Tibetan
ར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་བརྟེན་པ་འདི་དག་རེ་རེ་ཞིང་ཆུང་དུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོས་དབྱེ་བས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ཁྱད་པར་རྣམ་པ་ལྔའོ། །ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་དྲོ་བ་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་བཞི་པོ་ནི་གཟུགས་སུ་རུང་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་བདེན་པ་བཞི་དམིགས་པ་བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་གཉེན་པོ་ཉིད་ཀྱིས་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཞུགས་པ་དང་རང་གི་ཐེག་པ་ཁོ་ན་རྟོགས་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བ་དང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་པོ་ན་རིང་གི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བགེགས་སུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པས་ན་གང་གི་ཕྱིར་དེ་དང་འདྲེས་པར་གྱུར་ཀྱང་མ་འདྲེས་པར་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་གཞག་གོ །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། དམིགས་པ་དང་ནི་རྣམ་པ་དང༌། །རྒྱུ་དང་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ཡིས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྐྱོབ་པ་ཡི། །དྲོད་སོགས་བདག་ཉིད་ཇི་བཞིན་དུ། །རྣམ་རྟོག་བཞི་པོ་ལྡན་བསྟེན་པ། །ཆུང་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོ་རྣམས། །ཉན་ཐོས་བསེ་རུ་ལྟ་བུ་དང༌། །བཅས་པ་དག་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དྲོ་བར་གྱུར་པ་ལ་སོགས་པ་ཆུང་ངུར་གཏོགས་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བའི་དམིགས་པའི་དོན་གསུངས་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མན་ངག་སྟོན་པའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་སྤྱིར་སྨོས་པ་ཡིན་ན་ཡང་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ལ་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །འདི་ལྟར་སྐབས་གཞན་དག་ཏུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་དག་མདོ་སྡེ་ནི་མདོ་སྡེ་གཞན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་བཤད་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་ལྔ་པ་ལས། དྲོ་བར་གཏོགས་པ་ཆུང་དུའི་དབང་དུ་མཛད་ནས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་གཟུགས་མི་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་དང༌། གཟུགས་སྡུག་བསྔལ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། གཟུགས་སྟོང་ཞེས་ བྱ་བ་དང༌། གཟུགས་བདག་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ནི་ཁྱད་པར་འདི་ཙམ་ཡོད་དེ། འདི་ལྟ་སྟེ་མདོར་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པའོ། །དེར་ནི་བདེན་པ་རེ་རེའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་ཐེ་ཚོམ་མི་བྱའོ། །སྤྱོད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་ཤེས་པས་སོ་སྒོམ་པ
Chinese
也应当说。 同样，如前所说的，依赖于具有分别念的这些，通过小、中、大的区分，也应当说是特别超胜的，因此有五种差别。 声闻等暖位等的四种善根，是以色等可毁坏的自性之事物为本体的四谛为所缘，以我见之对治力而趣入无常等行相，并且成为仅证悟自宗之因，以及远离执取，并且四种分别念不是长久菩提之障碍，因此无论与何者相杂，也生起不相杂，如此安立。 如是说： 所缘以及行相， 因和执取， 救护菩提萨埵之， 暖等自性如是也， 具有四种分别念而修习， 小和中和大等， 犹如声闻独觉者， 胜过一切有为法。 如此宣说。 其中，关于属于暖位等小的善根之所缘的意义，宣说的是：世尊，其他又，等，其他又，是指以其他方式显示般若波罗蜜多的教言。 般若波罗蜜多，虽然是总的说法，但指的是以无常等事物为所缘的体性。 如此，在其他场合，世尊曾说：诸比丘，应随其他经部而宣说经部。 在二万五千颂中，以属于暖位的小的方面而说：具寿舍利子，菩萨于此，色是无常，以及色是痛苦，以及色是空，以及色是无我等。 此处仅有此差别，即：如此简略地显示。 在那里，是就每个谛的方面而作广说，因此不应怀疑。 行持，是指以未入定的智慧个别修习。
English
should also be said. Similarly, as previously stated, relying on these that possess discrimination, it should also be said that they are particularly superior by distinguishing them as small, medium, and large, thus there are five distinctions. The four roots of virtue, such as the heat stage of the Hearers and others, with the four truths that are the nature of things with characteristics such as form being destructible as the object of focus, entering into aspects such as impermanence by the power of the antidote to the view of self, and becoming the cause of realizing only one's own vehicle, and being free from grasping, and the four discriminations are not obstacles to long-lasting enlightenment, therefore, no matter what they are mixed with, they arise unmixed, thus it is established. As it is said: The object and the aspect, The cause and the grasping, Protect the Bodhisattva, The nature of heat and so on is just like that, Possessing and relying on the four discriminations, The small, medium, and large, Like the Hearers and Pratyekabuddhas, Are superior to all conditioned things. This is what was said. Among them, regarding the meaning of the object of focus of the root of virtue belonging to the small, such as the heat stage, what is said is: Bhagavan, furthermore, etc. Furthermore, it means showing the instructions of the Prajnaparamita in another way. Prajnaparamita, although it is a general statement, refers to the nature of focusing on things such as impermanence. Thus, in other instances, the Bhagavan said: Monks, the Sutra should be explained following other Sutras. In the Twenty-five Thousand Verse, speaking from the aspect of the small belonging to the heat stage: Venerable Shariputra, for this Bodhisattva, form is impermanent, and form is suffering, and form is empty, and form is selfless, and so on. Here there is only this difference, namely: thus it is shown in brief. There, it is explained extensively in terms of each truth, therefore there should be no doubt. Practicing means individually meditating with the wisdom that is not in meditative equipoise.
Tibetan
ས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཉམ་པར་གཞག་པའི་ཤེས་པས་སོ། །འདི་སྐད་དུ། མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་ལ་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་ལ་དམིགས་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་རྣམ་པ་གང་གིས་དམིགས་པར་བྱ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསོལ་ཏོ། །དེས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཤེས་བྱ་དམིགས་པར་བྱ་བར་མི་རློམ་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ནི་མ་ཟད་ཀྱི། མངོན་པར་ཞེན་པ་བཀག་པ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་གང་ཞིག་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དམིགས་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་མི་བྱ་སྟེ། མངོན་པར་ཞེན་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔར་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །འདི་སྐད་དུ་ཉན་ཐོས་ནི་གཟུགས་སུ་རུང་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་ལ་དམིགས་པར་བྱེད་པ་ན་བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་རྣམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་ལ་དམིགས་པ་ན་ཆོས་སུ་ལྟ་བའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་རྣམ་པ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཉེན་པོ་ཡིན་པར་མི་རིགས་སོ།། འོན་ཏེ་གང་མངོན་པར་ཞེན་པ་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ནི་དེའི་ཚེ་མིག་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན་ལ། ཇི་ལྟར་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ནི་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ ཇི་ལྟར་ན་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་མི་བདེན་པའི་རྟོག་པས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་འཛིན་པ་དག་གོ །ཇི་ལྟར་ན་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཡིན་ཞེ་ན། ཅི་ནས་ཀྱང་དེ་དག་མེད་པའོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་ན་དེ་དག་མེད་ཅེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་གཉིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ན་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པར་གྱུར་བའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་གལ་ཏེ་སེམས་མེད་པ་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་མ་ཐག་ཏུ་འཆད་བར་འགྱུར་རོ། །མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཚང་མས་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནམ་རྟོགས་པ་དང་ལྡན
Chinese
所谓的“地”是指平等安住的智慧。如同这样说，十六种无常等行相，是缘于苦等四谛所依之事物而说的。如果问以何种行相作为所缘呢？回答说：如“如何”等所说。如“彼亦”等所说，因为是极隐蔽的，所以并非仅仅是不认为所知是所缘，而且对于断除现前执著等自性的行相，以何种能获得菩提的智慧作为所缘的自性，也不应生起傲慢之心，意思是不要现前执著。总而言之，以法性之门无现前执著等行相。如是等是指以先前所说的方式。如同这样说，声闻是缘于可毁坏等相状的事物，因为是对我见的对治，所以是那些行相等等。菩萨是缘于无常等相状的事物，因为是对法见的对治，所以是那些行相，即无现前执著等等。如果说没有现前执著的事物，那么因为没有的缘故，不应是对治。如果说不是现前执著，那么就会变成眼等也应是现前执著了。应该这样说，如若是相违品，那就是现前执著；如若是对治品，那就是无现前执著。又，如何是相违品呢？如若是不真实的分别所引发的，执著有和无的那些。如何是对治品呢？无论如何，那些都不存在。又，如何是那些不存在呢？如果了知那二者在那样的真如中是不存在的。如是，具寿舍利子，如若在那无心之中等等，那将在之后立即阐述。以无现前执著等所有行相不合理吗？是具有证悟的。
English
The so-called "earth" refers to the wisdom of equanimity. As it is said, the sixteen aspects such as impermanence are said to be based on the objects that rely on the four truths such as suffering. If asked, by what aspects should it be objectified? The answer is: as said in "how" and so on. As said in "that also" and so on, because it is extremely hidden, it is not only that the knowable is not considered to be the object, but also for the aspect of the nature of eliminating manifest attachment, with what kind of wisdom that can attain Bodhi as the nature of the object, one should not arise arrogance, meaning not to be manifestly attached. In short, it is through the gate of Dharma-nature, without manifest attachment and other aspects. "Thus" and so on refer to the way previously described. As it is said, the Shravakas objectify things with characteristics such as destructibility, because they are the antidote to the view of self, so they are those aspects and so on. Bodhisattvas objectify things with characteristics such as impermanence, because they are the antidote to the view of Dharma, so they are those aspects, that is, without manifest attachment and so on. If it is said that there is no object of manifest attachment, then because there is nothing, it should not be an antidote. If it is said that it is not manifest attachment, then it would follow that the eyes and so on should also be manifest attachment. It should be said that if it is an opposing factor, then it is manifest attachment; if it is an antidote, then it is without manifest attachment. Also, how is it an opposing factor? It is like those who, aroused by untrue discriminations, grasp onto existence and non-existence. How is it an antidote? In any case, those do not exist. Also, how do those not exist? If one knows that those two do not exist in such Suchness. Thus, Venerable Shariputra, if in that mindlessness and so on, that will be explained immediately afterwards. Is it not reasonable to have all aspects such as no manifest attachment? It is endowed with realization.