Tibetan
ད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསོལ་ཏོ། །ཉེ་བར་བསྡུ་བའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་གི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསོལ་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཐོབ་པ་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། །གང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཐབས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སོ། །གང་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲེལ་བ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེ། གང་གི་སྒྲ་ནི་སྤོང་བ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས། གང་གང་གིས་གང་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདིར་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྒྲས་བརྗོད་དེ། ཐོབ་པ་པོ་དང་འབྲེལ་པའི་ཚིག་ལྷག་མ་གཉིས་ཀྱིས་སྟོན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གང་ཞིག་སྐབས་སུ་བབ་བ་དེ་ཉིད་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་སྒྲ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་ན་མིང་ཙམ་དུ་ཡོད་པ་ལས་དོན་བདེན་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན་མིང་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསོལ་ཏེ། དེ་སྔོན་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །སྒྲ་དོན་ཁྱད་པར་བརྗོད་བྱ་དང༌། །རྗོད་བྱེད་དུ་ནི་འདོད་མིན་གྱི། །སྤྱི་ནི་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་དངོས་པོ་ ཇི་ལྟ་བར་མིང་དེ་མངོན་པར་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མ་སྐྱེས་པའོ། །ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསོལ་ཏོ། །དེ་ཉིད་བཤད་པ་ནི་བདག་ཤིན་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་གྱི་བྱ་བའི་ནུས་པ་མེད་པས་བོང་བུའི་རྭ་དང་འདྲ་བར་ཡང་དག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་མངོན་པར་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་བདག་ནི་ཤིན་ཏུ་མེད་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟ་ན་ཡང་བདག་ཅེས་ཐ་སྙད་འདོགས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རིགས་པས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་ན་གཟུགས་དེ་གང་ཡིན་ཞེས་རྟོག་པ་ལ། གང་གཟུང་དུ་མ་མཆིས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་མངོན་པར་མ་གྲུབ་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ནར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་བ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མ་བརྟགས་གཅིག་པུ་ན་ཡིད་དགའ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་ན་འོན་ཆོས་དོན་དམ་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། རིགས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མངོན་པར་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ། མངོན་པར་མ་གྲུབ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བས་དེ་ནི་ཆོས་མ་ལགས་སོ། །རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པའི
Chinese
现在也这样祈请等等。为了简略起见，祈请世尊“我的”等等。所谓“谁”，是指获得者菩萨。所谓“以谁”，是指通过获得的方法。所谓“对于谁”，是指关联一切种类的全知之自性。因为“谁”这个词是用来表示舍弃的，所以总而言之就是“谁也不是，以谁也不是，对于谁也不是”。为什么呢？因为“因为世尊佛”等等。这里，所要获得的用“佛”这个词来表达，因为其余两个与获得者相关的词来表示，因为为了简略起见，谁在适当的时候出现，就简略地归纳谁。如果认为为了如实地结合事物和声音，仅仅有名词存在就能变成真实的意义，那么也祈请“那个名字”等等，因为那以前没有见过。声音和意义的差别是所表达的，表达者是不允许的，共同点是近似地显示。以这种方式，由于名字没有如实地显现事物，所以是不生的。如果问是怎样的，那么祈请“如何我”等等。解释它就是“我非常”等等，因为没有意义的作用能力，就像驴子的角一样，即使在真实的世俗中也没有显现，因此我虽然非常不存在，但即使那样也安立“我”这个名称。如果这样，一切法都通过理智而无自性，那么思考“那个色是什么”时，说了“凡是不可执取的”等等，因为没有显现，所以仅仅是远离能取和所取。因此，色等等在世俗中，如果不是单独地考察，就会令人愉快。如果那样，没有成立为能取和所取的实物，那么难道是胜义谛吗？说了“那样”等等，通过理智，一切法凡是没有实物的，那就是没有显现的，凡是没有显现的，那就是远离执持自相的，所以那不是法。极力地建立
English
Now also pray like that and so on. For the sake of brevity, pray to the Bhagavan "mine" and so on. The so-called "who" refers to the bodhisattva who obtains. The so-called "by whom" refers to the means of obtaining. The so-called "to whom" refers to the nature of omniscience that relates to all kinds. Because the word "who" is used to indicate abandonment, in short, it means "who is not, by whom is not, to whom is not." Why? Because "because the Bhagavan Buddha" and so on. Here, what is to be obtained is expressed by the word "Buddha," because the other two words related to the obtainer are used to indicate, because for the sake of brevity, whoever appears at the appropriate time, briefly summarizes who. If it is thought that in order to combine things and sounds as they are, merely the existence of nouns can become true meaning, then also pray "that name" and so on, because that has not been seen before. The difference between sound and meaning is what is expressed, the expresser is not allowed, the common point is to show approximately. In this way, since the name does not manifest things as they are, it is unborn. If asked what it is like, then pray "how I" and so on. Explaining it is "I am very" and so on, because there is no functional ability of meaning, like the horns of a donkey, it does not manifest even in the true mundane, therefore, although I am very non-existent, even so, the name "I" is established. If so, if all dharmas are without self-nature through reason, then when thinking "what is that form," it is said "whatever is not graspable" and so on, because it does not manifest, therefore it is only separated from the grasper and the grasped. Therefore, form and so on in the mundane, if not examined alone, is pleasing. If so, if it is not established as an object of grasper and grasped, then is it the ultimate truth? It is said "like that" and so on, through reason, all dharmas that are without substance, that is what is not manifested, and whatever is not manifested is separated from holding its own characteristics, so that is not Dharma. To establish extremely
Tibetan
་དོན་མཇུག་བསྡུ་བའི་ཕྱིར་དེས་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེས་ན་ཞེས་པ་ནི་དེའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་ཞིག་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་སྤོང་བ་བརྗོད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་ལྟ་ན་ནི་ཆོས་རྣམས་མངོན་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསོལ་ཏེ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མངོན་པར་གྲུབ་པ་རབ་ཏུ་དགག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མངོན་པར་མ་གྲུབ་པ་ལས་གཞན་པ་མངོན་པར་གྲུབ་པའི་ཆོས་ནི་ཉེ་བར་མི་དམིགས་སོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ནི་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་རྣམས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཆོས་ནི་ཐོབ་པ་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་བཏགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ གཟུགས་ལ་སོགས་པའོ། །གང་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སྤྱོད་པ་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བྱང་ཆུབ་པའི་དོན་དུ་སྤྱོད་པའི་སྤྱིའི་ཆོས་གཞན་གང་ཡང་རུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཉེ་བར་མི་དམིགས་སོ་ཞེས། རྣམ་པར་དབྱེ་བ་བསྒྱུར་ལ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སུ་ཞིག་མངོན་པར་བརྩོན་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། །སྤྱོད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཉམ་པར་གཞག་པའི་ཤེས་པས་སོ། །སྒོམ་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཉམ་པར་གཞག་པའི་ཤེས་པས་སོ། །ཉེ་བར་རྟོག་བ་ནི་རིག་པས་རྣམ་པར་འཇོག་པའོ། །ངེས་པར་སེམས་པ་ནི་དྲན་པའི་ཤེས་པ་ལ་ངེས་པར་འཇོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མི་དམིགས་ན་ཇི་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཉེ་བར་རྟོག་ཅེས་པའི་དོགས་པ་དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བས་བསུ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་གི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསོལ་ཏོ། །གང་གི་ཕྱིར་དུས་གང་གི་ཚེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་འདི་དག་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྟེ། དེའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་རྣམ་པར་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་གཟུགས་ཉེ་བར་མི་རྟོགས་ཏེ་མི་རིག་གོ །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཉེ་བར་མི་འཛིན་ཏེ་བདག་གིར་མི་བྱེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་སྐྱེ་བའམ་འགག་པར་ཡང་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་མ་གཏོགས་པ་གཞན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་བསམས་པའོ། །བདག་ཉིད་གཅིག་ཡིན་ན་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་འགག་པ་མེད་པ་དམིགས་པ་ཁོ་ན་གཟུགས་དམིགས་པ་ཡིན་ནམ། དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ག
Chinese
为了总结意义，因此说了“般若波罗蜜多”等等。那么，这个“那么”就是“因此”的意思。 “什么”这个词，因为是表达舍弃，所以是否定的词语。如果是这样，那么法是现成的吗？于是祈请“世尊”等等，因为彻底否定了一切事物的现成性。除了非现成性之外，没有其他的现成法可以观察到。一切法都是般若波罗蜜多的道路的自性。佛法是应该获得的特征。菩萨的法是获得者，是被称为菩萨的原因，例如色等等。 “凡是行菩提者皆不可得”的意思是，为了菩提而修行的共同法，无论是什么，也是不可得的。将其与“转变差别”结合起来。如果是这样，谁会努力修持般若波罗蜜多呢？因此说了“如果这样”等等。“修行”是指平等安住的智慧。“禅修”是指平等安住的智慧。“接近思维”是指用智慧来分别。“确定思维”是因为确定地安住在忆念的智慧上。如果色等等不可得，那么如何接近思维般若波罗蜜多呢？为了消除这个疑问，用“世尊，什么时候”来迎接，然后祈请等等。因为在什么时候，这些色等等的法存在于般若波罗蜜多中？因为那个原因，当完全了知无自性的状态时，那时色不会被接近思维，也不会被认知。因此，不会接近执取，也不会认为是自己的，因为不会如实地见到生或灭。思考的是，除了生和灭之外，没有其他存在。如果自性是一个，那么见到无生和无灭，仅仅是见到色吗？因此如何
English
In order to conclude the meaning, therefore, it is said "Prajnaparamita" and so on. So, this "so" means "therefore." The word "what," because it expresses abandonment, is a negative term. If that is the case, then are the dharmas readily apparent? Then, pray to "Bhagavan" and so on, because it completely negates the readily apparent nature of all things. Other than non-manifestation, no other manifest dharma can be observed. All dharmas are the nature of the path of Prajnaparamita. The Buddhadharma is the characteristic to be attained. The Dharma of the Bodhisattva is the attainer, the reason for being called a Bodhisattva, such as form and so on. "Whatever practices towards enlightenment is unobtainable" means that the common dharma that practices for enlightenment, whatever it may be, is also unobtainable. Combine it with "transforming differences." If that is the case, who will strive to practice Prajnaparamita? Therefore, it is said "If so" and so on. "Practice" refers to the wisdom of equal abiding. "Meditation" refers to the wisdom of equal abiding. "Close thinking" refers to distinguishing with wisdom. "Definite thinking" is because it is definitely abiding in the wisdom of mindfulness. If form and so on are unobtainable, then how to closely think about Prajnaparamita? In order to eliminate this doubt, greet with "Bhagavan, when," and then pray and so on. Because at what time do these dharmas of form and so on exist in Prajnaparamita? Because of that reason, when the state of no self-nature is fully understood, then form will not be closely thought of, nor will it be recognized. Therefore, it will not be closely grasped, nor will it be considered one's own, because birth or death will not be truly seen. It is thought that there is nothing else other than birth and death. If self-nature is one, then is seeing no birth and no death merely seeing form? Therefore, how