Tibetan
པ་ལྔས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་མི་རྟོགས་པའོ། །འབྲིང་གི་དམིགས་པའི་དོན་གསུངས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡང་གི་སྒྲས་ནི་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་སྟོང་པ་ཉིད་ཡོངས་སུ་གཟུང་ངོ༌། །ཅིའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་མེད་ཅེ་ན། མཚན་མར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། མཚན་མ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ན་ཕན་ཚུན་ཚུལ་གཅིག་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་གཟུང་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདི་སྐད་དུ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དག་ནི་རང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དག་གིས་ངོ་བོ་མེད་པའི་ཕྱིར། འདི་དག་ཕན་ཚུན་བདག་ཉིད་གཅིག་པས་མཚན་མ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པར་བྱའོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །མཚན་མར་བཟུང་ན་ཉེས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། མཚན་མར་གཟུང་བར་བྱ་བར་གྱུར་ན་ནི། དེའི་ཚེ་རང་གི་བསྟན་པ་ལ་མཚན་མར་བཟུང་བས་ཡུན་རིང་པོར་ཐར་པ་མ་མཐོང་བས་ཀུན་ཏུ་སྐྱོ་བར་གྱུ་བའི་ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་ཕྲེང་བ་ཅན་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་ཅན་གྱི་དཀའ་ཐུབ་པ་བསྟན་པའི་ད་ལ་དད་པར་ཏེ་མཚན་མ་མེད་པའི་ཚུལ་ལ་མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པ་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། མཚན་མར་ འཛིན་པ་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །དེ་ཉིད་སྟོན་པས་ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། འདིར་མཚན་མ་མེད་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་འདི་ལ་ཞེས་བྱ་བ་དེའི་རྒྱུ་མཚན་མ་མེད་པ་ལ་མོས་ན་སྟེ་ལྷག་པར་མོས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བསྐྱེད་ནས་དབང་པོ་རྟུལ་པོ་ཉིད་ཀྱིས་དད་པས་ལམ་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་དད་པས་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཞིང་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པའི་ཤེས་པས་ཞུགས་སོ། །དེ་ཞུགས་ནས་ཀྱང་དུས་ཕྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་མཚན་མར་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་ཅིང༌། མཚན་མ་མེད་པ་བསྒོམ་པ་དེ་ལ་སྒོམ་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་དེ་ལ་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་སྐྱེས་པའི་མཚན་མར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ༌། །དེ་ལ་དགའ་བ་ནི་ཡིད་བདེ་བ་སྟེ་སེམས་ཀྱིའོ། །བདེ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་ཏེ་ལུས་ཀྱིའོ། །དེ་ཡང་བཙུན་པ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་སྡེས་འཇིག་རྟེན་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་བསམ་གཏན་དང་པོའམ་གཉིས་པ་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་ཞུགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ།
Chinese
因为五种殊胜的缘故，他人无法理解。所说的中等的所缘之义，就是指一切智，也就是“又”这个词。“又”这个词包含了无常等等和空性。为什么不包含呢？因为提到了“相”等等。相是独有的自性。如果确实是这样，那么彼此就是一种方式，因此不包含，这就是所要表达的意思。如此说来，以法界自性而言，无常等等和一切智的空性，因为各自的自性没有自性。这些彼此的体性相同，因此应当以无相的殊胜之相等等作为所缘。如果执着于相，会有什么过失呢？如果执着于相，那么，如果执着于自己的教法，因为长久没有见到解脱，就会对苦行者，也就是名为“常随行者”的人所宣说的道理生起信心，也就是说，不会获得对无相之道的确信，因为执着于相是相同的。这就是所要表达的意思。为了说明这一点，所以说了“常随行者”等等。这里，因为无相是获得如来之道的途径，所以如果信奉一切智的智慧，也就是信奉无相，那么，通过生起特别信奉的作意，以迟钝的根器，以信心跟随道路，以信心跟随，并且以对一个方向的补特伽罗无我的智慧进入。进入之后，后来也不会对色等等执着于相，并且对于修习无相，对于修习的智慧生起喜乐，也不会真正见到相。其中的喜是心的喜悦，也就是心所。乐是极度调柔，也就是身所。而且，比丘解脱的僧团说，这是依靠远离世俗欲望的第一禅或第二禅而进入的。
English
Because of the five kinds of excellence, others cannot understand it. The meaning of the intermediate object is said to be omniscient, which is also the word "again." The word "again" includes impermanence and so on, and emptiness. Why is it not included? Because "characteristics" and so on are mentioned. A characteristic is a unique self-nature. If that is indeed the case, then they are one way of being with each other, so it is not included, which is what is meant. In this way, in terms of the nature of the Dharma realm, impermanence and so on, and the emptiness of omniscience, because their respective self-natures have no self-nature. These are the same in nature with each other, so one should take form and so on, which are distinguished by the characteristic of non-characteristics, as objects of focus. If one clings to characteristics, what fault is there? If one clings to characteristics, then if one clings to one's own teachings, because one has not seen liberation for a long time, one will develop faith in the teachings of the ascetic, that is, the one called "constant follower," that is, one will not gain conviction in the path of non-characteristics, because clinging to characteristics is the same. That is what is meant. To illustrate this, "constant follower" and so on are mentioned. Here, because non-characteristic is the way to attain the path of the Tathagata, if one believes in the wisdom of omniscience, that is, if one believes in non-characteristic, then by generating a mind that especially believes, with dull faculties, one follows the path with faith, follows with faith, and enters with the wisdom of no-self of a person in one direction. After entering, later one will not cling to characteristics in form and so on, and for the practice of non-characteristic, joy and happiness arise for the wisdom of practice, and one will not truly see characteristics. The joy in it is the joy of the mind, that is, the mind. Happiness is extreme gentleness, that is, the body. Moreover, the community of monks who are liberated says that this is entered by relying on the first or second dhyana, which is free from worldly desires.
Tibetan
།རྣམ་པ་གང་གིས་དམིགས་པར་བྱ་ཞེ་ན། ཤེས་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། སྒོམ་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་དེ་ནང་གི་གཟུགས་ཟིན་པའི་འབྱུང་བ་དང་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པ་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ཡིན་པར་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་སྟེ་མཚན་མར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མའོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་མ་ཟིན་པའི་འབྱུང་བ་དང་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པའི་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ཡིན་པར་ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མཐོང་ངོ༌། །ནང་དང་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་དེ་གཉི་ག་ཚོགས་པའི་ཡིན་པར་ཏེ་ཕྱི་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །འོ་ན་གཟུགས་ལས་གཞན་པ་ལ་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན། ཤེས་པ་དེ་གཟུགས་ལས་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་འདི་ཆོས་སྒོམ་པ་ལ་མངོན་པར་ཞུགས་པར་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱ་ཞེ་ན། ཚིག་གི་རྣམ་གྲངས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཚིག་གི་རྣམ་གྲངས་ཉིད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་གནས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འདི་ལ་མོས་པས་སྤྱོད་པའི་ས་ལ་གནས་པས་ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་ཕྲེང་བ་ཅན་མོས་སོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའི་རྟོགས་པ་ནི་ མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་ཕྲེང་བ་ཅན་མཚན་མ་མེད་པའི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་འདི་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་རྟོགས་པས་དབང་པོ་རྣོན་པོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དད་པས་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་ན་ནི་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་བསམས་སོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་ན་དབང་པོ་རྟུལ་པོ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་ལྟར་མོས་ཞེ་ན། ཆོས་ཉིད་ཚད་མར་བགྱིས་ཏེ་མོས་པ་ཞེས་བགྱིའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། སྔོན་གྱི་འཕེན་པའི་ཤུགས་ཀྱི་དབང་གིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཆོས་ཉིད་མི་བསླུ་བས་ཚད་མར་བྱས་ན་འདི་ལྟར་མཚན་མ་མེད་པ་ཉིད་དུ་མོས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་དེས་ཆོས་གང་ཡང་སྒྲོ་བཏགས་པས་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་ངོ༌། །ཆོས་གང་བླང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་དམིགས་ཤིང་ཆོས་གང་བླང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུང་བར་བྱ་བའམ་དོར་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་གཏང་བར་བྱ་བ་དང་ཡོད་པ་ཉིད་དམིགས་པའི་ཆོས་ཀྱང་མེད་དོ། །རེ་ཞིག་གཞན་ལྟ་ཞོག་སྟེ་དེ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་ཡང་རློམ་སེམས་སུ་མི་བགྱིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ན་མི་རྟོགས་སོ། །འདི་ལ་ཞེས་བྱ་བ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་གནས་ཀྱི་འདི་སྐད་དུ་རྣམ་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་བཀག་པས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བདག་གིར་མི་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་
Chinese
以何种方式作为目标呢？说了“识”等。修习的识，如果是执著于内部色法的地、水、火、风等四大种，以及四大种所变的内部的处，以内空性而言，也不能如实照见，名为有相是剩余的。如果是未执著于外部色法的地、水、火、风等四大种，以及四大种所变的外部的处，以外空性而言，则能如实照见。内外色法二者聚合，即以内外空性。如果认为能见到色法以外的事物，则说了识是色法以外的等等。如果是这样，那么如何说此人已进入修法呢？说了词句的类别等。词句的类别本身，即是说，由于信解瑜伽处的这种差别，安住于信解行地，因此说他是随信行者，但这不是证悟。因为随信行者对于无相的遍知智慧，由于没有证悟真如，所以只是由于根器不敏锐，而以信心随行，如果证悟了真如，那就是随法行者了，是这样想的。如果根器迟钝，又如何信解呢？说了以法性作为量度而信解。由于往昔串习的力量，以不欺骗的般若波罗蜜多的法性作为量度，因此说信解为无相。因此，他不以任何宗派的观点来完全执取。不以任何应取之法作为目标，也不以任何应取之法来执取，或者以应舍之法来舍弃，也没有以实有作为目标的法。暂时放下其他观点，他也不自认为已证得涅槃，因为他没有证悟真如。对于此，瑜伽处的这种说法是，从法性的角度遮止自性，因此不执著色法等为我所有。
English
In what way should one take as an object? It is said, "consciousness," and so on. The consciousness that is being meditated upon, if it is clinging to the inner form of the four great elements, earth, water, fire, and wind, and the inner sources transformed from the four great elements, with inner emptiness, it is not truly seen, and it is called having characteristics, which is the remainder. If it is not clinging to the outer form of the four great elements, earth, water, fire, and wind, and the outer sources transformed from the four great elements, with outer emptiness, it is truly seen. The aggregation of both inner and outer forms, that is, with inner and outer emptiness. If one thinks that one can see things other than form, then it is said that consciousness is other than form, and so on. If that is the case, how can it be said that this person has entered the practice of Dharma? It is said, the categories of words, and so on. The categories of words themselves, that is to say, because of the difference of this place of yoga, abiding in the ground of practice with faith, therefore it is said that he is a follower of faith, but this is not realization. Because the follower of faith, for this omniscient wisdom without characteristics, because he has not realized suchness, he is merely following with faith because his faculties are not sharp. If he realizes suchness, then he has become a follower of the Dharma, so it is thought. Even if the faculties are dull, how does he have faith in this way? It is said, making the nature of Dharma the measure, he has faith. Due to the power of past habituation, if the non-deceptive nature of the Prajnaparamita is made the measure, then it is said that faith is without characteristics in this way. Therefore, he does not completely grasp with any sectarian views. He does not take any Dharma that should be taken as an object, nor does he grasp with any Dharma that should be taken, or abandon with any Dharma that should be abandoned, and there is no Dharma that takes existence as an object. For the time being, putting aside other views, he also does not presume to have attained Nirvana, because he has not realized suchness. Regarding this, this statement of the place of yoga is that, from the perspective of the nature of Dharma, the self-nature is negated, therefore he does not cling to form and so on as belonging to him.