྱུར་བས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དད་པ་དང་ཤེས་རབ་དག་དང་ལྡན་པས་ཐ་མར་ཀུན་ཏུ་སྐྲག་པ་དང་ལྡན་པར་མི་འགྱུར་བ་སྟེ། ཐམས་ཅད་དུ་མ་ངེས་པའི་སྐྲག་པས་སྐྲག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་སྨྲས་པ་ལ་སོགས་པའི་དུས་སུ་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་གཞུང་དང་དོན་གཉིས་ཀ་ངེས་པར་འཛིན་པས། མི་འགོང་ཀུན་ཏུ་མི་ཞུམ་བག་མི་ཚའོ། །དེ་ཅིའི་ ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་གིས་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་ལུང་གི་ཚད་མ་དང་མི་འགལ་བར་རང་གི་ཡུལ་གྱི་དོན་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་ལས། བག་འཁུམས་བར་མི་འགྱུར་འདིའི་ཡིད་ཕྱིར་ཕྱོགས་པར་མི་བགྱིད། བཅོམ་ཞིང་ཕྱིར་ཕྱོགས་པར་མི་འགྱུར་བས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཐོག་མ་དང་བར་དང་ཐ་མར། མི་དངང༌། མི་སྐྲག །ཀུན་ཏུ་སྐྲག་པ་དང་ལྡན་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། །འདི་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་དབྱེ་བ་ལ་མཁས་པས་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་གདམས་ངག་ལ་སེམས་ཞུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བ་དེའི་དེ་ཁོ་ན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདི་ཉིད་ཅེས་བྱ་བས་མཚན་ཉིད་མ་སྨྲས་པར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཇི་ལྟར་འཛིན་ཞེ་ན། བརྗོད་པ་དོན་གང་སྨྲས་པ་ལ་སོགས་པ་ན་སེམས་ཞུམ་པ་ལ་སོགས་པར་མི་བྱེད་པའི་དོན་དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་བཅུ་ཡིན་པར་བརྗོད་ཟིན་ཏེ། དེས་ན་དོན་གྱིས་འཕངས་པ་བཟུང་བ་ཡིན་པས་ཉེས་པ་མེད་དོ། །ཉེ་བར་བསྡུ་བ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་བཤད་མ་ཐག་པའི་གདམས་པས་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཡུལ་ལ་གནས་པ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་འདི་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེའི་དོན་དུ་གཉེར་བའི་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་གདམས་པ་དང་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་ལགས་སོ་ཞེས་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་དེས་འཕངས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ་ཡོངས་སུ་མི་ངལ་བ་དང༌། ཐེག་པ་གཞན་གྱིས་མི་འགྲོ་བའི་རྒྱུ་གང་ཡིན་པ་ལམ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་དང༌། གཞན་གྱི་དྲིང་མི་འཇོག་པར་འགྲོ་བ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་གང་ཡིན་པ་སྤྱན་ལྔ་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་རྒྱུ་གང་ཡིན་པ་མངོན་པར་ཤེས་པ་དྲུག་དང་མཐར་ཐུག་པར་འགྲོ་བའི་རྒྱུ་གང་ཡིན་པ་མཐོང་བ་ད
Chinese
因此，心性即是调伏了心意，并且不会向外散乱。因为之后心意不会被调伏。因此，凭借着信心和智慧，最终不会总是充满恐惧，不会被一切不确定的恐惧所吓倒。或者说，在说话等时候，按照顺序确定地把握经文和意义两者，不会胆怯，总是不会沮丧，不会畏缩。那是因为什么呢？因为凭借现量、比量和圣教量，不违背地完全断定了自己境域的意义，所以不会畏缩，此心意不会向外散乱。因为调伏了并且不会向外散乱。因此，在开始、中间和结尾，不会惊慌，不会害怕，不会总是充满恐惧，这样连接。所谓“此即是”，是指精通世俗和胜义的区分的菩萨，对于如是宣说的教诲，远离了心生退缩等，那才是“彼即是”的意义。所谓“此即是”，如果没有说自性，那么如何执持般若波罗蜜多呢？回答是：在陈述意义，即说话等时候，不做心生退缩等的事情，那个意义就是已经说过的般若波罗蜜多修持等十种相，因此，凭借意义而把握，没有过失。简要归纳就是说了“如果”等。如果菩萨以刚才所说的教诲，安住于如是宣说的境域，那么此时，这才是为了那位菩萨的利益而寻求的，能够获得利益的近似指示，即教诲和随顺指示，应当了知。这样做了，对于菩提心以及由此引发的法性的般若波罗蜜多，什么是修持而不会疲倦，什么是不被其他乘所转的因，即完全执持道，什么是不依赖他者而行走的因，即五眼，什么是圆满一切相智之聚的因，即六神通，什么是最终行走的因，即见道。
English
Therefore, the nature of mind is that which subdues the mind and does not become outwardly scattered. Because afterwards, the mind will not be subdued. Therefore, by possessing faith and wisdom, one will not ultimately be always filled with fear, and will not be frightened by all uncertain fears. Or, at the time of speaking and so on, by definitely grasping both the text and the meaning in order, one will not be timid, will always not be discouraged, and will not shrink back. Why is that? Because by means of direct perception, inference, and scriptural authority, without contradicting, one has completely ascertained the meaning of one's own realm, therefore one will not shrink back, and this mind will not be outwardly scattered. Because it has been subdued and will not be outwardly scattered. Therefore, in the beginning, middle, and end, one will not be alarmed, will not be afraid, and will not always be filled with fear, thus connect it. The so-called "this is it" refers to the bodhisattva who is skilled in distinguishing between the conventional and the ultimate, and who is free from discouragement and so on towards the teachings that have been spoken as such, that is the meaning of "that is it." The so-called "this is it," if the nature has not been spoken of, then how does one hold the Prajnaparamita? The answer is: In stating the meaning, that is, at the time of speaking and so on, not doing things like becoming discouraged, that meaning is the ten aspects of practicing the Prajnaparamita that have already been spoken of, therefore, by grasping through meaning, there is no fault. The brief summary is that "if" and so on have been spoken. If that bodhisattva, with the teachings just spoken, abides in and possesses the realm that has been spoken as such, then at that time, this is the approximate instruction that seeks the benefit of that bodhisattva, which enables one to obtain benefit, that is, the instruction and the subsequent instruction, it should be known. Having done so, for the Prajnaparamita, which is the nature of the mind of enlightenment and the Dharma that arises from it, what is the practice that is not tiring, what is the cause that is not turned by other vehicles, that is, completely holding the path, what is the cause of going without relying on others, that is, the five eyes, what is the cause of perfecting the accumulation of all-knowingness, that is, the six superknowledges, and what is the cause of ultimately going, that is, seeing the path.