Tibetan
།ཡང་ན་སྦྱོར་བ་དང་མཇུག་གི་སེམས་ཀྱིས་སྤྱོད་ཅིང་དངོས་གཞིའི་སེམས་ཀྱིས་སྒོམ་པས་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །གཟུགས་ལ་གནས་པར་མི་བགྱིའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ལ་གཟུགས་སུ་རུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནི་གཟུགས་སོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནི་ཚོར་བའོ། །མཚན་མར་འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནི་འདུ་ཤེས་སོ། །སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནི་འདུ་བྱེད་རྣམས་སོ། །རྟོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །གཟུགས་དེ་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། ཀུན་བརྟགས་པའི་གཟུགས་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་བརྟགས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་གཟུགས་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོགས་པ་ཡིན་པས་ཤེས་པ་ཉིད་དེ་ལྟར་སྣང་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ན་གཟུགས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རོ་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་གོ་རིམས་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། རིམ་ནི་རགས་དང་ཀུན་ཉོན་མོངས། །སྣོད་སོགས་དོན་ཁམས་ཇི་བཞིན་ནོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་ལ་དངོས་པོར་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པར་མི་བྱ་སྟེ། སེམས་ཀྱི་རྟེན་དུ་མི་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །འདི་སྐད་དུ། གང་གི་ཕྱིར་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་གནས་པར་མི་འོས་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུར་དམིགས་སྙམ་པའི་དོགས་པ་དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན་ཞེས་བསུ་ནས། ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པ་སྨྲས་པ་ནི་གལ་ཏེ་གཟུགས་ལ་གནས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྙམ་དུ་དམིགས་པ་ལ་འཛིན་པའི་བྱེ་བྲག་ཉིད་རྣམ་པ་ཡིན་ལ། ཡུལ་གནས་པ་མྱོང་བའི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་དམིགས་པ་ནི་རྣམ་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་གཟུང་ངོ་སྙམ་དུ་བསམས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པས་གཟུགས་ལ་གནས་ན་དེའི་ཚེ་གཟུགས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་སྟེ་གཟུགས་སུ་རྩོལ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སྤྱོད་ལ། དེ་ལྟར་ན་ཡང་རྩེ་མོ་ཆུང་ངུར་གཙོར་གྱུར་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་མ་ལགས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ
Chinese
或者，将“以结合和结尾的心来行持，以正行之心来禅修”这句话联系起来。关于“不住于色”等等，其中，具有可变坏性质的，是色。具有感受性质的，是受。具有取相性质的，是想。具有使心显现造作性质的，是诸行。具有了知性质的，是识。色也分为三种：遍计所执色，是因为以能取和所取的形态来计度的缘故。分别所起色，是因为是不真实的遍计，因此，识以那种方式显现，因此是分别所起的。法性之色，是因为在胜义中，色本身完全成立为空性的自性。对于受等，也应当同样宣说。色的次第是这样的：次第是粗大和一切烦恼，器等意义界如其所有。因为在胜义中不存在，所以不应当以将色等作为实有而执著的方式安住于色等，意思是不要作为心的所依。如是说：因为自性空性的色等是与色等的自性相离的体性，因此，执著于不应安住的具有过患的色等。为什么以那种方式执著呢？为了消除那个疑问，以“为什么”来迎接，然后以反面的方式宣说，即“如果安住于色”等等。心想，执著的差别本身就是相，是安住于境的究竟，因此，应当认为执著与相完全一致。因此，如果以无常等相安住于色，那么那时就会显现造作色，即行持于努力于色的分别念。那样的话，也不是行持以微小顶点为主的般若波罗蜜多。同样，对于受等也应当结合起来。
English
Or, connect the sentence "practicing with the mind of combination and conclusion, meditating with the mind of the main practice." Regarding "not abiding in form," etc., among them, that which has the characteristic of being corruptible is form. That which has the characteristic of experiencing is feeling. That which has the characteristic of apprehending signs is perception. That which has the characteristic of manifesting mental formations is the formations. That which has the characteristic of understanding is consciousness. Form is also divided into three types: the form of complete imputation, because it is imputed in the manner of grasper and grasped. The form of arising from discrimination, because it is an unreal complete imputation, therefore, consciousness appears in that way, therefore it arises from discrimination. The form of the nature of reality, because in the ultimate sense, form itself is completely established as the nature of emptiness. For feeling, etc., it should also be stated in the same way. The order of form, etc., is like this: the order is coarse and all afflictions, vessel, etc., meaning realms as they are. Because it does not exist in the ultimate sense, one should not abide in form, etc., by clinging to form, etc., as real, meaning do not make it the support of the mind. It is said: because form, etc., of selflessness is the essence that is separate from the nature of form, etc., therefore, one clings to form, etc., that should not be abided in and has faults. Why cling in that way? To eliminate that doubt, welcome it with "why," and then state it in a negative way, that is, "if one abides in form," etc. One thinks, the difference of clinging itself is the aspect, it is the ultimate of abiding in the object, therefore, one should consider that clinging is completely consistent with the aspect. Therefore, if one abides in form with aspects such as impermanence, then at that time, the manifestation of making form will appear, that is, practicing in the conceptual thought of striving for form. In that case, it is also not practicing the Prajnaparamita that is mainly the tiny peak. Similarly, it should also be combined for feeling, etc.
Tibetan
། །འདི་སྐད་དུ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྣམ་པ་ནི་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུ་ཡིན་པར་གཟུང་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ་དོན་དམ་པར་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་སྟོང་པ་ཉིད་དག་ནི་ཕན་ཚུན་ངོ་བོ་ཉིད་གཅིག་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ལ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པས་གནས་པར་མི་བྱ་བས་མི་གནས་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་རྩེ་མོ་ཆུད་དུའི་རྣམ་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་ལྔ་པ་ལས། གཟུགས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་གཟུགས་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་གཟུགས་མི་རྟག་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་བར་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པར་སྒོམ་པ་མི་འཐད་པས་ཡང་ཇི་ལྟར་ན་མགོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ལ་སྤྱོད་ན་སྤྱོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་དོགས་པ་དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེན་ཞེས་བྱ་བས་བསུ་ནས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་རྣམས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །འདི་སྙམ་དུ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ལ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཡིན་ན། དེ་ཇི་ལྟར་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ཡིན་ཏེ་འོན་ཀྱང་སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུ་ལྟར་སྤྱད་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམས་པ་ཡིན་ ནོ། །ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ཡང་མ་ལགས་རྣལ་འབྱོར་དུ་མི་བགྱིད་པ་ཡང་མ་ལགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བགྱིད་པ་ཡང་མ་ལགས་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གསུམ་གྱིས་ནི་གྲངས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྦྱོར་བ་དང་དངོས་གཞི་དང་མཇུག་གི་གནས་སྐབས་ཡིན་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཙོར་རྩེ་མོ་ཆུང་དུའི་རང་བཞིན་ནོ། །ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བར་མི་འོས་པའི་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཡོངས་སུ་བཟུང་ཞིང་བདག་གིར་བྱས་པས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་ངེས་པར་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ནི་འདིར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་གསུམ་ལ་སྤྱིར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་སྒྲར་བཤད་དོ། །གཞན་དག་ཏུ་ཡང་ཅི་རིགས་པ་ཉིད་དུ་བྱའོ། །མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཇི་ལྟར་གཟུང་བར་འོས་པ་ཡིན་སྙམ་དུ་དོགས་པ་དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བས་བསུ་ནས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་གཟུགས
Chinese
如此说，从法性的角度来看，相是这样理解的：就像在胜义谛中，色等一切法和空性，彼此本体是一样的，因此，空性没有无常等，因为色等不应以常与无常等相存在，所以称为不住。就像以顶小续的方式，在二万五千颂中说：色即是空，空即是色。世尊，色之无常性亦是空性，空性亦是色之无常性等等。因为不作意而修是不合理的，那么如果作意而行持，就不是行持，生起这样的疑惑，因此以“为何执着”来迎接，说了“对于作意者”。心中想，作意是分别念，般若波罗蜜多是不分别念，那么，如果对彼性执着，以分别念而行持，如何是行持般若波罗蜜多呢？然而应当像幻化之人一样行持。 “不完全执取，也不是瑜伽，也不是完全圆满”，这三个词，应当按照数量，视为加行、正行和结尾的阶段。般若波罗蜜多，主要是顶小续的自性。对于“不完全执取”等，所谓“不完全执取”，是指不应执取的作意，如果完全执取并占为己有，就不会必然生起一切智智。一切智智，这里对于三个一切智智，一般解释为一切智之声。在其他地方也应作相应的理解。如何执取作意才是合理的呢？生起这样的疑惑，因此以“为何”来迎接。对于般若波罗蜜多，色……
English
Thus it is said, from the perspective of the nature of reality, the aspect is understood as follows: Just as in the ultimate truth, all phenomena such as form and emptiness are of the same essence with each other, therefore, emptiness does not have impermanence, etc. Because form, etc., should not exist with aspects such as permanence and impermanence, it is called non-abiding. Just like in the manner of the Short Perfection of Wisdom Sutra, in the Twenty-five Thousand Verse Sutra, it is said: Form is emptiness, emptiness is form. World-Honored One, the impermanence of form is also emptiness, emptiness is also the impermanence of form, and so on. Because it is unreasonable to meditate without mental engagement, how can one practice with mental engagement and not be practicing? Having such doubts, the text addresses them by saying, "Why cling?" and then stating, "For those who engage in mental engagement." One might think, "Mental engagement is conceptual thought, and the Perfection of Wisdom is non-conceptual. So, how can clinging to that very nature and engaging in conceptual thought be practicing the Perfection of Wisdom? Rather, one should practice like an illusory person." The three phrases, "Not completely grasping, not engaging in yoga, and not completely perfecting," should be viewed as the stages of preparation, main practice, and conclusion, respectively, according to their numerical order. The Perfection of Wisdom primarily has the nature of the Short Perfection of Wisdom Sutra. Regarding "not completely grasping," etc., "not completely grasping" means that if one completely grasps and appropriates mental engagements that should not be grasped, then the omniscient wisdom will not necessarily arise. Omniscient wisdom, here, for the three omniscient wisdoms, is generally explained as the sound of omniscience. In other places, it should also be understood accordingly. How should mental engagement be grasped appropriately? Having such doubts, the text addresses them by saying, "Why?" Regarding the Perfection of Wisdom, form...
Tibetan
་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་མ་མཆིས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །འདི་སྙམ་དུ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་རིགས་པས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་མེད་ལ། གང་གི་ཕྱིར་དེའི་ཡུལ་ཅན་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ནི་ལོག་པར་སྣང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཟུང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བསམས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི་གཟུགས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་མ་མཆིས་པ་གང་ལགས་པ་དེ་ནི་གཟུགས་མ་ལགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པ་དག་ནི་ཡུལ་ཐ་དད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཡང་མངོན་པར་ཞེན་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དེ་ཡང་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་མ་མཆིས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །ཉེ་བར་བསྡུ་བའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཞེས་ངེས་པར་གཟུང་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟ་བུའི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྩེ་མོར་གཏོགས་པ་ཆུང་ངུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་འདི་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ལ་ སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དོན་དང་ལྡན་པའི་མིང་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཡངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཡངས་པའོ། །མདུན་དུ་བགྱིས་པ་ནི་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་དག་གིས་སེམས་ཀྱི་མདུན་ན་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འཕགས་པ་རྣམ་གྲོལ་སྡེས་བཤད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན། ལ་ལས་མདུན་དུ་མ་བགྱིས་བཞེས་འདོན་པ་ནི་གཟུང་བར་མི་བྱའོ། །ཚད་མེད་པར་ངེས་པ་ནི། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྦྱོར་བས་སེམས་ཅན་ཚད་མེད་པའི་དོན་མཛད་པར་ངེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མེད་པར་ངེས་པའོ། །ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཇི་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་ལྔས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་མི་རྟོགས་པའོ། །འབྲིང་གི་དམིགས་པའི་དོན་གསུངས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡང་གི་སྒྲས་ནི་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་སྟོང་པ་ཉིད་ཡོངས་སུ་གཟུང་ངོ༌། །ཅིའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་མེད་ཅེ་ན། མཚན་མར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། མཚན་མ་ནི་ཐུན་མོ
Chinese
说了“完全不执著”等等。心想，因为显现对境的自性色等，从理智上来说是不存在的，所以在般若波罗蜜多中没有可执著的。因为以它为对境的显现是虚假的，所以不是可执著的，是这样想的。为了说明这一点，说了“凡是色完全不执著，那不是色”等等。认为确立和否定是因为对境不同。因为会走向颠倒，所以说对般若波罗蜜多也不应该执著，说了“般若波罗蜜多也是完全不执著”。为了总结，说了“如是”等等。“如是”是指像那样确定执著的意思。像那样从对境和行相中产生的属于顶点的微小禅定，说了“这也是”等等。凡是在色等一切法中没有可执著的，具有意义名称的禅定，就称之为那个。法界广大，所以是广大的。已经做到的，是因为如前所说的对境和行相的差别在心中存在，所以圣解脱军这样说。因此，有些人念诵“没有做到”是不应该执著的。确定为无量，是因为分别确定一切相智。或者因为以大悲和智慧结合，确定做无量众生的利益，所以确定为无量。不共，是因为如前所说的对境等五种行相特别殊胜，所以他人无法理解。所说的中等的对境的意思是“一切智也是”。“也”这个词表示无常等等和空性是完全执著的。为什么完全不执著呢？说了“相”等等。相是共同的
English
It is said, "There is no complete grasping," and so on. Thinking, since the nature of objects such as form that appear is not existent by reason, there is nothing to be grasped in the Perfection of Wisdom. Because the appearance of that object is false, it is not to be grasped, that is what is thought. To show that, it is said, "Whatever form is not completely grasped, that is not form," and so on. It is thought that establishment and negation are because the objects are different. Because it would lead to perversion, it is said that one should not be attached to the Perfection of Wisdom either, it is said, "The Perfection of Wisdom is also completely ungrasped." To summarize, it is said, "Thus," and so on. "Thus" means to grasp definitely as it is. The small samadhi belonging to the peak that arises from such an object and aspect, it is said, "This also," and so on. Whatever samadhi that has meaning and name in all phenomena such as form, in which there is nothing to be grasped, is called that. The realm of phenomena is vast, so it is vast. What has been done in front is because the differences of object and aspect as mentioned before exist in the mind, so the noble Vimuktisena said. Therefore, some reciting "not done in front" should not be grasped. Certainty as immeasurable is because of separately ascertaining all aspects of knowledge. Or because of the combination of great compassion and wisdom, it is certain to do the benefit of immeasurable beings, so it is certain as immeasurable. Uncommon, because it is particularly superior with the five aspects such as the object mentioned before, so others cannot understand it. The meaning of the intermediate object that is said is "Omniscience also." The word "also" indicates that impermanence and so on and emptiness are completely grasped. Why is there no complete grasping? It is said, "Sign," and so on. Sign is common.