Tibetan
ཞེས་བསམས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་ཡང་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་འདྲ་བར་བརྒྱུད་ནས་ཡང་དག་པའི་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ན་དངོས་པོ་ལ་ སོགས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་པས་ན་ཁྱེད་ཀྱིས་ལྷག་མ་ཅི་ཡང་མ་སྨྲས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་བསམ་པས་འཕགས་པ་རབ་འབྱོར་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་སོ། །ཡང་ན་དངོས་པོ་དང་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལ་དོན་དམ་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང་བྲལ་བས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བསམ་པ་དང་ལྡན་པས། འཕགས་པ་རབ་འབྱོར་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ། །རིགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ན་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ལས་དང་པོ་པ་ལ་བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྙམ་པའི་དོགས་པ་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བས་བསུ་ནས་དེ་ལ་གང་དད་པ་ཙམ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །རྟོགས་པའི་ཡིད་ཆེས་པ་དང་བྲལ་བས་བརྟན་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དད་པ་ཙམ་མོ། །དེ་ཉིད་དུ་ཆུང་དུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོའི་དབྱེ་བས་དགའ་བ་ཙམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཚིགས་གསུམ་གྱིས་བརྗོད་དོ། །ཡང་ན་དད་པ་ཙམ་ཉིད་ཡོད་པ་ཉིད་དང༌། ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དང༌། ནུས་པ་ཉིད་ལ་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པ་དང༌། དང་པ་དང༌། མངོན་པར་འདོད་པ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་དགའ་བཙམ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །མེད་པར་འགྱུར་དུ་འོང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་དབྱེ་བ་ལ་མི་མཁས་པའི་ཕྱིར་ནུབ་པར་འགྱུར་དུ་འོང་ཞེས་བསམས་པའོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྨྲས་བར་མི་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འཕགས་པ་རབ་འབྱོར་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །གང་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཡང་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཀྱི་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །ཉེ་བར་བསྡུ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལས་མི་འདང་བས་སོ། །གཞན་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་བརྟན་པའི་དོན་བསྟན་པ་ནི། བྱམས་པ་སེམས་གང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་པ་ཡིན་ཏེ། གང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བའོ། །སེ
Chinese
这样想的。即使是颠倒，也像对无常等的分别一样，通过它也能获得正确的意义，因为事物等在世俗中存在，所以想要作意回向。因此，圣者善现以“您什么也没多说”的想法说了“圣者善现是”等。或者，因为远离了对事物和对境等在胜义中显现的执着，所以在世俗中像幻化的人一样回向就不是颠倒，怀着这样的想法，说了“圣者善现是”等。即使是合乎道理的，但为什么不对初学者说呢？以“为什么呢？”来迎接这个疑问，然后说了“凡是仅仅信仰”等。因为远离了对证悟的信任，所以是不稳固的，仅仅是信仰。就在那里面，以小、中、大的差别，说了“仅仅欢喜”等三个偈颂。或者，仅仅是信仰的存在，以及具有功德的存在，以及具有能力，依次是对显现的信任，以及第一，以及显现的意愿，同样地显示了仅仅欢喜等三种相。 “会消失”的意思是，因为不精通世俗和胜义的差别，所以想的是会消失。即使那样，也会变成不应该说吗？说了“圣者善现不退转”等。 “凡是善知识所亲近的”的意思是，即使是异生凡夫，也因为善知识的加持，完全了知了二谛的自性。为了亲近，说了“因此”等， “因此”的意思是，因为不满足于世俗谛。另外，为了显示在世俗方面的稳固意义，说了“慈爱心以何”等。 “凡是”的意思是，具有随喜的善根。心
English
That's what I thought. Even if it is inverted, it is similar to the distinctions of impermanence, etc., and through it, one can obtain the correct meaning. Because things, etc., exist in the conventional, one wants to focus on dedicating. Therefore, the venerable Subhuti, with the thought that "You have not said anything more," said, "The venerable Subhuti is," etc. Or, because one is free from attachment to things and objects, etc., as they appear in the ultimate sense, dedicating in the conventional sense, like an illusory person, is not inverted. With this thought, he said, "The venerable Subhuti is," etc. Even if it is reasonable, why shouldn't it be said to beginners? Welcoming this doubt with "Why is that?" he then said, "Whoever has mere faith," etc. Because one is devoid of confidence in realization, it is unstable, it is merely faith. In that very place, with the distinction of small, medium, and large, he spoke the three verses, "Merely rejoicing," etc. Or, the mere existence of faith, and the existence of qualities, and the possession of power, in order, are the manifest confidence, and the first, and the manifest desire, similarly showing the three aspects of mere joy, etc. The meaning of "will disappear" is that because one is not skilled in the difference between the conventional and the ultimate, one thinks that it will disappear. Even so, will it become something that should not be said? He said, "The venerable Subhuti is irreversible," etc. The meaning of "Whoever is closely shown by a virtuous friend" is that even if one is an ordinary being, one completely knows the nature of the two truths through the blessing of a virtuous friend. In order to draw near, he said, "Therefore," etc. The meaning of "Therefore" is that it is not satisfied with the conventional truth. Furthermore, in order to show the stable meaning in the conventional aspect, he said, "With what loving mind," etc. "Whoever" means the root of virtue that possesses rejoicing. Mind
Tibetan
མས་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱེད་པ་ནི་ཡོངས་སུ་སྡོ་བར་བྱེད་པའི་དུས་སུ་ཉེ་བར་བསགས་པ་རྣམས་པར་འཇིག་པས་འགགས་པར་འགྱུར་པའོ། །རང་བཞིན་གྱི་འཇིག་པས་བྲལ་བའོ། །རྣམ་པར་འགྱུར་པའི་འཇིག་པས་རྣམ་པར་འགྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་དུས་སུ་ཡི་རང་བའི་སེམས་གང་གིས་ཡོངས་སུ་སྔོ་བར་བྱེད་པ། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱེད་པའི་སེམས་དེ་གང་ཡིན་ཏེ། འགའ་ཞིག་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །འདི་སྙམ་དུ། འདི་ལྟར་འདིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱས་ནས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པའི་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་སྔོན་དང་ཕྱི་མར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གཉིས་མི་འབྱུང་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་བྱེད་པ་པོ་མཚུངས་པ་ལ་ཏའི་རྐྱེན་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་སེམས་གཅིག་ཁོ་ནས་སྔར་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱས་ནས་ཕྱིས་ཡོངས་སུ་སྔོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་གྱུར་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་རྟག་པ་ནི་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་དག་གིས་དོན་བྱེད་པར་འགལ་བའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཡིན་པས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱེད་པའི་སེམས་ནི་ཡོངས་སུ་བསྔོ་པའི་སྐད་ཅིག་མའི་ཚེ་མེད་པ་དེ་པས་ན་དེས་ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་སྔོ་བར་བྱེད་ཅེས་བསམས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་ཡི་རང་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་མ་འབྲེལ་ཏོ་ཞེས་བསྟན་ནས། ད་ནི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པའི་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་དེ་མི་རིགས་པར་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་དུ་གང་གི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་རྣམ་པར་སྐྱེས་བས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱེད་པའི་སེམས་ཉིད་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པའི་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པའི་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཐ་དད་པའི་ལས་སུ་གྱུར་ པ་གང་ཞིག་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱེད་པའི་སེམས་བྱེད་པ་བོར་གྱུར་པས་ཡོངས་སུ་སྔོ་བར་བྱེད་པའི་སེམས་དེ་གང་ཞིག་ཡིན། སེམས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་དེ་བསྔོ་བར་ཡང་མི་རིགས་ཏེ་རང་ཉིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་འདོད་དོ། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་
Chinese
瑪（མས་）即是說，隨喜是於迴向之時，由近積之法散壞而止息。是離自性之壞滅。變異之壞滅即是變異。因此（དེས་ན་）之意即是，於迴向之時，以隨喜之心而作迴向，此隨喜之心為何？是無有任何，此為總結之語。如是思惟：如是此處，菩薩摩訶薩隨喜之後，以隨喜所具之福德善事，迴向於一切智智。以如是之語，先前與後後顯示之故，顯示於一剎那間，隨喜與迴向之作意二者不會生起。因此，由於作者相同而說「的（ཏའི་）」之語氣，若說唯以一念先隨喜而後作迴向，則不應理，因常法以次第與同時作用相違之故，剎那即是隨喜之心，於迴向之剎那已滅，因此思惟彼如何作迴向。如是顯示「隨喜之後（རྗེས་སུ་ཡི་རང་ནས་）」之語不相連。現在為了顯示「隨喜所具之福德善事」之語不應理，故說「隨喜所具（རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པ་）」等語。如是說，由於隨喜之相所生，故說隨喜之心即是隨喜所具之福德善事。由於如是之故，因此隨喜所具之福德善事，成為他異之作用，隨喜之心已成為作者，則作迴向之心為何？以彼心迴向彼心亦不應理，因對自己作用相違之故，如是承許。若
English
The word "Ma" (མས་) means that rejoicing ceases when the nearly accumulated [merit] is destroyed at the time of dedication. It is free from the destruction of its own nature. The destruction of transformation is transformation. Therefore, the meaning of "Therefore" (དེས་ན་) is that at the time of dedication, with whatever mind of rejoicing one dedicates, what is that mind of rejoicing? It is nothing at all, this is a concluding statement. One might think: Thus, here, after a Bodhisattva Mahasattva rejoices, with the merit and virtuous deeds possessed by rejoicing, one dedicates to the omniscient wisdom. With such words, because it is shown before and after, it is shown that in one instant, the two mental activities of rejoicing and dedication do not arise. Therefore, because the agent is the same, the word "of" (ཏའི་) is spoken. If it is said that with only one mind, one first rejoices and then dedicates, it is unreasonable, because the permanent dharma is contradictory to acting in sequence and simultaneously. Because an instant is the very mind of rejoicing, it has ceased at the instant of dedication, therefore one thinks, how does it dedicate? Thus, it is shown that the words "after rejoicing" (རྗེས་སུ་ཡི་རང་ནས་) are not connected. Now, in order to show that the words "merit and virtuous deeds possessed by rejoicing" are unreasonable, the words "possessed by rejoicing" (རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པ་) and so on are spoken. It is said thus, because the aspect of rejoicing is born, therefore it is said that the mind of rejoicing is the very merit and virtuous deeds possessed by rejoicing. Because it is thus, therefore the merit and virtuous deeds possessed by rejoicing become a different action. The mind of rejoicing has become the agent, so what is the mind that dedicates? It is also unreasonable to dedicate that mind with that mind, because acting on oneself is contradictory, thus it is accepted. If