Tibetan
ས་ནི་དངོས་པོ་མེད་པར་རྣམ་པར་གཅད་པ་མེད་ན་མེད་པ་ལྟ་བུའོ། །གཅིག་བ་ཉིད་དང་དུ་མ་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ཡང་ཕན་ཚུན་གྱི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་གཅོད་པ་མེད་ན་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གང་དག་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་གཅིག་བསྒྲུབ་པ་གཞན་དགག་པ་མེད་ན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་གཞན་མེད་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །གཅིག་དང་དུ་མ་དག་ཀྱང་ཕན་ཚུན་སྤངས་པར་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཕུང་པོ་གསུམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་གཅིག་དང་དུ་མ་དག་གིས་བསྡུས་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལས་བཟློག་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ལྡོག་པ་གྲུབ་པས་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཉེས་པའི་གོ་ སྐབས་ག་ལ་ཡོད། གལ་ཏེ་འདིར་དམ་བཅས་པའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནམ། གང་གི་ཕྱིར་གཅིག་དང་དུ་མ་དག་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་བཟློག་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཉིས་ཀྱང་ཐ་མི་དད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་གྲུབ་ན་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གཏན་ཚིགས་གྲུབ་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ཀྱང་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་དང་དུ་མ་ཉིད་དང་བྲལ་བ་རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་སུ་ཡང་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར་རེ་ཞིག་གཏན་ཚིགས་ཇི་ལྟར་གྲུབ་པ་དེ་ལྟར་ནི་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེ་གྲུབ་ཀྱང་གལ་ཏེ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་གྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་དུ་ཆུག་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དངོས་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤང་བར་དཀའ་བ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་དངོས་པོ་མ་ལུས་པ་ལ་ཁྱབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ལ་ངེས་པ་ལ་སོགས་པ་མ་སྐྱེས་བས་རྨོངས་བ་རྣམས་ལ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་རུང་པ་ཉིད་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དམ་བཅས་པའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མ་དམིགས་པ་ལ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་བས་བརྩད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྟེ་རྨོངས་པ་ལ་ནི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་དུ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་
Chinese
如果地没有事物，没有区分，就如同不存在一样。如果对一和多进行区分，如果不对彼此的自性进行区分，也只是不存在而已，因此是互相排斥而存在的相。哪些是互相排斥而存在的相呢？那些如果没有一个成立，另一个否定，就如同不存在一样，因此能理解没有其他的蕴，例如事物和非事物一样。一和多也具有互相排斥而存在的相。因此，因为没有第三者，所以自性是被一和多所包含的，因此，因为从所要成立的事物中产生了论式的相违，所以哪里会有如前所说的过失的机会呢？如果在这里，因为只是所立宗的一个方面，所以不是论式不成立吗？因为一和多是自性的差别之自性，所以与此相反，所要成立的事物和能成立的事物二者也完全没有差别。因此，如果所要成立的事物不成立，因为是与其无差别的自性，所以论式也不成立。然而，如果论式成立，那么那时事物的自性不存在也成立了。因为对于脱离了一和多之自体，如兔角等，谁也不会承认是事物的自性。如果这样说，那是不真实的，因为像这样，暂时论式如何成立，已经广泛地显示过了。即使它成立了，如果假设以自性不存在成立的方式作为所要成立的事物，即使那样，因为难以舍弃对事物的执着，为了使愚昧者对遍及所有事物的自性不存在获得定解等，为了极力成立所有事物都可以称为自性不存在，所以所立宗的一个方面不是论式。例如，成为所缘之相的，在非所缘中不存在，就像这样，所以是不应该争论的。如果对于愚昧者来说，作为名言之义的自性不存在本身
English
If the ground has no things, and no distinctions are made, it is as if it does not exist. If one completely distinguishes between oneness and multiplicity, if the nature of each is not distinguished, it is only non-existence. Therefore, it is the characteristic of existing by mutually excluding each other. What are the characteristics of existing by mutually excluding each other? Those, if one is not established and the other is not negated, are as if they do not exist. Therefore, they make it understood that there are no other aggregates, just like things and non-things. One and many also have the characteristic of existing by mutually excluding each other. Therefore, because there is no third, the essence is encompassed by one and many. Therefore, because the contradiction of the reason arises from what is to be established, where is there an opportunity for the faults mentioned earlier? If here, because it is only one aspect of the meaning of the pledge, is it not that the reason is not established? Because one and many are the nature of the distinction of essence, therefore, contrary to this, the thing to be established and the thing that establishes are also completely non-different. Therefore, if the thing to be established is not established, because it is the very nature that is non-different from it, the reason is also not established. However, if the reason is established, then at that time, the non-existence of the essence of things is also established. Because no one admits that what is separated from the self of one and many, such as a rabbit's horn, is the essence of a thing. If you say that, it is not true, because in this way, how the reason is established has already been widely shown. Even if it is established, if it is assumed that the way of establishing non-essence is the thing to be established, even so, because it is difficult to abandon attachment to things, in order to make the ignorant have certainty about the non-essence that pervades all things, in order to vigorously establish that all things can be called non-essence, one aspect of the pledge is not the reason. For example, what has become the characteristic of an object of focus does not exist in a non-object of focus, just like that, so it should not be argued. If, for the ignorant, the very non-existence of nature as the meaning of the term
Tibetan
རེ་ཞིག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་མངོན་པར་ཞེན་པར་བྱེད་ན། དེ་ལ་ཡང་བརྗོད་པ་གང་གི་ཚེ་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་གཅིག་དང་དུ་མ་ཉིད་དག་ལྡོག་པས་ཤིང་ལོག་པས་ཤ་པ་ལྡོག་པ་དང་འདྲ་བར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ལྡོག་བས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དེའི་ཚེ་གཏན་ཚིགས་དམ་བཅས་པའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་ཡིན། ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ལྡོག་པའི་ཚིག་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གཉིས་ནི་རྣམ་གྲངས་ཉིད་མ་ཡིན་ལ། རྣམ་གྲངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་ན་ཡང་དམ་བཅས་པའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་མ་ཡིན་པས་འདི་ནི་གྱི་ནའོ། །དོན་དམ་པར་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་དོན་མེད་པ་ མ་ཡིན་ནམ། འདི་ལྟར་མི་སླུ་བར་བྱེད་པའི་རིགས་པ་ནི་དོན་དམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པའི་བློ་དམ་པའི་སྒྲར་བརྗོད་པ་དེའི་ཚེ་ནི་དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་དོན་དམ་པ་ཉིད་ཡིན། གལ་ཏེ་དེའི་དབང་གིས་དངོས་པོ་རྣམས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་རྣམ་པར་འཇོག་ན་དེ་ཡང་གང་གིས་གཞག་པར་བྱ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་འཇོག་པར་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་བདག་ཉིད་ལ་བྱེད་པ་འགལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ་ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་བློ་དེ་གཅིག་པུ་མ་གཏོགས་པར་བྱས་ནས་རྣམ་པར་འཇོག་ན། དེ་ལྟ་ནི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པར་བསྒྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ལེགས་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་སྤྲོས་པ་མ་ལུས་པ་དང་བྲལ་བའི་དོན་དམ་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་བློས་ནི་དོན་དམ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ཀྱང་དེ་ཉིད་ལས་ཡིན་ཞིང་བདག་ཉིད་ལ་བྱེད་པ་འགལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱིའི་ཚུལ་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་དང༌། བློ་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་དག་ལས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་འབྱུང་བ་ན་བདག་ཉིད་མ་གཏོགས་པ་མ་ཡིན་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་བརྩད་དུ་མེད་དོ། །ཡང་དག་པའི་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྒྲོ་བཏགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་མ་བརྟགས་ན་གཅིག་ཏུ་ཉམས་དགའ་བའི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཁོ་ན་མེད་པའི་སྒྲར་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ཀྱང
Chinese
如果暂时执着认为是需要成立的，那么，对于这种情况，在任何言说之时，凡是周遍自性的单一和众多，都因为相违而如同树木倾倒导致森林倾倒一样，由于仅仅是自性的相违，所以在需要成立之时，仅仅是宗义的一个方面。需要周遍和能够周遍相违的两种不同性质的词语并非是同义词，即使不是同义词的自性，也不是宗义的一个方面，所以这又是什么呢？“真实义”的差别难道不是没有意义吗？像这样，不欺骗的理是真实义，如果将从三相之因所生的智慧说成是真实的词语，那么，它也是世俗的自性，怎么会是真实义呢？如果凭借它来安立诸法为无自性，那么，又由谁来安立呢？由它自己来安立也是不合理的，因为自己作用于自己是相违的。也不是由其他的量来安立，因为这样会陷入无穷的过失。如果仅仅除了那个智慧之外来进行安立，那么，这样就不会成立一切境都是无我的，如果这样说，那很好，但是，由于与远离一切戏论的真实义相随顺，所以如前所说的智慧就是真实义。无自性也同样是从它而来，自己作用于自己也不是相违的，因为安立总相之法的一切都是无实物的，而且，那个智慧的自性也属于那个总相的范畴，例如，从存在等因中产生对于一切法都是无常的认识时，就像不是除了自己之外一样，这样就没有争论了。如果不以远离增益的真实生等来观察，难道不是说仅仅是没有唯一令人愉悦的事物自性的词语吗？因为事物的自性是现量，所以成为它的自性的无自性也……
English
If one temporarily clings to the idea that something needs to be established, then, in any statement, whatever is pervasive of self-nature, whether single or multiple, is contradictory, just as the falling of a tree causes the forest to fall. Because it is merely the contradiction of self-nature, at the time of what needs to be established, it is only one aspect of the meaning of the proposition. Two words of different natures, which contradict what needs to be pervaded and what is capable of pervading, are not synonyms. Even if they are not of the nature of synonyms, they are not one aspect of the meaning of the proposition, so what is this? Isn't the distinction of "ultimate truth" meaningless? Like this, the reasoning that does not deceive is the ultimate truth. If the wisdom born from the three characteristics of a sign is said to be a true word, then, since it is also of the nature of conventional truth, how can it be the ultimate truth? If one establishes all phenomena as without self-nature by its power, then by whom is it established? It is not reasonable to establish it by itself, because it is contradictory for oneself to act on oneself. It is also not established by another valid cognition, because this would lead to an infinite regress. If one establishes it by excluding only that wisdom, then it would not be established that all objects are selfless. If one says that, it is good, but since it is in accordance with the ultimate truth that is free from all elaboration, the wisdom spoken of before is the ultimate truth. Non-self-nature also comes from it, and it is not contradictory for oneself to act on oneself, because all phenomena of general characteristics are established as non-things, and the self-nature of that wisdom also belongs to the category of that general characteristic. For example, when the knowledge of impermanence arises for all phenomena from the reasons of existence and so on, it is like not being apart from oneself, so there is no dispute. If one does not examine with true birth and so on, which are free from superimposition, isn't it said that it is merely a word that lacks the self-nature of a uniquely pleasing thing? Because the self-nature of things is manifest, the non-self-nature that has become its self-nature is also...