Tibetan
་པར་བྱ་བ་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ལྡོག་པའི་ཚིག་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གཉིས་ནི་རྣམ་གྲངས་ཉིད་མ་ཡིན་ལ། རྣམ་གྲངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་ན་ཡང་དམ་བཅས་པའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་མ་ཡིན་པས་འདི་ནི་གྱི་ནའོ། །དོན་དམ་པར་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་དོན་མེད་པ་ མ་ཡིན་ནམ། འདི་ལྟར་མི་སླུ་བར་བྱེད་པའི་རིགས་པ་ནི་དོན་དམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པའི་བློ་དམ་པའི་སྒྲར་བརྗོད་པ་དེའི་ཚེ་ནི་དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་དོན་དམ་པ་ཉིད་ཡིན། གལ་ཏེ་དེའི་དབང་གིས་དངོས་པོ་རྣམས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་རྣམ་པར་འཇོག་ན་དེ་ཡང་གང་གིས་གཞག་པར་བྱ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་འཇོག་པར་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་བདག་ཉིད་ལ་བྱེད་པ་འགལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ་ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་བློ་དེ་གཅིག་པུ་མ་གཏོགས་པར་བྱས་ནས་རྣམ་པར་འཇོག་ན། དེ་ལྟ་ནི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པར་བསྒྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ལེགས་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་སྤྲོས་པ་མ་ལུས་པ་དང་བྲལ་བའི་དོན་དམ་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་བློས་ནི་དོན་དམ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ཀྱང་དེ་ཉིད་ལས་ཡིན་ཞིང་བདག་ཉིད་ལ་བྱེད་པ་འགལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱིའི་ཚུལ་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་དང༌། བློ་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་དག་ལས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་འབྱུང་བ་ན་བདག་ཉིད་མ་གཏོགས་པ་མ་ཡིན་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་བརྩད་དུ་མེད་དོ། །ཡང་དག་པའི་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྒྲོ་བཏགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་མ་བརྟགས་ན་གཅིག་ཏུ་ཉམས་དགའ་བའི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཁོ་ན་མེད་པའི་སྒྲར་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ཀྱང་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བུམ་པས་དབེན་པར་གྱུར་པའི་ས་ཕྱོགས་དམིགས་པ་ན་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་བ་བུམ་པས་དབེན་པ་རྟོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །གཞན་དུ་ན་གྲུབ་པ་དང་བདེ་བ་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་ཞིང་དེ་ལས་ཀྱང་དངོས་པོ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དང་འབྲེལ
Chinese
遮止作和周遍相违之语，是各别自性之二者，并非是同义词。虽非是同义词之体性，然非是所立义之一分，故此乃是“之”。“真实”之差别无意义吗？如此，不欺诳之理是真实，如是，从具三相之因所生之智，于胜义谛之声中宣说之时，彼亦是世俗之体性之故，如何是真实性？若以彼之力，诸事物安立为无自性，则彼亦由谁而安立？亦不应由彼自身而安立，以作者还作相违之故。亦非由他量，以成无穷之过失之故。然若唯除彼智之外而安立，如是则不成能立一切法无我耶？彼是善哉，然然而是与离一切戏论之真实相随顺之故，如是所说之智乃是真实也。无自性性亦是从彼而有，作者还作亦非相违，以安立总相之诸法为无事物之故，且彼智之自本体亦属于彼总相之体性之故。譬如，从有等之理，于一切法生起无常性之觉知时，如非除自身之外一般，如是则无可争辩。若不以远离增益之真实生等而观察，则岂非唯于一向悦意之事物自体无有之声中宣说耶？事物之自体乃是现量之故，成为彼之体性之无自性性亦唯是成为现量也。譬如，于瓶所空之地方作意时，如是了知成为彼之自性之瓶所空也。否则，将从成立与安乐无差别性中退失，且从彼亦不成为事物是无自性，以与无自性性相关
English
The words that negate doing and pervasiveness, which are two distinct natures, are not synonymous. Although they are not of the nature of synonyms, they are not a part of the intended meaning, so this is "of." Is the distinction of "truly" meaningless? Thus, the reasoning that does not deceive is true. When the wisdom arising from the three-mode sign is spoken of as the sound of the ultimate, how can it be truly ultimate, since it is also of the nature of conventional truth? If, by its power, things are established as being without inherent existence, then by whom is it established? It is not reasonable to establish it by itself, because it is contradictory to act on oneself. Nor is it by another valid cognition, because it would lead to an infinite regress. However, if it is established by excluding that wisdom alone, then would it not fail to establish the selflessness of all phenomena? That is good, but nevertheless, because it is in accordance with the ultimate, which is free from all elaborations, the wisdom spoken of in this way is truly ultimate. The very nature of non-inherent existence also comes from that, and it is not contradictory to act on oneself, because it establishes all phenomena of the general characteristic as being without substance, and because the very nature of that wisdom also belongs to the category of that general characteristic. For example, when the knowledge of impermanence arises in all phenomena from reasons such as existence, it is not exclusive to oneself, and thus there is no dispute. If one does not examine the true arising, etc., which are free from superimposition, then is it not spoken of only in the sound of the absence of the very nature of things that are always pleasing? Since the very nature of things is manifest, the very nature of non-inherent existence, which has become its nature, is also only manifest. For example, when one focuses on a place that is devoid of a pot, it is like realizing the emptiness of the pot, which has become its nature. Otherwise, one would fall away from the non-difference of establishment and happiness, and even from that, things would not become without inherent existence, because they are related to the nature of non-inherent existence.
Tibetan
་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུར་མི་རུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ དེ་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པས་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མི་དམིགས་པས་ན་བུམ་པ་བཞིན་དུ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ནི་མེད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་རུང་བའི་ཕྱིར་མེད་པ་ཁོ་ན་སྟེ་དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་བས་གནོད་དོ། །རི་བོང་ཅན་ལ་ཟླ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དང་འདྲ་བར་སྐྱེ་བོ་གནག་རྫི་མོ་ཡན་ཆད་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་མེད་པས་གྲགས་པས་གནོད་པ་ཡང་བཟློག་པར་དཀའོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རྣམ་པས་དབེན་པ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་བརྗོད་ལ་དེ་ཡང་དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་འཛིན་པས་བཟུང་བ་ཡིན་ན་ཡང༌། སྐད་ཅིག་མ་དང་འདྲ་བར་འཁྲུལ་བས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་སྐྱེ་བའི་རྣམ་པར་སྒྲོ་བཏགས་པས་བསྒྲིབས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ངེས་པར་བྱ་བར་མི་ནུས་ལ་ངེས་པ་མ་སྐྱེས་པ་དེས་ན་མངོན་སུམ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བཟུང་བ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་ཐ་སྙད་བྱ་བར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་མ་བཟུང་བའི་དང་འདྲ་བ་ཉིད་ཡིན་པས་འདི་ནི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་བས་གནོད་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པས་དངོས་པོར་གྲགས་པ་རྣམས་ལ་བསྙོན་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གྲགས་པས་གནོད་པ་ཡང་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་འདི་ནི་གྱི་ནའོ། །ས་བོན་མེད་པར་འཁྲུལ་བ་མི་རིགས་བས་ན་དེས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རྣམ་པ་ཅི་ལྟར་ཡིན་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་བར་མི་བྱ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་བདེན་པ་དང་བརྫུན་བའི་འཁྲུལ་པ་ལྷན་ཅིག་འབྲེལ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། རེ་ཞིག་དེའི་བདག་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདེན་པ་དང་བརྫུན་པ་དག་ནི་འགལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་བརྫུན་པ་ནི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་འདིའི་ཉེ་བར་ལེན་བ་ནི་ཀུན་རྫོབ་པ་སྔ་མ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་འགལ་བ་མེད་ལ། རྒྱུ་དེའི་རྒྱུ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་པ་སྔ་མ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་བརྒྱུད་པ་ནི་ཐོག་མ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་ལེན་པ་མེད་པའི་འཁྲུལ་བ་ནི་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་སོ་སོར་ངེས་པ་ཡིན
Chinese
因为没有的缘故。也不是从它产生的性质的关系，因为那是不容许作为事物不存在的果的缘故。因此， 它不是孩子们以现量所能证悟的，所以现量会损害它。同样，作为所缘的性质，因为不显现，所以就像瓶子一样，自性不存在，因为可以安立为“无”的名称，所以仅仅是无，因此比量会损害它。如果有人说，就像兔子（藏文：རི་བོང་ཅན།）的月亮不是月亮一样，连牧女等凡夫俗子都无法证悟自性不存在，所以名言也会损害它，这很难驳倒。那不是真实的，因为这样，远离事物所遍计的相状就被称为自性不存在，即使它被执着于事物的自性所抓住，但就像刹那一样，由于错乱，它是被遍计的真实生起之相所遮蔽的自性，所以孩子们无法确定，由于没有生起确定，所以因为没有现量，现量不会损害它。同样，即使是被抓住的，因为不能被命名，所以就像没有被抓住的一样，因此这不是作为所缘的性质，因此比量不会损害它。因为以“胜义”来区分，所以对于名言中存在的事物并没有否认，因此名言也不会损害它。如果是这样，那这是什么呢？不应该说，因为没有种子而错乱是不合理的，所以它怎么会是所遍计的相状呢？因为真和假的错乱有什么关联呢？暂时不是它的自性，因为真和假是相违的。也不是从它产生的，因为假不是果。因此，它的近取因仅仅是先前的世俗，所以没有相违。那个因的因也仅仅是先前的世俗，因为这样的因果相续是没有起始的，所以没有任何没有近取因的错乱。如何分别确定呢？
English
Because there is no such thing. Nor is it a relationship of characteristics arising from it, because that is not permissible as a result of the non-existence of things. Therefore, It is not realized by children through direct perception, so direct perception harms it. Similarly, as the nature of the object of observation, since it does not appear, just like a pot, self-nature does not exist, because it can be established as the name of "non-existence," so it is merely non-existence, therefore inference harms it. If someone says that just as the moon of the rabbit (Tibetan: རི་བོང་ཅན།) is not the moon, even ordinary people such as shepherdesses cannot realize the non-existence of self-nature, so fame also harms it, which is difficult to refute. That is not true, because in this way, being devoid of the imputed aspects of things is called self-naturelessness, and even if it is grasped by clinging to the self-nature of things, like a moment, due to confusion, it is the self-nature obscured by the imputed aspect of true arising, so children cannot ascertain it, and since certainty does not arise, because there is no direct perception, direct perception does not harm it. Similarly, even if it is grasped, because it cannot be named, it is just like not being grasped, so this is not the nature of the object of observation, therefore inference does not harm it. Because it is distinguished by the term "ultimate," there is no denial of things that exist in name, so fame also does not harm it. If that is the case, then what is this? It should not be said that it is unreasonable to be confused because there is no seed, so how can it be the imputed aspect? Because what connection is there between the confusion of truth and falsehood? For the time being, it is not its self-nature, because truth and falsehood are contradictory. Nor does it arise from it, because falsehood is not a result. Therefore, its immediate cause is only the previous conventional, so there is no contradiction. The cause of that cause is also only the previous conventional, because such a causal continuum is without beginning, so there is no confusion without an immediate cause. How is it determined separately?