Tibetan
་སུ་བསྔོ་ན་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གཉིས་ཀྱི་སྐབས་སུ་བབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་སྐད་དུ་གང་གི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་དུས་གསུམ་པའི་ཆོས་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་དང་ཟག་པ་མེད་པ་གཉིས་ཀའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱི་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་རྣམས་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པ་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་དམིགས་པའི་འདུ་ཤེས་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཇུག་པས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ པ་དེའི་ཕྱིར་འདི་དག་གི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ནི་ཡང་དག་པར་ཤེས་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོ་སྟོང་ཉིད་དང༌། །དུས་གསུམ་གཏོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་དང༌། །སྦྱིན་སོགས་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་རྣམས་ལ། །སྤྱོད་པའི་འདུ་ཤེས་མི་མཐུན་ཕྱོགས། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་དོན་ལས་བཟློག་པ་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཡིན་པར་ནི་ཀཽ་ཤི་ཀ་དེ་བས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ལ་དེ་བས་ན་ཡང་དག་པའི་རྗེས་སུ་རྟོགས་པས་ཏེ། སྦྱིན་པར་བྱ་བ་དང་སྦྱིན་པ་པོ་དང་ལེན་པ་ལ་སོགས་པ་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་གཞན་དག་ལ་ཡང་དག་པར་བསྟན་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་ལྟར་ན་བདག་ཉིད་ལ་ཡང་གནོད་པ་མི་བྱེད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རང་ཉིད་གནས་པའི་ཕྱིར་བདག་ཉེ་བར་དམིགས་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཁྱད་པར་གྱིས་རྣམ་པར་འཇིག་པར་མི་བྱེད་པའོ། །འདི་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་པ་སྔར་བརྗོད་པའོ། །ཆགས་པ་ཤིན་ཏུ་རགས་པ་ཆོས་ཉིད་དང་མི་འགལ་བར་སྟོན་པས་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་བྱིན་ཏེ། ཆགས་པ་རབ་ཏུ་ཕྲ་བའི་དོན་དུ་གསུངས་པ་ནི་རབ་འབྱོར་དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །མཚན་མར་ཡིད་ལ་བྱེད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ལ་སོགས་པར་དམིགས་པས་མངོན་སུམ་དུ་ཕྱོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་ན་དེ་ལྟ་བུ་ཆགས་པ་ཡིན་པར་བཤད་ཅེ་ན། རབ་འབྱོར་མཚན་མ་ཇི་སྲིད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །སྐབས་ཀྱི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། བདག་ཉིད་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་རྟོགས་པས་འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་རང་གཞན་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ནི་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌།
Chinese
之所以说是“向谁回向”这两句话的场合到来了。因为，对于色等蕴的空性，以及三时之法，有漏和无漏二者的处所，它们的过去等自性，以及随行布施等菩提之分。以彼性而缘的认识，由于颠倒而入于不顺品，因此，不能如实了知这些的自性，是这样说的。又如是说：色等蕴空性，三时所摄法，布施等菩提分，行之识不顺。如是说。菩萨们的与如上所说之义相反的对治品，是 कौशिका (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思) 因此等所说。因为应舍弃不顺品，因此以如实随觉，以布施之物、布施者和受者等不可得之方式，对其他布施等如实开示等应作。如是则“亦不损害自己”者，如是以如实了知之方式，布施等亦是自己安住之故，不以缘我的颠倒差别而令其坏灭。所谓“这些”，是指先前所说的缘色等。给予“好啊好啊”之语，以显示极粗的贪著不违背法性，为极细微贪著之义所说者，是“善现，因此”等。所谓“若作意于相”，是指缘色身等而令其明显趋向之故。又如何说彼是贪著呢？善现，相有几许等如是说。此时的意义是：以了知无我等，三轮清净，于布施等自他决定结合，是如实趣入之故，
English
The reason for saying that the occasion for the two phrases "to whom to dedicate" has arrived. Because, for the emptiness of the aggregates such as form, and the three times of phenomena, the place of both with and without outflows, their nature such as the past, and following the aspects of enlightenment such as giving. The perception of focusing on that nature itself, because of being inverted, enters into the unfavorable side, therefore, one cannot truly know the nature of these, that is what is said. It is also said: Form and other aggregates are emptiness, Phenomena belonging to the three times, Giving and other aspects of enlightenment, The perception of acting is unfavorable. Thus it is said. For Bodhisattvas, the antidote that is the opposite of the meaning as stated above is कौशिका (Sanskrit, Devanagari: कौशिका, Romanization: Kauśika, Meaning: Kausika), and so on. Because the unfavorable side should be abandoned, therefore, with true following realization, in the manner of the object of giving, the giver, and the receiver, etc., being unobtainable, one should truly show others giving, etc. Thus, "also does not harm oneself" means that in the same way, with the manner of truly understanding, giving, etc., also because one's own self abides, it does not destroy it with the distinction of invertedness of focusing on oneself. The so-called "these" refers to the previously mentioned focus on form, etc. Giving the words "good, good" to show that very coarse attachment does not contradict the nature of reality, what is said for the meaning of extremely subtle attachment is "Subhuti, therefore," etc. The so-called "if one attends to signs" means that it makes it manifestly inclined by focusing on the form body, etc. And how is it said that that is attachment? Subhuti, how much is the sign, etc., is said like that. The meaning of the occasion is this: by realizing the absence of self, etc., the three wheels are purified, and in giving, etc., self and other are definitely combined, because it is truly entering,
Tibetan
ཆགས་པའི་ཚོགས་ཀྱི་གནས་ཐམས་ཅད་བཀག་པས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ། །ད་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་གཉེན་ པོ་ཡིན་ན་ཡང་ཆགས་པ་ཕྲ་མོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། སྦྱིན་ལ་སོགས་ལ་ངར་འཛིན་མེད། །གཞན་དག་དེ་ལ་སྦྱོར་བྱེད་པ། །ད་ནི་ཆགས་པའི་མཐའ་འགོག་པས། །རྒྱལ་ལ་སོགས་ལ་ཆགས་པ་ཕྲ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་ཆགས་པ་ཕྲ་མོ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་སྙམ་པའི་དོགས་པ་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་པས་བསུ་ནས། རབ་འབྱོར་མཚན་མ་ལས་ནི་ཆགས་པ་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །དེ་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པར་གཟུང་བས་མཚན་མར་བྱར་མི་རུང་ངོ༌། །ཡང་དང་ཡང་དུ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པས་དམིགས་པར་བྱར་མི་རུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་རོ། །དེ་ནི་མཐོང་བ་དང་ཐོས་པ་དང་རྟོགས་པ་དང་རྣམ་པར་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་བལྟ་བས་མཐོང་བའོ། །རྣ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་ཉན་པས་ཐོས་པའོ། །སྣ་དང་ལྕེ་དང་ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རྟོགས་པའོ། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་ཉེ་བར་དམིགས་པས་རྣམ་པར་རིག་པ་ཉིད་ནི་དེ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རེ་རེ་དང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །འདི་ཉིད་ཤེས་བྱ་དང་ཤེས་པ་ཟབ་པའི་དབྱེ་བས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསོལ་བ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་སྟེ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དབེན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་ཟབ་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་མ་སྐྱེས་པ་ཡིན་པས་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཟབ་པ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་རང་བཞིན་དབེན་པས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གོ་རིམས་བཞིན་དུ་མི་འགྱུར་བ་དང༌། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་དང། ཡོངས་སུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །འདི་སྐད་དུ། གང་གི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་ཤེས་བྱའི་རང་བཞིན་ནོ་ངོ་བོ་ཉིད་ཁོ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་དག་ཟབ་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཚུལ་འགའ་ཞིག་གིས་དམིགས་པ་ནི་ཆགས་པ་ཕྲ་མོ་ཡིན་པས་མི་མཐུན་པའི་ ཕྱོགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། ཆོས་ཀྱི་ལམ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས། །དབེན་བའི་ཕྱིར་ན་དེ་ཟབ་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་དེ་ཇི་ལྟར་སྤང་ཞེ་ན། རང་བཞིན་དཔེན་པས་ན་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དངོས་བོར་ཁས་བླངས་པའི་ཉེས་བ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན་གང་གི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱིས་དབེན་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་སྨོས་པས་ན་འོ་ན་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་དབེན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོག་པ་ལ། རབ་འབྱོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །རང་རིག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་དབེན་པ་ལ་རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་ཇི་ལྟར་རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་སྙམ་པའི་དོགས་པ་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེན་ཞེས་བྱ་བས་བསུ་ནས། འདི་ལྟར་རབ་འབྱོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །འདི་སྐད་དུ། གང་གི་ཚེ་ཕྱིའི་དངོས་པོར་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་མེད་པས་ན་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བར་སོས་པའི་དབྱེ་བ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པར་ཉེ་བར་སྟོན་པའི་ཕྱི་རོལ་ལྟ་བུར་ཡོངས་སུ་བསལ་བའི་ངོ་བོར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཏེ་དེ་བས་ན་ཡེ་ཤེས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྒྱུ་མ་དང་འདྲ་བར་ཐུགས་སུ་ཆུད་པས་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་བྱས་པ་སྟོང་ཞིང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པའི་ཕྱིར། དེ་རྣམས་དབེན་པ་ཉིད་དུ་ཡང་ཐུགས་སུ་ཆུད་དོ་ཞེས་འཕགས་པ་ལང་ཀར་གཤེགས་པའི་མདོ་ལས། དངོས་རྣམས་སྐྱེ་བ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ། །དམ་པའི་དོན་དུ་རང་བཞིན་མེད། །དེས་ན་འདི་ཀུན་བདེན་པ་སྟེ། །དམ་པའི་དོན་དུ་བདེན་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདས་མ་ཐག་བའི་དོན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ལྟ་བས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ན་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མའོ། །ལེགས་པར་སྨྲས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཞུང་འཛུགས་པར་མཛད་པ་ནི། རབ་འབྱོར་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེ་ན། རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རང་བཞིན་ཏེ་ངོ་ པོ་ཉིད་དམ་དེ་བཞིན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དང་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་མེད་པའོ། །རང་བཞི
Chinese
因为断绝了贪著的集合的所有处所，所以是应当接受的，因此在一切方面都是对治。现在如来等忆念等虽然是福德资粮之因的对治，但是以微细贪著的自性，在一切方面都不是对治的一方。如是说：布施等中无我执，其他于彼作合集，今遮贪著之边际，胜者等上贪著微。又如何认为微细贪著是不相符的一方呢？以何为理由生起这样的疑问呢？以“善现，从相产生贪著”来迎接。为了显示那一点，所以说了“如果是那样”等。因为确定地执取“彼即是此”，所以不应作为相。又因为再三地作为对境，所以不应作为所缘，这是差别。那不是见、闻、觉、知，所谓眼的识看而见。耳的识听而闻。鼻、舌、身的识体验而觉。意的识以近取而知，知本身不是那，应一一对应。以此应知和知之甚深差别，而祈请世尊等。自性，是自己的体性，是如是性的意思。因为寂静，是因为空尽一切近取。自性甚深，所谓知的体性是自性不生，因此不是声闻等的对境，所以是甚深的。自性清净之故和自性寂静之故，依次是不变异和不颠倒地完全成立和完全不成立的同义词。如是说：因为一切法的体性是应知的自性，仅仅以自性是空性，因此那些是甚深的，因此以某种方式缘取是贪著的
English
Because it cuts off all places of the collection of attachment, it is to be accepted, therefore it is an antidote in all aspects. Now, although remembering the Tathagata and others is the antidote to the cause of the accumulation of merit, it is not an antidote in all aspects because of the nature of subtle attachment. It is said: There is no self-grasping in giving, etc., others gather on it, now the edge of attachment is blocked, subtle attachment on the victors, etc. Also, how is subtle attachment considered to be an incompatible side? Why does such a doubt arise? He was greeted with, "Subhuti, attachment arises from characteristics." In order to show that, he said, "If that is the case," etc. Because of definitely grasping "that is this," it should not be taken as a characteristic. Also, because it is repeatedly made an object, it should not be made an object of focus, this is the difference. That is not seeing, hearing, feeling, or knowing, what is seen by looking with the eye's consciousness. Hearing by listening with the ear's consciousness. Feeling by experiencing with the consciousness of the nose, tongue, and body. Knowing by the mind's consciousness taking closely, knowing itself is not that, it should be applied one by one. With this, one should know the deep difference between what is to be known and knowing, and pray to the Bhagavan and others. Self-nature is one's own essence, it means suchness. Because of being solitary, it is because it is empty of all close focus. Self-nature is profound, the essence of knowing is unborn by nature, therefore it is not the object of hearers, etc., so it is profound. Because of being naturally pure and because of being naturally solitary, in order, they are synonyms for unchanging and completely established without inversion and completely unestablished. It is said: Because the nature of all dharmas is the nature of what is to be known, emptiness is only by nature, therefore those are profound, therefore focusing in some way is attachment.
Chinese
因为是争论的方面，所以这样说。如是说：法的道路，自性是，因为寂静故，彼甚深。这样说的。那么这应如何断除呢？说了“自性寂静故”，因为远离了执著实有的过失，因此，因为自性是寂静的缘故，所以顶礼。说了“般若波罗蜜多”，那么如果认为并非与一切法都寂静，对于此，世尊说了“善现，一切法是”等。因为是自证的体性，所以对于一切法寂静，因为没有证悟为自证的自性，那么如何自证的自性是般若波罗蜜多呢？以“为何执着”来迎接这样的疑问，说了“如此，善现”等。如是说：何时因为外境没有完全成立，所以像梦等一样，生起以各种方式显示苏醒差别的外境般完全遣除之体性的识，因此，因为以世俗如幻觉般领会智慧，与此无有差别之故，一切法是未作、空性、如幻觉，因为薄伽梵现证菩提之故，也领会到那些是寂静性。如是《圣楞伽经》中说：诸法生是世俗谛，胜义谛中无自性，因此一切是世俗谛，胜义谛中非真实。这是随顺着所说而说的。为了阐明刚过去的意义之真如，薄伽梵说了“因此，善现”等，在真如中现证菩提是其余的部分。以善说本身而造立论典，说了“善现，如此”等。自性是怎样的呢？说了“什么是自性”等，自性即本体或真如是什么，那本身即与本体分离之故是无自性的。自性
English
It is said that it is a conflicting side because it is an argument. It is also said: The path of Dharma, by its very nature, is profound because it is secluded. It is said. Then how should it be abandoned? It is said, "Because of its secluded nature," because it is free from the fault of clinging to reality, therefore, because its very nature is secluded, I prostrate. Having said "Prajnaparamita," then, if one thinks that it is not secluded from all dharmas, the Blessed One said, "Subhuti, all dharmas are," and so on. Because it is the nature of self-awareness, therefore, for all dharmas that are secluded, because there is no realization as the nature of self-awareness, then how is the nature of self-awareness Prajnaparamita? By welcoming such a question with "Why cling?", it is said, "Thus, Subhuti," and so on. It is said: When external objects are not completely established, therefore, like dreams and so on, consciousness arises as the nature of completely eliminating the external world, which shows the difference of awakening in various ways, therefore, because wisdom is understood as illusory in the conventional sense, and because there is no difference from it, all dharmas are unmade, empty, and like illusions, because the Bhagavan has attained perfect enlightenment, he also understands that those are secluded. Thus, in the Holy Lankavatara Sutra, it is said: The arising of things is conventional truth, in the ultimate truth there is no self-nature, therefore all this is conventional truth, in the ultimate truth it is not real. This is said following what was said. In order to clarify the suchness of the meaning that has just passed, the Blessed One said, "Therefore, Subhuti," and so on, and attaining perfect enlightenment in suchness is the remainder. By the good speech itself, the treatise is established, and it is said, "Subhuti, thus," and so on. What is the nature like? It is said, "What is nature," and so on, nature, that is, what is the essence or suchness, that itself is without self-nature because it is separated from the essence. Nature