Tibetan
་སྦྱར་བའི་ངོ་བོར་བྱས་པ་དང་ཡེ་ཤེས་ཁོ་ན་དང་མཛད་པར་སྦྱར་བའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་གསུངས་པ་ཡིན། དེའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་གཞན་ནས་སྐུ་བཞིར་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་དང་མི་འགལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་དུ་ཆུག་ན་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། བདག་མཐོང་བ་ལས་འགའ་ཞིག་གིས་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་བར་གྱུར་ན་མི་རུང་ངོ་ཞེས་མིའི་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེ་བ་ཡོངས་སུ་སྤོང་བ་ཉིད་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་གྲོང་ལ་སོགས་པར་སྐྱེ་བོ་མཐའ་དག་གི་ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུན་དྲུངས་འབྱིན་ པར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། ཉན་ཐོས་ཉོན་མོངས་མེད་པའི་ལྟ། །མི་ཡི་ཉོན་མོངས་ཡོངས་སྤོང་ཞིང༌། །གྲོང་སོགས་སུ་དེའི་ཉོན་མོངས་རྣམས། །རྒྱུན་གཅོད་རྒྱལ་བའི་ཉོན་མོངས་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་སྨོན་ནས་ཤེས་པ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྨོན་ནས་མཁྱེན་པའི་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། དེ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྨོན་ནས་མཁྱེན་པ་ནི་མཚན་མ་མེད་པ་ཉིད་དུ་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པ་དང༌། དངོས་པོ་ལ་མངོན་པར་མ་ཞེན་པས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པར་སྤངས་པས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་ཐོགས་པ་མེད་པ་དང༌། འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་པར་བཞུགས་པའི་ཕྱིར་རྟག་ཏུ་གནས་པ་དང༌། སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ཡང་དག་པར་བརྙེས་པས་འདྲི་བའི་ལན་འདེབས་པར་མཛད་པ་ཡིན་པས་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་སྨོན་ནས་ཤེས་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་བཞེད་དོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། སངས་རྒྱས་སྨོན་ནས་མཁྱེན་པ་ནི། །ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་དང་ཆགས་སྤངས་དང༌། །ཐོགས་པ་མེད་དང་རྟག་གནས་དང༌། །འདྲི་བ་ཀུན་ལན་འདེབས་པར་བཞེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཉོན་མོངས་བ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཕྲ་མོ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་ཀུན་དུ་རྨོངས་པ་གཉིས་སྤངས་པའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ཀྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་བའི་རྒྱུད་ལ་མངའ་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ཁྱད་པར་ཤིན་ཏུ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དང་ལྡན་པས་ཁྱད་པར་གཉིས་པོ་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བཤད་པ་དེ་དག་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཉིད་ཡིན་པར་གཟུང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་ཡིན་དུ་ཆུག་ན་རྟག་ཏུ་ཐུགས་རྫེ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཅན་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་བཞུགས་པ་ན་རྟག་ཏུ་སྲོག་ཆགས་མཐའ་དག་གི་དོན་ཇི་ལྟར་མི་མཛད་ཅེ་ན། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་སོགས་པ་དང་ཕྲད་བས་སྔོན་སྐྱེད་པའི་དགེ་བའི་ས་བོན་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་བ་ལ་དམིགས་པའི་རྒྱུ་ཡོངས་སུ་བརྟས་པར་གྱུར་པ་ན་སེམས་ཅན་གང་ལ་དུས་གང་གི་ཚེ་ཆོས་བསྟན་བ་ལ་སོགས་པ་མཛད་པས་ཡུན་དུ་ཕན་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་དེའི་དོན་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྲུབ་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ དེ་དང་དེར་སྣང་བ་དང་འཚམ་པར་དོན་གྱི་བྱ་བ་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཅན་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་བཞུགས་པས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་དང་འདྲ་བར་ཉེ་བར་གནས་ཀྱང་རང་གི་ལས་ཀྱི་ཉེས་པས་བསྐྱེད་པ་ལ་རྒྱུ་མ་ཚང་བས་འབྲས་བུ་སྨིན་པར་མཛད་པར་མི་སྣང་ངོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དཔེར་ན་ལྷའི་རྒྱལ་པོས་ཆར་ཕབ་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་ཏིལ་ལ་སོགས་པའི་ས་བོན་རུལ་པའི་ངོ་བོ་ལ་སོགས་པ་ས་བོན་དུ་མི་རུང་བར་གྱུར་པ་མི་སྐྱེ་བ་དེ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་གི་ཡིད་ལ་རེ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མཛད་པ་ལ་མཁས་པ་རྣམས་འབྱུང་ཡང་སྐལ་བ་མེད་པས་དམ་པའི་ཆོས་ཉན་པ་ལ་སོགས་པ་བཟང་པོ་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། རྒྱུ་ནི་ཡོངས་སུ་སྨིན་གྱུར་ནས། །གང་དང་གང་ལ་གང་དང་ནི། །གང་ཚེ་བྱ་བ་ཕན་གྱུར་བ། །དེ་དང་དེ་ལ་དེར་སྣང་ངོ༌། །ལྷ་ཡི་རྒྱལ་པོས་ཆར་ཕབ་ཀྱང༌། །ས་བོན་མི་རུང་མི་འཁྲུངས་ལྟར། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་བྱུང་གྱུར་ཀྱང༌། །སྐལ་བ་མེད་པས་བཟང་མི་མྱོང༌། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཐམས་ཅད་དུ་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་དོན་གྱི་མཛད་པ་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་དང༌། རྒྱུན་ཆགས་སུ་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་པར་བཞུགས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཟད་པ་མི་མངའ་བའི་ཕྱིར་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་ཁྱབ་པ་དང་རྟག་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་བས་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་སྐུ་རྣལ་འབྱོར་པ་སོ་སོར་ངེས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྟེན་ལ་ཡོད་པ་སྐད་ཅིག་མ་རེ་རེ་ལ་འབྱུང་བ་ཇི་ལྟར་ཁྱབ་པ་དང་རྟག་པ་ཞེས་བྱ་ཞེས་ཀྱང་བསམ་པར་མི་བྱའོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། དེ་ལྟར་མཛད་པ་རྒྱ་ཆེའི་ཕྱིར། །སངས་རྒྱས་ཁྱབ་པར་ངེས་པར་བརྗོད། །དེ་ཉིད་ཟད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །རྟག་པ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་འོག་ཏུ་མཚན་བཟང་པོ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད
Chinese
是结合了（法身）自性的本体，并且是结合了智慧和事业的缘故，所以这样说。因此，据说这与从其他方面所说的所有四身都不会相违背。如果这样可以的话，那么声闻等没有烦恼的等持与如来没有烦恼的等持有什么差别呢？如果因为见到我而生起烦恼是不允许的，那么完全断除人的烦恼生起，就是声闻等没有烦恼的等持。如来们的没有烦恼的等持，是在城镇等地断除一切众生烦恼的相续。如是说：声闻没有烦恼的见，完全断除人的烦恼，在城镇等地断除他们的烦恼相续，是胜者的没有烦恼。这样说的。声闻等的从愿而知与如来的从愿而知有什么差别呢？应当说，如来的从愿而知，是自然而然地进入无相之中，并且因为不执著于事物，所以远离对色等法的贪著，以及断除了烦恼障和所知障及其习气，所以对于一切所知都没有障碍，并且为了住留于轮回存在多久，所以是恒常存在的，以及因为获得了各别正知，所以能够回答所提出的问题，因此被认为是胜过声闻等的从愿而知。如是说：佛陀从愿而知，是任运成就和断除贪著，以及没有障碍和恒常存在，并且被认为是回答一切问题。这样说的。仅仅是断除了烦恼障和所知障的微细习气以及普遍愚昧这两种差别，如来相续中所具有的菩提分等一切法，都具有极其卓越的差别，所以刚才所说的两种差别仅仅是近似的表示。如果这样可以的话，那么恒常的意
English
It is said that it is spoken in this way because it is combined with the nature of [Dharmakaya] self, and it is combined with wisdom and action. Therefore, it is said that this will not contradict all the four bodies spoken of from other aspects. If this is the case, then what is the difference between the Samadhi without afflictions of the Shravakas and the Samadhi without afflictions of the Tathagatas? If it is not permissible for afflictions to arise from seeing the self, then the complete abandonment of the arising of human afflictions is the Samadhi without afflictions of the Shravakas and so on. The Samadhi without afflictions of the Tathagatas is to eradicate the continuum of afflictions of all beings in towns and so on. It is also said: The view of the Shravakas without afflictions, completely abandons human afflictions, in towns and so on, cutting off their continuum of afflictions, is the Victorious One's without afflictions. This is what is said. What is the difference between the knowledge from aspiration of the Shravakas and so on and the knowledge from aspiration of the Tathagatas? It should be said that the knowledge from aspiration of the Tathagatas is that it naturally enters into the absence of characteristics, and because it does not cling to objects, it is free from attachment to forms and so on, and because it has abandoned the afflictive obscurations and the obscurations of knowledge together with their predispositions, it is unobstructed to all knowable objects, and because it remains as long as samsara exists, it is eternally abiding, and because it has attained individual correct knowledge, it is able to answer questions, therefore it is considered superior to the knowledge from aspiration of the Shravakas and so on. It is also said: The Buddha's knowledge from aspiration, is spontaneously accomplished and has abandoned attachment, and is unobstructed and eternally abiding, and is considered to answer all questions. This is what is said. Merely the difference of abandoning the subtle predispositions of the afflictive obscurations and the obscurations of knowledge, as well as the two kinds of pervasive ignorance, all the Dharmas such as the aspects of enlightenment that are possessed in the continuum of the Tathagatas have extremely excellent differences, so the two differences just mentioned are merely approximate representations. If this is the case, then the constant mind
Chinese
那么，具有大慈悲本性的法身安住时，为何不恒常利益一切众生呢？因为遇到善知识等，先前产生的善的种子，以及以佛等为对境的因完全增长后，对于哪个有情在哪个时候施以说法等，能长久利益，在那时，为了做那件事，由于先前的愿力成就，世尊便与那处那时的显现相符地行持利益之事。因此，具有大慈悲本性的法身安住，像如意宝一样恒常存在，但由于自己的业力所生，因不具足，所以不显现成办果实，应当这样理解。因此，譬如天王虽然降雨，但芝麻等种子腐烂等，变成不能作为种子的，就不会生长，同样，佛陀虽然善于成办一切众生的心愿，但没有福分的人，就不会获得听闻正法等善事，应当如此理解。如是说：因已完全成熟后，于何者何处何时，所作之事能利益，于彼彼处彼显现。天王虽降雨，如种子不佳不生，诸佛虽已出现，无缘者不享善。如是宣说。如是按照如上所说的道理，由于以一切显现之门来行持广大的利益之事，并且恒常安住直至轮回未空，世尊也没有穷尽，因此按照次第，称佛陀为周遍和常恒。因此，也不应认为，具有智慧自性的身，存在于瑜伽士各自决定的相续之所依处，刹那刹那生起，怎么能说是周遍和常恒呢？如是说：如是行持广大故，佛陀决定说周遍，彼性无尽之故，也说是常恒。如是宣说。其后是三十二相和八十随好。
English
Then, when the Dharmakaya, which is of the nature of great compassion, abides, why does it not constantly benefit all sentient beings? Because when one encounters virtuous friends, etc., the seeds of virtue previously generated, and the cause of focusing on the Buddha, etc., are completely increased, then for which sentient being at which time, giving teachings, etc., will be of lasting benefit, at that time, in order to do that thing, because the previous aspiration is accomplished, the Bhagavan then performs the act of benefit in accordance with the appearance of that place and that time. Therefore, the Dharmakaya, which is of the nature of great compassion, abides, like a wish-fulfilling jewel, constantly present, but because of the faults of one's own karma, the cause is not complete, so it does not appear to accomplish the fruit, one should understand it in this way. Therefore, for example, although the king of gods sends down rain, sesame and other seeds that are rotten, etc., become unsuitable as seeds, and will not grow, similarly, although the Buddha is skilled at accomplishing the wishes of all sentient beings, those without merit will not obtain the good of hearing the Dharma, etc., one should understand it in this way. As it is said: After the cause has completely matured, to whom, where, and when, the action performed can benefit, in that place, that place appears. Although the king of gods sends down rain, like seeds that are not good do not grow, although the Buddhas have appeared, those without fortune do not enjoy goodness. Thus it is proclaimed. In this way, according to the reason stated above, because of performing vast deeds of benefit through the door of all appearances, and constantly abiding until samsara is not empty, the Bhagavan also has no exhaustion, therefore, in order, the Buddha is called pervasive and constant. Therefore, one should also not think that the body, which is of the nature of wisdom, exists in the basis of the continuum determined by each yogi, arising moment by moment, how can it be said to be pervasive and constant? As it is said: Thus, because the action is vast, the Buddha is definitely said to be pervasive, because that nature is inexhaustible, it is also said to be constant. Thus it is proclaimed. After that are the thirty-two major marks and eighty minor marks.