English
If someone asks, since Śrāvakas and others are not necessarily of a certain lineage, isn't the classification of lineages allowed to be different? The answer is: In order to realize the noble Dharma in the same way as the stages of realization of the Śrāvakayāna and other vehicles, the name of lineage is applied by establishing the Dharmadhātu as the nature of the cause, this is the answer. Furthermore, just as vessels such as pots, which are manifestly made from the same clay and fired by the same flame, are different because they serve as containers for dirt and food, similarly, the Dharma that is relied upon is included in the three vehicles, and what is to be realized is different, therefore there is no fault in designating the reliances as different. As it is said: Because the Dharmadhātu is without difference, Lineages cannot be different. By the distinctions of the Dharma that is relied upon, Its divisions are completely spoken. This is what was said. The definitive word is that, in the sense of saving qualities, the Dharmadhātu is called lineage, because those qualities are born and arise from it, this is the concluding word. Therefore, all noble beings are distinguished by the unconditioned, the definitive word is that which precedes things such as generating bodhicitta, liberation, and conformity with the definitive division. Then, shouldn't the lineage be explained first? Why is it explained in this way? That is true, but that is the order of meaning, and this is because the result is spoken first and the cause is shown later, so it is the order of explanation, there is no fault. Under the support, someone wonders, what is the object of the Bodhisattva who has become the support of practice as described above? In order to show the object, it is said, "Subhūti, the Bodhisattva Mahāsattva is all dharmas," and so on. Because in order to comprehend all the dharmas that have become the object of focus, in order to follow the meaning of realization, if one does not go beyond the two truths and truly focuses, then when one becomes unattached, by realizing the purity of the object of focus, one will manifest the unexcelled, perfect, complete enlightenment, otherwise it is not possible, therefore for Bodhi
Tibetan
་དམིགས་པའི་དགོངས་པས་རང་གི་དོན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བར་བཤད་དོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག་དང་པོར་སྤྱིར་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དང་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དེ་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་ཉིད་དང༌། སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པ་དང༌། ལུང་དུ་མ་བསྟན་བའི་ལུས་ཀྱི་ལས་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་ཕྱེ་པ་ལ་བླང་བར་བྱ་བ་དང༌། སྤང་བར་བྱ་བ་དང༌། བཏང་སྙོམས་སུ་བྱ་བའི་གནས་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་བསྒོམ་མོ། །དེ་ནས་ཡང་བླང་བར་བྱ་བ་ནས་བཟུང་སྟེ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་སོགས་ བ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་དང་ཡང་དག་པའི་འཕགས་པའི་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པ་བསམ་གཏན་བཞི་ལ་སོགས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡིན་ནོ་ཞེས་སེམས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་གཉེན་པོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ལ། བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་གཉེན་པོ་ཉིད་བར་གཞག་པ་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་རྣམས་ནི་ཟག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྤང་བ་དང་བླང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །དེས་ན་ཟག་པ་མེད་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལ་རག་ལས་བ་འདོད་པའི་ཁམས་སུ་གཏོགས་པས་བསྡུས་པ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འདུས་བྱས་ཡིན་ལ། རྒྱུ་ལ་མི་ལྟོས་པ་ཁམས་གསུམ་པར་མ་གཏོགས་པར་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ནི་དོན་དམ་པར་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་སྒོམ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་འདུས་མ་བྱས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་འཕགས་པའི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་ལས་འབྱུང་བའི་བསམ་གཏན་བཞི་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐུན་མོང་གི་ཆོས་ཡིན་ལ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུད་ལས་འབྱུང་བའི་ཆོས་ཅན་སྟོབས་བཅུ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་རྣམས་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་སྒོམ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རྟོགས་བའི་རིམ་གྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དམིགས་པས་ན་དམིགས་པ་ནི་རྣམ་པ་བཅུ་གཅིག་པོ་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་དམིགས་པའི་རིམ་པ་སྟོན་པའི་གཞུང་ཡང༌། སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་ལྔ་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་གསལ་པ་ཁོ་ནར་འབྱུང་བ་ལས་ལོག་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མི་བྱའོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། དམིགས་པ་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ། །དེ་ཡང་དགེ་བ་སོགས་པ་ཡིན། །འཇིག་རྟེན་པ་ཡིན་རྟོགས་པ་དང
Chinese
以所缘的意念，为了自己的一切意义都圆满，故说名为菩萨。其中，首先总的来说，所有善、不善和无记的法，即依次为，苦行的行为本身，以及杀生等等，和无记的身业等等。这样分为三种，应当取舍的和应当断除的，以及应当舍弃的处所，如是修习。然后又从应当取舍的开始，以世间道所摄的近取五蕴等等是世间的，以正妙的圣道所摄的四禅等等是出世间的，如是作意。其中，由于不是我见之敌，所以近取五蕴等等是有漏的，而作为我见之敌的间断等等出世间法是无漏的，如是决定了应当断除和应当取舍。因此，从无漏开始，依赖于因和缘，属于欲界所摄的菩提分等等是世俗的，不依赖于因，不属于三界，如是真如等等是胜义的，如是作二种观修。然后以无为来区分，从一切圣者的相续中生起的四禅等等是共同的法，而从正等觉佛的相续中生起的法，如十力等等，是无共同的法，如是作二种观修。如是证悟的次第，以如幻如化的方式观照一切法，因此应当了知，所缘就是这十一种。如上所说的所缘次第的教典，也唯有在《二万五千颂》等等中才清楚地出现，不应错误地理解。如是说：所缘即一切诸法，也就是善等，是世间者，是证悟等。
English
It is said that a Bodhisattva is so named because all his own purposes are perfectly fulfilled through the thought of the object of focus. Here, firstly, in general, all virtuous, non-virtuous, and neutral dharmas are, in order, the very conduct of asceticism, and killing and so on, and neutral bodily actions and so on. Thus, having divided them into three types, one meditates on what is to be adopted, what is to be abandoned, and what is to be left in equanimity. Then, again, starting from what is to be adopted, one thinks that the five aggregates of appropriation and so on, which are included in the worldly path, are worldly, and the four meditations and so on, which are included in the correct noble path, are supramundane. Among these, since they are not the enemies of the view of self, the five aggregates of appropriation and so on are contaminated, while the supramundane phenomena such as the intervening, which are the enemies of the view of self, are uncontaminated, and one ascertains that they are to be abandoned and adopted. Therefore, starting from the uncontaminated, those that depend on causes and conditions, included in the desire realm, such as the aspects of enlightenment, are conventionally compounded, while those that do not depend on causes and are not included in the three realms, such as suchness, are ultimately uncompounded, and one meditates on them as two types. Then, distinguishing by the uncompounded, the four meditations and so on that arise from the continuum of all noble beings are common dharmas, while the dharmas that arise from the continuum of the perfectly enlightened Buddha, such as the ten powers, are uncommon dharmas, and one meditates on them as two types. Through such a gradual realization, one focuses on all dharmas as if they were illusions, and therefore one should know that the object of focus is only these eleven types. The scriptures that explain the order of objects of focus as described above appear clearly only in the Twenty-Five Thousand Verses and so on, and should not be misunderstood. As it is said: The object of focus is all dharmas, which are virtues and so on, are worldly, are realizations, and so on.
Tibetan
༌། །གང་དག་འཇིག་རྟེན་འདས་འདོད་དང༌། །ཟག་བཅས་ཟག་པ་མེད་ཆོས་དང༌། །གང་དག་འདུས་བྱས་འདུས་མ་བྱས། །སློབ་མ་ཐུན་མོང་ཆོས་རྣམས་དང༌། །གང་དག་ཐུབ་པའི་ཐུན་མོང་མིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྟག་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ནི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་དེ་དག་གིས་རྟག་ཏུ་རྣམ་ པར་དག་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གོང་ནས་གོང་དུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ་བར་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱ། ཆུ་ཁམས་གསེར་དང་ནམ་མཁའ་རྣམས། །དག་པ་བཞིན་དུ་དག་པར་འདོད། །ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟན་ནི་དག་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཉེན་པོའི་ཁྱད་པར་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་དོན་གྱིས་འཕངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་མི་མཐུན་པ་དང་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤངས་པ་མེད་པས་ཕྱོགས་གཅིག་པའི་དག་པར་ཐལ་པར་འགྱུར་རོ། །ཁྱེད་ཀྱི་ཕྱོགས་ལྟར་ན་ཡང་རབ་འབྱོར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་དམིགས་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བས་དམིགས་པ་མཐར་ཐུག་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན་ཉེས་པ་མེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་རིགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་བརྗོད་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་བསྒྲིབས་པ་དེ་རིམ་གྱིས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་རྟོགས་པ་ནི་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་རང་བཞིན་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ནི་རིགས་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་འགྱུར་བ་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ནི་དམིགས་པ་ཡིན་པས། གཉི་ག་ཡང་གཉི་ག་ཡིན་པ་ལ་ནི་དགག་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟེན་དང་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དམིགས་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མང་དུ་ཡོད་མོད་ཀྱི། ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ་ཞེས་འཕགས་པ་རྣམ་གྲོལ་སྡེས་གསུངས་སོ། །དམིགས་པའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་ལ་དམིགས་པ་རྟོགས་ཟེར་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་གང་ཡིན་སྙམ་ན་ཆེད་དུ་བྱ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གང་འདི་སྐད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྒྱུ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགོས་བ་ཅི་ཞིག་གིས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་གྱུར་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་བགྱི་ལན་དུ་བཀའ་སྩལ་བ་ནི། སེམས་ཅན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །སེམས་ཅན་གྱི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སེམས་ཅན་གྱི་ཚོགས་ཚད
Chinese
那些希求超越世间，以及有漏和无漏之法，以及有为和无为，弟子共同之法，以及如来不共之法。如是说。如果有人认为，法界常时清净、无二之智慧本身即是所缘，那么，由于常时清净之故，如何能说其由低至高趋向清净之差别呢？水界、黄金与虚空等，被认为是如清净般清净。如果有人这样说，那么，清净即是真如之智慧，这是因为执着于对治之差别，而被执着于不相顺之意义所驱使。因此，由于没有舍弃不相顺与对治方的分别念，将会堕入成为单一方面的清净。即使按照您的观点，妙生，一切种智之所缘乃是无事物，那么，如何能成为究竟之所缘呢？这没有过失，因为随顺理性的无事物，被称为是真实的世俗谛，而遮蔽真如自性，逐渐如幻觉般了悟，即是清净。如此一来，自性成为主要，即是种姓；变化成为主要，即是所缘。因此，对于二者皆为二者，则没有遮破，这即是所依与所缘之体性的差别。安立所缘有许多可说之处，但此处以极为广说而足够，圣解脱部如是说。对于仅仅随逐所缘，就说证悟所缘的菩萨而言，有何必要之作为呢？如果有人这样想，为了显示必要之作为，世尊说了“何因缘故”等。所谓“何因缘故”，即是出于何种必要，世尊回答说，对于成为菩萨者，称之为菩萨摩诃萨，即是“有情”等。所谓“有情之蕴聚大”，即是有情之集合的量。
English
Those who desire to transcend the world, and the laws with and without outflows, and the conditioned and unconditioned, the common laws of disciples, and the uncommon laws of the Tathagata. Thus it is said. If someone thinks that the wisdom of the Dharmadhatu, which is always pure and non-dual, is the object of focus, then, since it is always pure, how can it be said that it goes from low to high in the distinction of purity? The water element, gold, and the sky, etc., are considered to be as pure as purity. If someone says this, then purity is the wisdom of Suchness, because it is clinging to the difference of the antidote, and is driven by the meaning of clinging to the unfavorable side. Therefore, since there is no abandonment of the discriminating thoughts of the unfavorable and the antidote side, it will fall into becoming purity of one aspect. Even according to your view, Subhuti, the object of focus of all-knowingness is non-thing, then how can it be the ultimate object of focus? There is no fault in this, because the non-thing that follows reason is said to be the true conventional truth, and obscuring the nature of Suchness, gradually realizing it like an illusion, is purity. In this way, the nature becomes the main thing, which is the lineage; the change becomes the main thing, which is the object of focus. Therefore, for both being both, there is no refutation, which is the difference between the nature of the basis and the object of focus. There are many things to say about establishing the object of focus, but here it is enough to say it extremely extensively, as said by the noble Vimuktisena. For the Bodhisattva who merely follows the object of focus and says that he has realized the object of focus, what necessary action is there? If someone thinks this way, in order to show the necessary action, the Blessed One said, "For what reason," etc. The so-called "For what reason" means for what necessity, the Blessed One answered that for those who become Bodhisattvas, they are called Bodhisattva Mahasattvas, which is "sentient beings," etc. The so-called "great aggregate of sentient beings" means the measure of the collection of sentient beings.