Tibetan
ར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་སུ་ནི་དེ་དག་བདེན་པ་བཞིའི་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཁོང་ཁྲོ་བ་བརྒྱད་བཏོན་ན་བདུན་ཅུ་རྩ་གཉིས་སོ། །སྤྱིར་བསྡོམ་ས་ན་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་བརྒྱ་རྩ་བཅུ་གཉིས་སྤོང་སྟེ། བདེན་པ་རྣམས་ཀྱི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ནི་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་དང་པོའི་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་གཞན་པ་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པ་ནས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུར་བརྗོད་པའི་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་གང་ལས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀུན་ཏུ་འོད་འཐོབ་པའི་བར་འདི་དག་ནི་མཆོག་གི་དོན་ལ་སོགས་པར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པའི་ལམ་ཡིན་པར་བཤད་དོ། །དེ་ལ་ཡང་ཉོན་མོངས་པ་བཅུ་དྲུག་ཅི་རིགས་པར་རིམ་གྱིས་སྤོང་ངོ༌། །འདི་ལྟ་སྟེ་འདོད་ཆགས་དང༌། ཞེ་སྡང་དང༌། ང་རྒྱལ་དང༌། མ་རིག་པ་དང༌། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་དང༌། མཐར་འཛིན་པར་ལྟ་བ་སྟེ་འདོད་པར་སྤྱོད་པ་དྲུག་གོ །དེ་དག་ཉིད་པས་ཞེ་སྡང་བཏོན་ན་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པར་སྤྱོད་པ་བཅུ་ཡིན་ནོ། །མཐོང་པ་དང་བསྒོམ་པའི་ལམ་ལ་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱེ་བས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་ས་བཅུར་རྣམ་པར་གཞག་གོ །དེ་ལ་ཡང་ས་གང་གི་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་བར་གྱུར་པའི་ཆོས་གང་ཡིན་བ་རྣམས་ཇི་སྲིད་མ་རྫོགས་པ་དེ་སྲིད་དུ་ནི་ས་དེ་ཡིན་ལ། ཡོངས་སུ་རྫོགས་ནས་ནི་ས་གཞན་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པར་གྱུར་པའི་ཆོས་འདི་རྣམས་ནི་སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་ལྔ་བ་ལས་བསྟན་ཏོ། །འདི་ལྟ་སྟེ་དགེ་བའི་རྩ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་སྒྲུབ་པ་དང༌། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་དང༌། ཚད་མེད་པ་བཞི་སྒྲུབ་པ་དང༌། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་སྦྱོར་པས་བདོག་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་གཏོང་བ་དང༌། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་མཉེས་པར་བྱེད་པ་དང༌། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པས་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་དམིགས་པ་མ་ལུས་པ་ཡོངས་སུ་ཚོལ་པ་དང༌། རྟག་ཏུ་ཁྱིམ་གྱི་གནས་ལ་མངོན་པར་མི་དགའ་བ་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བླ་ན་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་མི་འབྲལ་པ་དང༌། མདོ་ལ་སོགས་པའི་དམ་པའི་ཆོས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་དང༌། དམ་བཅས་པའི་དོན་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། རྒྱུའི་ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་པའི་ཆོས་བཅུ་པོ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་མི་དམིགས་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བ་རྣམས་ཁོ་ནས་དང་པོ་སྔོན་མ་བྱུང་བའི་ཆོས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་ས་དང་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། ཡོངས་སུ་སྦྱོང་པ་རྣམ་བཅུ་ཡིས། །ས་ནི་དང་པོ་འཐོབ་འགྱུར་ཏེ། །བསམ་དང་ཕན་པའི་དངོས་ཉིད་དང༌། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སེམས་མཉམ་ཉིད། །གཏོང་དང་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་པ་དང༌། །དམ་ཆོས་དམིགས་པ་ཚོལ་བ་དང༌། །རྟག་ཏུ་ངེས་འབྱུང་སེམས་ཉིད་དང༌། །སངས་རྒྱས་བཀུར་འདོད་དགའ་བ་དང༌། །ཆོས་སྟོན་པ་དང་བདེན་པ་ཡི། །ཚིག་ནི་བཅུ་པ་ཡིན་པར་འདོད། །འདི་ག་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པས། །ཡོང་སུ་སྤྱོར་པར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པ་དང༌། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བ་དང་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་རྣམ་པར་སྤངས་པ་དང༌། གཞན་གྱི་ཕན་པ་བྱས་པ་ཆུད་མི་གཟན་པ་དང༌། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཐད་དུ་གནོད་པ་ལ་སོགས་པའི་སེམས་མེད་པ་དང༌། སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་འགྱོད་པ་མེད་པ་དང༌། སེམས་ཅན་གཅིག་གི་དོན་དུ་ཡང་དུས་རིང་བོར་དམྱལ་པ་ལ་སོགས་པར་གནས་པར་སྤྲོ་པ་དང༌། སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ལ་འདུད་པ་ཉིད་དང༌། བླ་མའི་ཐད་ནས་དེས་བསྟན་པའི་ཚིག་བསྒྲུབ་ཅིང་སྟོན་པར་འདུ་ཤེས་པ་དང༌། ལས་གཞན་མེད་པར་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བརྩོན་ཞིང་སྤྲོ་བ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཡོངས་སུ་ སྤྱོད་བ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་སྤྱད་བ་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཆོས་རྣམ་པ་བརྒྱད་ཀྱིས་ཚུལ་ཁྲིམས་འཚལ་པའི་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་པས་ས་གཉིས་པ་དྲི་མ་མེད་པ་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་བྱས་པ་གཟོ་དང་བཟོད། །རབ་ཏུ་དགའ་དང་སྙིང་བརྩེ་ཆེ། །བཀུར་སྟི་བླ་མ་ལ་གུས་ཉན། །བརྒྱད་པ་སྦྱིན་ལ་སོགས་ལ་བརྩོན། །ཞེས་བྱ་བ་གཟུངས་པ་ཡིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གསུངས་པའི་ཆོས་འཛིན་པའི་བསམ་པ་དང༌། རྙེད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་དམ་པའི་ཆོས་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བར་བྱེད་པའི་ཆོས་རྣམས་དེ་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་དང༌། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་ཕིར་ནམ་ཡང་སེམས་སྐྱོ་བ་མེད་པ་དང་། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པར་རང་དང་གཞན་ལ་ལྟོས་ན་ངོ་ཚ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་པ་སྟེ་དེ་ལྟ་བུའི་ཡོ
Chinese
如是，于色界与无色界中，彼等以四谛之见所断之嗔恚八种除外，则为七十二。总而言之，于地上断除见所断之烦恼一百一十二，以诸谛之现证为一故。是故最初之第一刹那乃见道。彼之外，自第二刹那等起，至如金刚喻定之道，由此无间而证得佛陀之普光明之间，此等乃为于胜义等法界各别证悟之故，宣说为修道。于彼道中，亦次第断除十六种烦恼。如是，贪欲、嗔恚、我慢、无明、有身见、边执见，此乃于欲界所行之六种。以彼等自身除嗔恚，则为于色界与无色界所行之十种。以于见道与修道中完全修习之法之差别，而安立为极喜地等十地。于彼中，又于何地之所行之法为何者，凡未圆满，则为彼地，若已圆满，则应知为异地。彼等所行之法，乃于二万五千颂中所说。如是，一切善根之法皆如实成办，为利有情而受持大乘之法， 修持四无量，以无分别之瑜伽而完全施舍一切所有，令善知识欢喜，不观待声闻乘而完全寻觅一切圣法之所缘，恒常不喜居家之位，于一切行相中，无上佛身之作意不离，如实开显经部等圣法，圆满誓愿之义。此等乃为完全修习因之差别之十法，以彼等应于一切行相中生起之故，即是自性。
English
Thus, in the realms of form and formlessness, those to be abandoned by the sight of the four truths, excluding the eight types of anger, are seventy-two. In general, on the ground, one abandons one hundred and twelve afflictions to be abandoned by sight, because the realization of the truths is one. Therefore, the first moment is the path of seeing. Other than that, from the second moment onwards, up to the uninterrupted path spoken of as vajra-like samadhi, from which one immediately attains the all-illuminating light of the Buddha, these are said to be the path of cultivation because of realizing the dharmadhatu separately in the ultimate meaning and so on. In that path, one also gradually abandons sixteen afflictions as appropriate. For example, attachment, anger, pride, ignorance, the view of the aggregates as a real self, and the view of holding to extremes, these are the six that operate in the desire realm. When anger is removed from these, there are ten that operate in the form and formless realms. The ten grounds, such as the Joyful Ground, are established by the divisions of the dharmas that are fully practiced on the paths of seeing and cultivation. Moreover, whatever dharma is practiced on any ground, as long as it is not complete, it is that ground; and when it is complete, it should be known as another ground. These dharmas that are practiced are taught in the Twenty-five Thousand Verse Perfection of Wisdom Sutra. For example, perfectly accomplishing all virtuous root dharmas, fully upholding the Mahayana dharma for the sake of sentient beings, Cultivating the four immeasurables, completely giving away all possessions through non-conceptual yoga, pleasing virtuous friends, seeking all objects of the holy dharma without regard for the Hearer Vehicle, constantly disliking the household life, in all aspects, not separating from the thought of the unsurpassed Buddha's body, fully revealing the holy dharma such as the sutras as they are, and fulfilling the meaning of vows. These are the ten dharmas that fully purify the distinctions of causes, and because they should be generated in all aspects, they are the very nature.
Chinese
仅由不执著的特殊性所修习的特征之圆满修习者，最初通过证悟先前未生之法的真如，为了获得极喜，而获得初地极喜地。如是说：十种圆满修习，将获得初地，思维与利益之自性，以及对有情之心平等性，布施与依止善知识，以及寻求正法之目标，恒常出离之心性，以及欲敬佛之欢喜，说法与真实之，语为第十，如是认为。此等自性不执著，应知为圆满修行。如是说。积累善法，以及做有情之利益，以及戒律之守护，于一切方面皆清净，声闻与独觉之作意完全断除，以及做利他之事不浪费，以及对于有情不具损害等之心，以及对于成熟有情等无后悔，以及为了一个有情之利益，亦乐于长时处于地狱等处，以及对一切众生皆恭敬，以及从上师处，以其所教之语而修持并视为导师，以及无其他事业而于布施等波罗蜜多精进且欢喜，如是之圆满 修行如先前般圆满修习后，由八种特殊之法，远离持戒之所有垢染，而获得二地离垢地。如是说：持戒所作之忍辱与，安忍与极喜与大慈悲，恭敬上师而恭敬听闻，第八于布施等精进。如是为所持之咒语。以诸佛所说之法，持有之意乐，以及不顾及利养等而极力说法，以及为了清净佛土而将诸法回向于彼处，以及为了做有情之利益而永不厌倦，以及对于声闻与独觉之作意等，若自他相较则有羞耻与惭愧，如是之圆满
English
Only those who fully practice the characteristics distinguished by non-attachment, initially attain the first ground, the Joyful Ground, in order to gain great joy by realizing the suchness of phenomena that have not arisen before. As it is said: Through ten kinds of complete practice, one will attain the first ground, the nature of thought and benefit, and equality of mind towards sentient beings, generosity and reliance on spiritual friends, and seeking the aim of the true Dharma, constantly the nature of renunciation, and the joy of wanting to honor the Buddha, teaching the Dharma and truth, the word is considered the tenth. These non-attaching natures should be known as complete practice. As it is said. Accumulating virtuous dharmas, and doing the benefit of sentient beings, and guarding the precepts, being completely pure in all aspects, completely abandoning the thoughts of Hearers and Solitary Buddhas, and not wasting the benefit of others, and having no mind of harming sentient beings, and having no regret for maturing sentient beings, and being willing to stay in hells for a long time for the benefit of one sentient being, and being respectful to all beings, and from the guru, practicing and regarding as a teacher the words taught by him, and without other activities, striving and rejoicing in the perfections such as generosity, such complete practice, having practiced completely as before, through eight special dharmas, being free from all defilements of observing morality, one attains the second ground, the Stainless Ground. As it is said: The patience and, forbearance made by morality, extreme joy and great compassion, respect for the guru and respectful listening, the eighth is diligence in generosity and so on. This is the mantra to be held. With the intention of holding the Dharma spoken by all the Buddhas, and vigorously teaching the Dharma without regard to gain and honor, and dedicating the dharmas to that place in order to purify the Buddha-field, and never being tired of doing the benefit of sentient beings, and having shame and embarrassment when comparing oneself and others to the thoughts of Hearers and Solitary Buddhas, such complete