Tibetan
ག་གནས་པས་འགལ་བར་ཁས་མི་ལེན་པ་དེའི་ཚེ། རེས་འགའ་བའི་འགལ་བ་མི་འཐད་པས། གང་གི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མི་འགལ་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་མ་བྲལ་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་མི་འབྲལ་བ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བསམས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཉེས་པ་འདིར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི། ཤཱ་རིའི་བུ་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །འོན་ཀྱང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་པར་མངོན་པར་འདོད་དོ། །དེ་ལ་ཡང་གལ་ཏེ་སྒྲའི་འཇུག་པ་ཙམ་གྱིས་ཀླན་ཀ་ཚོལ་བར་བྱེད་ན། དེའི་ཚེ་ཁྱོད་ལ་ཡང་ཀླན་ཀ་ཡོད་དོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུས་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཁོ་ན་ཡང་དག་པར་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་སྟེ། སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་དོན་བརྗོད་པ་ཁོ་ནར་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་དེའི་ཕྱིར་འདི་ལྟ་བུའི་རིགས་ཅན་གྱི་ངག་ཕྱི་མ་རྣམས་སུ་ཁྱོད་ལ་ཡང་སླར་དྲི་བར་བྱའོ། །འདིས་ནི་སྒྲའི་དོན་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་བཟུང་ན་ཉེས་པ་མཚུངས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སྟོན་ཏོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་ན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། སྒྲ་ཇི་བཞིན་མ་ཡིན་སྙམ་པའི་དོགས་པ་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཞེས་བྱ་བས་བསུ་ནས་སྨྲས་པ་ནི། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་སེམས་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །སེམས་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་སྲོག་ཆགས་རྣམས་ནི་སྒྱུ་མ་དང་འདྲ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་དེས་ན་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ ཕྱིར། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དོ། །སེམས་ཅན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མེད་པ་ནི། སེམས་ཅན་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །སེམས་ཅན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པས་དབེན་པ་ཉིད་ནི་སེམས་ཅན་དབེན་པ་ཉིད་དོ། །སེམས་ཅན་བསམ་ལས་འདས་པ་ཉིད་ནི་སེམས་ཅན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཉིད་དོ། །སེམས་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་ནི་སེམས་ཅན་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ཉིད་དོ། །སེམས་ཅན་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་བརྫུན་པའོ་ཞེས་མངོན་བར་བྱང་ཆུབ་པ་ཉིད་ནི། སེམས་ཅན་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་བར་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ཉིད་དོ། །ཚིག་དྲུག་པོ་འདི་དག་ནི་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་བཞི་དང་མཐོང་བ་དང་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་གཟུང་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་རིག་པས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ནས་མཇུག་བསྡུ་བར
Chinese
如果他不承认存在矛盾，那么有时提出的矛盾是不合理的。因为一切众生都未曾离开不矛盾的作意，因此，就会推论出与般若波罗蜜多不可分离。这是他的想法。如果作意与字面意思相同，就会出现这种过失，这就是所说的：舍利子，好啊，好啊！等等。然而，他显然是想表达不作意本身就是作意。对此，如果仅仅因为文字的运用就寻找过失，那么，你也有过失。等等，他这样说道。因为具寿舍利子以语言真实地表达了作意的特征的意义，并且完全接受了仅仅表达字面意思，因此，在像这样的后来的言论中，你也会被反问。这表明，如果文字的意义被理解为字面意思，那么过失就是相同的。此外，如果作意是不作意，而不是字面意思，那么为什么会有这样的疑问呢？他这样提问并说道：具寿舍利子，众生等等。众生，也就是有情，由于与幻觉相似，因此是无自性的。因此，由于与它无别，作意就是无自性的。众生本身不存在，就是众生无事物。众生本身远离无生等等，就是众生远离。众生超出思虑，就是众生不可思议。众生没有分别念，就是众生成就圆满菩提。众生不是真实的，是虚假的，这就是证得菩提，就是众生不是真实地证得菩提。这六个词应该按照顺序理解为决择分的四部分以及见道和修道的阶段。因此，他以理智说不作意就是作意，然后结束。
English
If he does not admit that there is a contradiction, then sometimes the contradiction raised is unreasonable. Because all sentient beings have not departed from the non-contradictory attention, therefore, it would be inferred that it is inseparable from the Perfection of Wisdom. This is his thought. If attention is the same as the literal meaning, then this fault will occur, which is what is said: Shariputra, good, good! and so on. However, he clearly wants to express that non-attention itself is attention. To this, if one seeks fault merely because of the use of words, then you also have fault. etc., he said. Because the venerable Shariputra truly expressed in words the meaning of the characteristic of attention, and completely accepted only expressing the literal meaning, therefore, in such later statements, you will also be questioned in return. This shows that if the meaning of words is understood as the literal meaning, then the fault is the same. Furthermore, if attention is non-attention, and not the literal meaning, then why is there such a doubt? He asked this and said: Venerable Shariputra, sentient beings, etc. Sentient beings, that is, living beings, are without self-nature because they are similar to illusions. Therefore, since it is inseparable from it, attention is without self-nature. Sentient beings themselves do not exist, that is, sentient beings are without things. Sentient beings themselves are separated from non-birth, etc., that is, sentient beings are separated. Sentient beings are beyond thought, that is, sentient beings are inconceivable. Sentient beings have no discrimination, that is, sentient beings attain perfect enlightenment. Sentient beings are not real, they are false, this is attaining enlightenment, that is, sentient beings do not truly attain enlightenment. These six words should be understood in order as the four parts of the decisive division and the stages of the path of seeing and cultivation. Therefore, he concludes by saying with reason that non-attention is attention.
Tibetan
་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ་ནི། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདི་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ཏེ། བཤད་མ་ཐག་བའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་འདི་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ལམ་གྱིས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གནས་པ་འདིས་གནས་པར་འདོད་དེ། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་ངེས་པར་འབྱུང་བར་བྱ་བའི་གཞི་འདི་རྣམས་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ཆོས་གཞན་མེད་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་དམིགས་སུ་མེད་པས་ངེས་བར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུའི་བརྒྱད་པོ་འདི་དག་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ནི་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་སྒྲུབ་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། ཆེད་དུ་བྱ་དང་མཉམ་ཉིད་དང༌། །སེམས་ཅན་དོན་དང་འབད་མེད་དང༌། །མཐའ་ལས་འདས་པར་ངེས་འབྱུང་དང༌། །ཐོབ་པའི་མཚན་ཉིད་ངེས་འབྱུང་དང། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་དང༌། །ལམ་གྱི་ཡུལ་ཅན་ངེས་འབྱུང་སྟེ། །རྣམ་པ་བརྒྱད་ཀྱི་བདག་ཉིད་འདི། །ངེས་འབྱུང་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་སྤྱོད་པའི་ལེའུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྣམ་པ་མ་ལུས་ བས་དངོས་པོ་མཐའ་དག་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་འབྲེལ་བར་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱོད་པར་གྱུར་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཁོ་ན་སེམས་བསྐྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་འདིར་ཡང་དང་ཡང་དུ་བཟླས་པའི་ཕྱིར་ན་གཞུང་འདི་ལེའུ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་བཤད་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་གྱི་སྣང་བ་ལས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་ལེའུ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་དང་པོའོ།། །། སྐབས་གཉིས་པ། ལམ་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་བརྗོད་པ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་ནི་ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་མེད་ན་མ་ཡིན་པས་ལམ་ཤེས་པ་ནི་དེའི་ཚེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་སྟོན་པའི་དུས་སུའོ། །ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སླར་ཡང་བརྒྱ་བྱིན་འཁོད་པར་གྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་དབང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ་བདག་པོའོ། །ཇི་སྐད་དུ་ཉེ་བར་བཤད་པའི་འཁོར་དེ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་འདུས་པ་ནི་ལུས་ལ་སོགས་པ་མ་གཡེངས་པར་བྱས་པས་སམ། ལེགས་པར་ཕྱག་འཚལ་བ་བྱས་ནས་འཁོད་པར་གྱུར་པ་ནི་རང་གི་སྟན་ལ་ལེགས་པར་
Chinese
说是为了这个目的，即说“具寿舍利子”等等。菩萨的这种自性，即刚才所说的具有自性的作意，以及具有般若波罗蜜多的自性，以道而决定生起的相的住处，想要安住于此，是为了不颠倒地进入。因此，为了如此决定生起，从这些作为基础的事物中，没有比其他更为殊胜的法，因为一切法都是无所缘的，为了决定生起，像这样的八者本身就是决定生起的证成。如是说：特意作为和等性，有情义利和无勤作，超越边际的决定生起，获得的相的决定生起，一切相智和，具有道之境的决定生起，这八种自性，称为决定生起的证成。如是说。名为行于一切相智之品，因为没有遗漏的，完全了知一切事物，所以与如来相关联，作为应当随之修证的行，唯有此一切相智，以发心等自性，以因和果的自性之门，在此反复宣说，所以此论是品。从般若波罗蜜多之释，现观庄严之光明中，名为一切相智之行品，是为第一。 第二品，宣说道之如实知。 证得一切相智，如果不能完全了知道之智，则不可能，所以道之智，即“彼时亦”等语。所谓“彼时”，是指宣说道之智的时候。所谓“又”，是与“再次帝释安住”相连。如何呢？即说“诸天之自在”，即是主宰。如所说，在所说的眷属中，就近聚集，或者身体等不散乱，或者很好地顶礼后安住，即在自己的座位上很好地
English
It is said for the purpose of this, that is, saying "Venerable Shariputra" and so on. The nature of the Bodhisattva is such that this mind-making with the nature just spoken of, and the abode of the characteristic of arising definitively by the path, which has the nature of the Perfection of Wisdom, wishes to abide in this, in order to enter without inversion. Therefore, in order to arise definitively in this way, from these things that are the basis, there is no other Dharma that is more excellent, because all Dharmas are without object, in order to arise definitively, these eight themselves are to be known as the proof of definitive arising. As it is said: Intentionally acting and equality, the benefit of sentient beings and effortless action, definitive arising beyond limits, definitive arising of the characteristic of attainment, all-knowingness and, definitive arising with the object of the path, these eight natures, are called the proof of definitive arising. Thus it is said. The chapter called "Acting in All-Knowingness" is because without omission, all things are completely known, so it is related to the Tathagata, as the practice that should be followed and realized, only this all-knowingness, with the nature of generating the mind and so on, through the door of the nature of cause and effect, is repeatedly proclaimed here, so this treatise is a chapter. From the explanation of the Perfection of Wisdom, in the light of the Ornament of Clear Realization, the chapter called "The Practice of All-Knowingness" is the first. Second Section: Expressing the Knowledge of the Aspects of the Path. The realization of all-knowingness is not possible without completely knowing the knowledge of the path, so the knowledge of the path is said to be "also at that time" and so on. "At that time" refers to the time of expounding the knowledge of the path. "Also" is connected to "again Indra abided." How is it? It is said that "the Lord of the Gods" is the master. As it is said, in the assembly that was spoken of, gathering closely, either without distraction of body and so on, or having prostrated well and abiding, that is, well on one's own seat.
Tibetan
འདུག་པའོ། །འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་ནི་རྣམ་ཐོས་སྲས་དང༌། ཡུལ་འཁོར་སྐྱོང་དང༌། འཕགས་སྐྱེས་པོ་དང༌། མིག་མི་བཟང་ངོ༌། །མི་མཇེད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་ཀུན་ནས་བདག་པོར་གྱུར་པ་ནི་མི་མཇེད་ཀྱི་བདག་པོ་སྟེ། གཙོ་བོར་གྱུར་བའི་ལྷའི་བུའོ། །ཚངས་པ་ཡང་ཁ་ཅིག་ན་རེ་བསམ་གཏན་བཞི་པར་བྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་པའང་མེ་དང་ཆུ་དང་ནི། །རླུང་གིས་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་དང་པོ་ལ་སོགས་པ་བསམ་གཏན་གསུམ་ནི་འཇིག་པས་དེ་ཉིད་ནི་ཡུན་རིང་པོར་གནས་པའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་དུ་མངོན་པར་རློམ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཞན་དག་ནི་གཞན་དུ་འཆད་དོ། །འོད་གསལ་གྱི་ལྷའི་ངེས་ལས་སེམས་ཅན་འགའ་ཞིག་ཤི་འཕོས་ཏེ་ཚངས་པའི་གཞལ་མེད་ཁང་སྟོང་པར་གཅིག་པུ་ཞིག་སྐྱེས་པ་དང༌། ཀྱེ་མའོ་སེམས་ཅན་གཞན་དག་ཀྱང་འདིར་སྐྱེས་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་དུ་སྨོན་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལ། བསོད་ནམས་ལ་སོགས་བ་ཟད་བ་གཞན་ཞིག་བྱ་རོག་ དང་ཏ་ལའི་ཚུལ་དུ་དེར་སྐྱེས་པ་དང༌། ང་ནི་འདིའི་དབང་ཕྱུག་ཡིན་ནོ་ཞེས་མངོན་པར་རློམ་པས་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ས་གསུམ་པ་ལ་མི་མཇེད་ཀྱི་བདག་པོ་ཚངས་པའོ་ཞེས་འཆད་དོ། །དེར་དེ་ལྟ་བུའི་འཁོར་དུ་འདུས་པ་རྣམས་ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་སྐྱེ་བར་རུང་བ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་འོད་རྣམས་ཀྱིས་ལྷ་ལ་སོགས་པའི་རང་གི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་འོད་དྲི་མ་ཅན་ལྟ་བུར་མོག་མོག་པོར་མཛད་པ་ནི་ང་རྒྱལ་བཅོམ་པའི་རྒྱུད་ཁོ་ན་ལ་རྟོགས་པ་སྐྱེའོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མཛད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཚིག་ཟུར་གྱིས་རྟེན་བརྗོད་པ་ནི། ལྷའི་བུ་རྣམས་ཀྱི་འོད་གང་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་དགེ་བའི་ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་ལས་ངེས་པར་བྱུང་བའོ། །འོད་ནི་འོད་ཟེར་གྱི་སྣང་བའོ། །ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ལུས་ལ་སོགས་པ་ཡང་ངོ༌། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཐུ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་མཐུ་ནི་ནུས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་སོ། །གཟི་བརྗིད་ནི་འོད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགོངས་པས་སོ་ཞེས་འཆད་དོ། །གཞན་དག་ནི་མཐུ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གསུམ་པོ་འདི་དག་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་མཛད་པའི་འོད་ཟེར་གྱི་དབྱེ་བ་ལས་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་དོ། །ཟིལ་གྱིས་མནན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མོག་མོག་པོར་དྲི་མ་ཅན་དུ་མཛད
Chinese
安住。世间的守护者是多闻天子、持国、增长和广目。娑婆世界的总主是娑婆世界的世主，是主尊的天子。有些说梵天生于第四禅，因为“坏劫也是火、水和风，以三种方式变化”的规律，按照顺序，最初等三个禅定被坏劫所坏，因此他自认为是不坏的，所以这样说。其他则另有解释。从光明天神的定中，一些众生死后投生到梵天的空旷宫殿中，独自一个，心想：‘唉，其他众生也生于此该多好啊！’随着他的愿望，其他福德等耗尽的众生，像乌鸦和棕榈树一样生于那里，自认为‘我是这里的主宰’，因此说初禅三地是娑婆世界的世主梵天。在那里，为了使聚集起来的眷属能够生起道，如来以自性的光明，使天等从自己的业报所生的光明变得昏暗，像有垢染一样，这是为了让他们知道只有降伏我慢的相续才能生起证悟。因此，以词语的侧面来表达所依，就是说‘诸天子的光明’等等，所谓‘从自己的业的成熟所生’，就是说从自己的善业习气中必定产生。光明是光芒的显现。‘也’这个词，也包括身体等等。关于‘佛陀的神力’等等，有些人说，神力是能力上的差别，光辉是光明的状态，加持是意念。另一些人则说，神力等三个词是身、语、意事业的光芒的差别所致。‘压伏’就是使之昏暗，变得有垢染。
English
They dwell there. The protectors of the world are Vaishravana, Dhritarashtra, Virudhaka, and Virupaksha. The complete master of the realm of the Saha world is the lord of the Saha world, the chief among the gods. Some say that Brahma arises in the fourth dhyana, because of the rule that "destruction also occurs through fire, water, and wind, changing in three ways," the first three dhyanas are destroyed in order, so he considers himself to be permanent, and therefore says so. Others explain it differently. From the certainty of the gods of clear light, some beings die and are reborn in the empty palace of Brahma, alone, thinking, 'Alas, how wonderful if other beings were also born here!' Following his wish, other beings whose merit and so on are exhausted are born there like crows and palm trees, and considering themselves to be 'I am the lord here,' therefore it is said that the third level of the first dhyana is the Brahma of the Saha world. There, in order to ensure that those gathered as retinue can give rise to the path, the Tathagata, with the light of his own nature, makes the light born from the ripening of the gods and so on appear dim, like having impurities, this is done so that they know that realization only arises in the lineage that has subdued pride. Therefore, expressing the basis with a turn of phrase, it is said, 'Whatever light of the sons of gods,' etc., what is called 'born from the ripening of one's own karma' means that it necessarily arises from the habitual patterns of one's own virtuous actions. Light is the appearance of rays of light. The word 'also' includes the body and so on as well. Regarding 'the power of the Buddha' and so on, some say that power is a distinction of ability, splendor is the state of light, and blessing is intention. Others say that these three words, power and so on, are caused by the differences in the rays of light of the activities of body, speech, and mind. 'Subduing' means making it dim, becoming impure.