Tibetan
་པ་དང་མི་སྐྱེ་བའི་ཤེས་པ་ནི་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པ་ཉིད་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། འགག་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལ། །མཐོང་ཞེས་བྱ་བའི་ལམ་གྱིས་ནི། །རྣམ་པར་རྟོག་རིགས་ཅི་ཞིག་ཟད། །སྐྱེ་མེད་རྣམ་པ་ཅི་ཞིག་ཐོབ། །ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ་ཆོས་ཡང་དག་པར་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྤངས་པར་འཐད་པ་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་སྟོང་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདག་མེད་དོ་སྙམ་དུ་བསྒོམ་ཞིང་བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡོངས་སུ་དོར་ཏེ་དེས་དབེན་པའི་ངོ་བོ་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་ ལ་ཡང་དག་པར་དམིགས་ནས། དངོས་པོ་དང་དེའི་བློ་དག་ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་ངེས་པའི་ཕྱིར་འདི་དག་ནི་སེམས་ཙམ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ནི་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་སེམས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡོངས་སུ་མ་སྤངས་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤངས་ཏེ། གཟུང་བ་མེད་ན་འཛིན་པ་མེད་དོ་སྙམ་དུ་ངེས་པར་སེམས་པ་ན་འཛིན་པའི་རྣམ་པའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དེ་ཡང་རྣམ་པར་བསལ་ཏེ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་འབའ་ཞིག་ཡང་དག་པར་ཡོད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་ངེས་པར་བྱས་ནས། དེ་ཡང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཡང་དག་པར་ན་གཅིག་ཏུ་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སྒོམ་པར་བྱེད་པའི་བསྒོམ་པའི་སྟོབས་རྫོགས་པ་ན་འགའ་ཞིག་གི་ནོར་བུ་དང་དངུལ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་འཁྲུལ་པའི་མཚན་མ་མཐའ་དག་སྤངས་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་བདག་ཉིད་དུ་སྣང་བའི་བློ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་སོ་སོར་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཅི་ཞིག་ལྟར་ཡང་དག་པར་སྐྱེས་པས་ན་རྣལ་འབྱོར་པས་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཡང་དག་པར་སྤོང་ངོ༌། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ནམ་མཁའ་རྫས་མེད་པ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་འཛིན་པ་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་དུ་མེད་པ་དང་སྤང་དུ་མེད་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མའི་ཆོས་ཤེས་པ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་རྣམས་གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཉིད་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་གཉེན་པོ་བསྒོམས་པས་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་དེ་དག་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་དེ།
Chinese
要知道，不生之智如前所说。如是说： 无灭之自性， 以见道而观， 有何分别念， 能尽复能得？ 如是说。若不如是，若承认法真实存在，则世尊断除一切烦恼和所知障的分别念，将变得非常困难。如此，观修生灭是空性，因此无我，完全舍弃对我的执着，并正确地专注于由此而空的蕴等缘起、生灭之法。由于事物和对事物的认知一同被确定，因此认为这些仅仅是心，没有外境，如此作意，若未完全舍弃对具有能执形象的心之执着，则舍弃对外境之执着。当确信若无所执则无能执时，即使是能执形象的自性，即唯识，也被完全消除，从而确信唯有无二之智慧才是真实存在的自性。并且，由于它是缘起，因此如幻象般无自性。实际上，它远离了对事物和非事物等所作的考察之自性。当修习的力量圆满时，就像某些人对宝石和白银等的认知一样，当舍弃了一切错觉的征相，并且如幻象般的自性显现时，瑜伽士便能正确地断除所知障，因为由各自的自证所生的无分别智是如何产生的。若不如是，则如同恒时执着虚空仅是无实体的自性一样，由于执着于不可生、不可断的自性，如果刹那之法、仅是认知的自性以及所知之相，在胜义中真实存在且为一体，那么通过修习对治，就像虚空一样，对它们也无能为力。
English
It should be understood that the knowledge of non-arising is as previously stated. As it is said: In the nature without cessation, By the path called seeing, What kind of conceptualization Can be exhausted and attained? Thus it is said. If it is not so, if one asserts that phenomena truly exist, then it would be very difficult for the Bhagavan to have abandoned all the conceptualizations of afflictions and the obscurations of knowledge. Thus, meditating that arising and ceasing are empty, therefore selfless, completely abandoning the clinging to self, and correctly focusing on the aggregates and so forth, which are dependently originated, and the nature of arising and ceasing, which are empty of that. Since things and the cognition of them are determined together, therefore thinking that these are only mind, and there is no external object, thus attending to it, if the clinging to the mind with the aspect of grasping is not completely abandoned, then abandoning the clinging to external objects. When one is certain that if there is no object of grasping, then there is no grasper, even the nature of the aspect of grasping, which is only consciousness, is completely eliminated, thereby being certain that only non-dual wisdom is the truly existing nature. And, since it is dependently originated, therefore it is without self-nature like an illusion. In reality, it is free from the nature of examining things and non-things, and so forth. When the power of meditation is perfected, just as some people's cognition of jewels and silver, and so forth, when all the signs of delusion are abandoned, and the nature like an illusion appears, the yogi correctly abandons the obscurations of knowledge, because how is the non-conceptual wisdom born from one's own self-awareness born? If it is not so, then just as constantly clinging to space as merely the nature of insubstantiality, because of clinging to the self-nature that cannot be produced or abandoned, if the momentary phenomena, the self-nature of mere cognition, and the characteristics of what is to be known, truly exist in the ultimate sense and are one, then by practicing the antidote, like space, one cannot do anything to them.
Tibetan
དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མི་ལྡོག་པས་ན་གཞན་དག་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྤངས་པ་གང་ཡིན་པ་དང༌། ཆོས་རྣམས་ཀྱང་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་དོན་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་པས་ཁོ་བོས་ངོ་མཚར་གྱི་གནས་སུ་གྱུར་པར་བརྩིས་སོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། གཞན་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་ཡོད་ལ། །ཤེས་བྱ་ལ་ཡང་སྟོན་པ་ཡི། །སྒྲིབ་པ་ཟད་པར་བརྗོད་པ་གང༌། །དེ་ལ་ཁོ་བོས་མཚར་དུ་བརྩིས། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་དངོས་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལས་གྲོལ་བར་མི་འཐད་པ་དེ་ཕྱིར་སྐུར་བ་འདེབས་པ་དང་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ངོ་བོ་ཆོས་འགའ་ཡང་བསལ་བ་དང་གཞག་པ་མ་བྱས་པར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་དག་པའི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་འདི་ཉིད་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོར་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་སྒྱུ་མའི་རྒྱལ་པོས་སྒྱུ་མའི་རྒྱལ་པོ་གཞན་ཞིག་ཕམ་པར་བྱས་པ་དང་འདྲ་བར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལྡོག་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་ན་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། འདི་ལ་བསལ་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། །གཞག་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་མེད། །ཡང་དག་ཉིད་ལ་ཡང་དག་ལྟ། །ཡང་དག་མཐོང་ནས་རྣམ་པར་གྲོལ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྒོམས་པས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་མ་ལུས་པ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་བདུད་རྣམས་ཡིད་མི་བདེ་བར་གྱུར་པ་བསྟན་པ་ནི་རབ་འབྱོར་གང་གི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །སྔ་མ་བཞིན་དུ་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་དོགས་པ་བསུ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཉེ་བར་བསྡུ་བ་ནི་རབ་འབྱོར་དེ་ལྟ་བས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཙོར་མཐོང་བའི་ལམ་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱད་པར་བྱ་བར་བརྗོད་སྙམ་པའི་དོགས་པ་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བས་བསུ་ནས་དཀྱུས་མ་མཐོང་བའི་ལམ་ཉིད་རྒྱ་ཆེར་སྟོན་པ་ནི་རབ་འབྱོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་རེ་རེ་ནས་བསྟན་ནས་སྤྱིར་བསྡུས་ཏེ་བརྗོད་པའི་དོན་དུ་རབ་འབྱོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ལ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་
Chinese
因此，由于对事物执着的颠倒见解无法转变，所以其他人认为，世尊已经彻底断除了所有知识的障碍，并且承认诸法存在，这二者是互相矛盾的，因此我认为这是令人惊奇的事情。正如所说：其他宗派也认为诸法存在，并且导师也宣讲知识，却说障碍已经断尽，我认为这很奇妙。因为这样对事物执着而无法解脱，因此，对于既非诽谤也非增益的自性，不作任何破立，而是将色等缘起显现的世俗谛，观想为无自性等自性。这样就像魔术师击败了另一个魔术师一样，颠倒见解得以转变，如果能证悟真如，就能获得解脱。应当理解这一点。正如所说：此中无有应破之物，亦无少许应立之物，于真实如实观之，如实见已即得解脱。如是宣说。如前所说，由于修习不颠倒的真如，超越了一切不相顺的法，因此显示了魔众感到不悦，即是世尊所说的“善现，何时”等。如同先前一样，为了迎接“那是什么原因呢？”的疑问，世尊宣说了“菩萨摩诃萨”等。总结来说，世尊宣说了“善现，因此”等。由于主要见到的道是大菩提之因，因此为了迎接“如何修习般若波罗蜜多”的疑问，世尊以“那是什么原因呢？”来迎接，并广泛地展示了不常见之道，即世尊宣说了“善现，菩萨摩诃萨”等。这样，分别指示之后，为了总体概括地表达，世尊说“善现，菩萨摩诃萨修习般若波罗蜜多时，于彼岸
English
Therefore, since the inverted view of clinging to things cannot be reversed, others consider it a wonder that the Bhagavan has completely abandoned all obscurations of knowledge and also affirms the existence of dharmas, which they see as contradictory. As it is said: 'Others also hold that dharmas exist, and the teacher also teaches about knowledge, yet they say that obscurations are exhausted; I consider this a marvel.' Because it is not appropriate to be liberated from such clinging to things, therefore, without any negation or affirmation of the nature of imputation and superimposition, one should contemplate this very dependent arising of forms and so forth, which has become the nature of conventional truth, as having the nature of emptiness and so forth. In this way, just as a magician defeats another magician, the inverted view is reversed, and if one sees the suchness, one will be liberated. This should be understood. As it is said: 'In this, there is nothing to be removed, nor is there anything to be added. See the reality as it is; having seen the reality, one is liberated.' As it is said. As previously explained, because the demons became displeased due to meditating on the non-inverted suchness, which transcends all opposing factors, it is shown that the Lord said, 'Subhuti, when,' and so forth. As before, to address the doubt of 'Why is that?', the Lord said, 'Bodhisattva Mahasattva,' and so forth. The summary is that the Lord said, 'Subhuti, therefore,' and so forth. Since the path that is mainly seen is the cause of great enlightenment, to address the doubt of 'How should one practice the Perfection of Wisdom?', the Lord welcomed it with 'Why is that?', and extensively showed the path that is not commonly seen, that is, the Lord said, 'Subhuti, Bodhisattva Mahasattva,' and so forth. Thus, after indicating each one individually, in order to express it in general, the Lord said, 'Subhuti, when a Bodhisattva Mahasattva practices the Perfection of Wisdom, to the other shore'
Tibetan
ཕྱིན་པ་དྲུག་པོ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །འདི་ལྟ་སྟེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཚིག་བླ་དགས་སོ་ཞེས་སྔར་གསུངས་པས་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་བསྒོམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །འདིར་ནི་གཞུང་མདོར་བསྡུས་ཏེ་བརྗོད་པར་བཞེད་པ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཉིད་ཀྱི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རེ་རེའི་སྤྱད་པས་ཀྱང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གི་བསྒོམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་ལྔ་པ་ལས་རབ་འབྱོར་འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྦྱིན་པ་ཡོངས་སུ་གཏོང་བའི་ཚེ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བྱམས་པའི་ལུས་ཀྱི་ལས་དང་ངག་གི་ལས་དང་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཀྱིས་ཉེ་བར་གནས་པར་འགྱུར་བ་ནི་དེའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ལེན་པ་པོ་རྣམས་གཤེ་ཞིང་འཁྱལ་བར་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པ་བཟོད་པ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་བཟོད་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་སློང་མོ་པའི་ཁྲོ་ཞིང་མཚང་འབྲུ་བར་ཡོངས་སུ་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པས་སྦྱིན་པ་ལ་སྤྲོ་བ་མི་འདོར་བ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་སྦྱིན་པ་དེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་ཞིང་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་རྣམ་པར་གཡེང་བའི་སེམས་མེད་པ་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་སྦྱིན་པ་བྱིན་པ་ན་སྒྱུ་མའི་བློས་ཉེ་བར་གནས་པས་གང་ལ་ཡང་ཕན་པའམ་གནོད་པར་འགྱུར་བ་མ་མཐོང་བ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་བ་ནས་ཤེས་རབ་བསྒོམ་པའི་བར་དུ་རེ་རེ་ཞིང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པས་བསྡུས་པ་ནི་མདོ་ལས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་བས་ན་འདི་སྐད་དུ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་སོ་སོར་རེ་རེའོ། །ངོ་བོར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཐམས་ཅད་ཕན་ཚུན་བསྡུས་པ་གང་ཡིན་པ་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་པ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་བསྡུས་པ་འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་རྣམ་པ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་གིས་རྣམ་པར་སྐྱེས་པ་དེ་ནི་རྩེ་མོའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་འདིར་མཐོང་བའི་ལམ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །
Chinese
已经宣说了“六度全部”等等。例如，般若波罗蜜多是六度圆满的殊胜之词，如前所说，仅仅修持般若波罗蜜多，就能圆满修习六度。这是总结性的说法。此处因为想要简略地阐述经文，所以应该理解为，仅仅以布施等每一度的修持，也能圆满六度的修习。此外，《二万五千颂》中说：‘善现，菩萨在完全布施时，以慈爱之心，通过身、语、意三业亲近众生，这就是他的持戒波罗蜜多。’同样，忍受那些辱骂和诽谤的接受者，就是忍辱波罗蜜多。对于那些乞丐的愤怒和揭短等言语，不舍弃布施的喜悦，就是精进波罗蜜多。将布施完全回向于一切智智，并且没有散乱于声闻和独觉之地的念头，就是禅定波罗蜜多。在布施时，以如幻的智慧安住，没有见到对任何人有利益或损害，这就是般若波罗蜜多。’同样，从持戒到修习智慧，每一项都包含着六度圆满，应该像经中所说的那样来阐述。因此，这样说：‘布施等六度中的每一个布施等，其自性是所有波罗蜜多相互包含，在一刹那间，包含着对痛苦生起正见的忍，以三轮清净来区分，产生三十六种相，这就是顶峰的现观，应该知道这是此处的见道。’这就是所要表达的。
English
It has been said, "All six perfections," and so on. For example, the Prajñāpāramitā is the supreme term for the complete fulfillment of the six perfections. As previously stated, merely practicing the Prajñāpāramitā will completely perfect the cultivation of the six perfections. This is a concluding statement. Here, because it is intended to briefly express the text, it should be understood that even by practicing each of the perfections, such as generosity, one can perfect the cultivation of the six perfections. Furthermore, in the Twenty-five Thousand Verse Perfection of Wisdom Sutra, it says: 'Subhuti, when a Bodhisattva completely gives generosity, he abides closely with sentient beings through the actions of body, speech, and mind with loving-kindness, that is his perfection of moral discipline.' Similarly, enduring those who scold and slander the recipients is likewise the perfection of patience. Not abandoning the joy of giving in the face of the anger and fault-finding words of beggars is the perfection of diligence. Dedicating that generosity entirely to omniscience and having no mind distracted by the states of Śrāvakas and Pratyekabuddhas is the perfection of meditation. When giving generosity, abiding with an illusory mind, not seeing that anyone is benefited or harmed, is the perfection of wisdom.' Similarly, from maintaining moral discipline to cultivating wisdom, each one is encompassed by the complete perfection of the six perfections, and it should be explained as stated in the Sutra. Therefore, it is said: 'Each of the perfections, such as generosity, among the six perfections, such as generosity, is individually one. The nature of all the perfections is that they mutually encompass each other. In a single instant, it encompasses the forbearance of knowing the Dharma in suffering, distinguished by the purity of the three spheres, arising in thirty-six aspects, that is the peak realization, and it should be known that this is the path of seeing here.' This is what is to be expressed.