Tibetan
་ནི། དེའི་ཚེ་དག་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བདེན་བའི་རང་བཞིན་གྱི་ངོ་བོ་གང་ལས་སྐྱེ་བར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་བརྫུན་པ་ལས་བདེན་པའི་ངོ་བོ་སྐྱེ་བར་ཡང་མི་དམིགས་ཏེ་དེ་ལ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནུས་པ་ཡོད་ན་ཡང་དེ་བརྫུན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཡང་བརྫུན་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་གཞན་དག་ཀྱང་བདེན་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེ་བས་ན་འདི་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ན་དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ་རྟག་ཏུ་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཁྲུལ་པ་དང་བྲལ་བས་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་དག་པའི་གནས་སྐབས་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ལྡོག་པ་སྲིད་པར་གྱུར་ན་ནི་དེའི་ཚེ་འདི་ཡང་སྲིད་པ་ཞིག་ན་གང་གི་ཕྱིར་འཁྲུལ་བ་ལྡོག་ཀྱང་རྣམ་པ་རྣམས་བཟློག་པ་ནི་མི་སྲིད་དེ། དེར་དེ་རྣམས་ཅི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །པ་ལང་དང་རྟ་བཞིན་དུ་མ་འབྲེལ་པ་གཅིག་ལོག་པས་གཞན་ངེས་པར་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཡང་འགའ་ཞིག་གི་ཤེས་པ་གཉིས་མེད་ཅིང་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་དང༌། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཉིད་ནི་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན་དེ་ཡང་མི་རིགས་ ཏེ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་སོ་སོར་ངེས་པའི་རྟེན་ཡོངས་སུ་འཛིན་པས་རག་ལས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཡོད་པ་ནི་འགའ་ཡང་མི་ལྡོག་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་གྲགས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་འགལ་བར་གྱུར་ཏོ། །འདི་སྙམ་དུ་གང་གིས་གཉེན་པོའི་སྐད་ཅིག་སྔ་མ་སྔ་མའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་སོ་སོར་ངེས་པའི་རྒྱུ་ལས་འགའ་ཞིག་དེའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་འདབ་དེ་ནི་རྒྱུའི་ཆོས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སེམས་ན་དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་མཛེས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་སྒྲུབ་པས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པར་བསྒྲུབས་པས་དོན་དམ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་གྱི་ནའོ། །དེ་བས་ན་གང་གི་ཚེ་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ན་གཅིག་དང་བྲེལ་བ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་འགའ་ལ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་གྲུབ་པ་མེད་པ་དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་དུ་མར་འགྱུར་ཏེ་དུ་མ་ནི་གཅིག་བསགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་གཅིག་དང་དུ་མའི་ངོ་བོ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་མངོན་སུམ་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ་དེའི་ཡུལ་ནི་དངོས་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ
Chinese
是故，彼时清净位次的真实自性之体性从何而生当说耶？从虚妄生真实之体性亦不可得，以其无有能力之故。若有能力，彼亦如何成虚妄？如是之相亦若是虚妄，则其他又如何成真实？是故此唯成无因，然亦不应理，以成常有等之过失故。亦不可说为离错乱，若清净位次时一切相皆可转变，则此时此亦是存在之一，为何错乱可转，然相却不可转耶？以于彼等无有如其所说之方式的关联故。如牛与马般无关联，一者转变，他者必定转变是不可能的，以成太过之过失故。然若有人以为，某者之识，是无二且离戏论，且自性成立即成一者，此亦不应理，若自性成立，则不依赖于执持各别决定的所依，故如是之有，任何亦不转变，是故与名声等相违。若有人思惟，由能对治之刹那，从前前之力量所生故，从各别决定的因，某者转变成彼之自性，此乃因之法性，此亦非甚美妙，如前所说之成立，已成立一切无实有，故究竟之因与果之体性不应理，此乃其那也。是故，何时于诸事物作分别观察时，与一相连之自性，任何亦无体性成立之时，如何成多耶？以多乃一积聚之自性故。是故，因不成不成也。若一切显现，是离一与多之体性的无实有，则应是现量所见，以彼之境是实有故。
English
Therefore, at that time, from what should it be said that the nature of reality in the state of purity arises? It is not observed that the nature of reality arises from falsehood, because it has no power. If it had power, how could it be false? If such an appearance is itself false, then how could others be true? Therefore, this would only become without cause, but that is also unreasonable, because it would lead to the fault of becoming permanent, etc. It should also not be said to be free from delusion. If it were possible for all appearances to change in the state of purity, then at that time, this would also be one of the possibilities. Why would delusion change, but the appearances not be able to change? Because there is no connection between them in the way they are described. Like a cow and a horse, there is no connection, and it is not necessarily the case that if one changes, the other must change, because it would lead to the fault of being too extreme. However, if someone thinks that the knowledge of something is non-dual and free from elaboration, and that its self-established nature becomes one, that is also unreasonable. If it were self-established, then it would not depend on holding onto the basis of individual determination, so such an existence would not change at all. Therefore, it would contradict fame, etc. If someone thinks that because the antidote arises from the power of the previous moments, something changes into its nature from the cause of individual determination, and that this is the nature of the cause, that is not very beautiful. As the previously stated proof has established that everything is without substance, the nature of ultimate cause and effect is unreasonable. This is why it is said. Therefore, when things are analyzed, how can there be many when no nature connected to one is established? Because many are the nature of an accumulation of one. Therefore, the reason is not unestablished. If all appearances are without substance, being devoid of the nature of one and many, then they should be directly perceived, because their object is substantial.
Tibetan
་དཔག་བས་འཛིན་ན་ཐུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་གཏན་ཚིགས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་བརྗོད་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་བསྒྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ནི་གཅིག་དང་དུ་མ་དག་གིས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྒྲུབས་ཟིན་ཏོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཁ་ཅིག་གི་ཁྱབ་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཁྱབ་པ་བཟུང་བ་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་འཛིན་པས་ན། རང་གི་ཚད་མ་ཅི་ལྟ་བས་ན་ངེས་པ་དང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་འཛིན་པས་ཐུག་པ་མེད་པ་ག་ལ་ཡིན། མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་གཏན་ཚིགས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྒྲུབ། ཡང་དག་པའི་དངོས་པོ་ལ་འཇུག་ན་དེའི་ཚེ། དེའི་བདག་ཉིད་དང་དེ་ལས་བྱུང་བ་དག་གིས་དེར་འབྲལ་བ་རྣམ་པར་བརྟག་ཅིང་དཔྱད་པ་མི་བཟོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན། ཡང་དག་པར་ཡོད་པའི་ངོ་བོ་དང་བྲལ་བ་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་གཞན་ལ་ཇི་ལྟར་དེ་འཇུག་པར་ནུས་ཏེ། དངོས་པོའི་ཆོས་ཉིད་ལས་ཉམས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་དཔེ་ལ་ཡོད་པའི་གཏན་ཚིགས་མ་ངེས། ཇི་ལྟར་འགལ་བ་ཉིད་ཡིན། འོན་ཏེ་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་ཆོས་གཉི་ག་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་དཔེ་ཉིད་མི་འགྲུབ་སྟེ། སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་དངོས་པོར་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་གཏན་ཚིགས་མ་དེས་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་འདོད་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དངོས་བོའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་འདོད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་སྒྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་དངོས་པོ་མེད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གང་གིས་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་ཚད་མས་གནོད་པ་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དཔེ་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་བ། དངོས་པོ་རྣམས་རང་གི་འདོད་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོར་འགྱུར་བར་མཚོན་པ་ནི་མེད་དེ་དེས་ན་འདི་ནི་གྱི་ནའོ། །འདི་སྙམ་དུ་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་དག་ལ་ཡོད་པར་གྲུབ་ཀྱང་གང་གིས་ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཉེས་པ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་བ་གཏན་ཚིགས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་པར་ཇི་ལྟར་ངེས་ཞེས་བྱ་བར་སེམས་ན། བརྗོད་པ་གང་ཞིག་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་གང་གི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་གཅོད་པ་མེད་ན་མེད་པ་དེ་ནི་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་དངོས་པོ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ
Chinese
如果以量来执持，因为没有穷尽的缘故，难道不会变成没有证悟吗？如果问：如何成立论式？答：不是的。如前所说的比量之成立，其自性已被证明为周遍于一和多。在这些比量中，有些比量的周遍是被现量所执持的周遍所执持，那么，自己的量如何能不穷尽呢？因为执持了确定和同品之法。因为存在于顺品中，所以也不是相违。像这样，如果如前所说的论式成立了，就会颠倒成立。如果进入真实的事物，那么，以其自性和从其所生者，以不能忍受在那里分离的分别和观察，如何能进入与真实存在的自性相离的幻象等其他自性呢？ 因为会堕落于事物自性之外。因此，在极负盛名的例子中存在的论式是不确定的。如何是相违呢？然而，我们没有成立与两种法都有关联的例子，因为我们承认幻象等是识的自性，并且是真实存在的。如果认为因此论式是不确定的，那不是的。像这样，所有显现为事物自性的识，都被如前所说的比量成立所显示为非事物。因此，由于幻象等也被量所损害，所以成立为识的自性，例子不会成立。事物以自己意愿的力量变成那样的自性，这是没有例子的，所以这是不行的。如果心想：即使成立存在于同品中，但如何能确定论式不违背异品，不会变成怀疑的过失呢？如果没有任何言说能断除某种自性，那么没有被断除的那个，就是具有互相排斥而存在的特征，例如断除事物
English
If one grasps with measurement, wouldn't it become without realization because there is no end? If asked, how is the proof established? The answer is no. The establishment of inference as stated before, its nature has been proven to be pervasive in one and many. Among these inferences, the pervasiveness of some inferences is held by the pervasiveness held by direct perception, so how can one's own measurement not be exhaustive? Because it holds certainty and the dharma of the same class. Because it exists in the concordant class, it is also not contradictory. Like this, if the proof as stated before is established, it will be established in reverse. If one enters into a real thing, then, with its own nature and those born from it, with the unbearable separation of discrimination and observation there, how can it enter into other natures such as illusions that are separated from the nature of real existence? Because it will fall outside the nature of things. Therefore, the argument that exists in the most famous example is uncertain. How is it contradictory? However, we have not established an example that is related to both dharmas, because we admit that illusions etc. are the nature of consciousness and are truly existent. If one thinks that therefore the argument is uncertain, that is not the case. Like this, all consciousness that appears as the nature of things is shown to be non-things by the establishment of inference as stated before. Therefore, since illusions etc. are also harmed by measurement, it is established as the nature of consciousness, and the example will not be established. There is no example of things becoming such a nature by the power of their own will, so this is not possible. If one thinks: even if it is established that it exists in the same class, how can one be sure that the argument does not contradict the opposite class and will not become the fault of doubt? If no statement can cut off a certain nature, then that which has not been cut off is characterized by mutual exclusion, for example, cutting off things.