Tibetan
ར་སྨྲས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཞུང་འཛུགས་པར་མཛད་པ་ནི། རབ་འབྱོར་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེ་ན། རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རང་བཞིན་ཏེ་ངོ་ པོ་ཉིད་དམ་དེ་བཞིན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དང་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་མེད་པའོ། །རང་བཞིན་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་མེད་པས་ཏེ་ངོ་བོ་ཉིད་པས་མཚན་ཉིད་གཅིག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་བཞིན་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདི་ཉིད་ཉེ་བར་སྡུད་པ་ནི་རབ་འབྱོར་དེ་བས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །དངོས་པོ་རྣམས་ནི་རྒྱུ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསྐྱེད་པས་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་ན་མཚན་ཉིད་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་སྙམ་པའི་དོགས་པ་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བས་བསུ་ནས། རབ་འབྱོར་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །འདི་སྙམ་དུ་གང་གི་ཕྱིར་དངོས་པོ་འདི་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ཚད་མས་གདོན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཐ་དད་པ་དང་འབྲེལ་བའི་དངོས་པོ་དུ་མའི་རང་བཞིན་ཉིད་མེད་པ་ནི་འདི་དག་གི་སྣ་ཚོགས་པའི་རང་བཞིན་དོན་དམ་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །རབ་འབྱོར་དེ་ལྟར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་རིམ་པས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ་རང་བཞིན་མེད་པའོ་ཞེས་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་མཉམ་པ་ཉིད་གཅིག་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་ནི་སྔར་བཤད་པའི་ཆགས་པ་ཕྲ་མོའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཆགས་པའི་མཐའ་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གཅིག་པར་ནི། །ཞེས་པས་ཆགས་པ་སྤོང་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །སྔར་བརྗོད་པའི་ཆོས་རང་བཞིན་གྱིས་ཟབ་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཞེས་སྨྲས་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཟབ་པ་ལགས་སམ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཟུར་གྱིས་དྲིས་པ་ཡིན་པས་ན་ཇི་ལྟར་ཟབ་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ནམ་མཁའ་ཟབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་བསལ་བའི་མི་དམིགས་པས་ཤེས་བྱ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་པར་བྱེད་པས་དེའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པར་དཀའ་བ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་དེའི་ཕྱིར་ན་ནམ་མཁའ་ལྟར་ཟབ་པ་ཡིན་ ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། མཐོང་བ་ལ
Chinese
如是宣说，即以彼（指圣者）之语而建立宗义，如世尊所说“善现，如是”等等。若问自性如何？如世尊所说“何为自性”等等，自性即是本体或真如，彼即是与本体相离故无自性。何为无自性？即是诸法之自性，如是，以无自性故，即以本体性为一性故，以自性为一性之故。此即是彼义。此义之简要归纳，如世尊所说“善现，是故”等等。诸事物由各别之因所生，岂非自性各别？何以谓之性一？为遣除此疑问，故以“善现，法之自性”等等作答。此中之意为，何以故，此等事物之生起本体，乃是量所成立者，故与生起之各别因相关联之众多事物之自性，实非此等事物之种种自性之胜义谛，故自性乃是一性。善现，如是等等，如前所说之次第，色等一切法皆唯是一性，如是，以无自性故，如是了知能知与所知平等一性，则能舍弃前述之微细贪着之自性所生之执着边。如是亦云：“诸法自性为一性，以此能舍弃贪着。”如是宣说。前述之法，自性甚深，又如何？如是发问：“世尊，般若波罗蜜多甚深耶？”此乃旁敲侧击之问，意即如何甚深？“以虚空甚深故”之意为，以何之故，断除一切识之所缘，以无所缘而显示能知与所知平等性，故说彼之自性难以证悟，是故如虚空般甚深。
English
It is said that the establishment of the doctrine is done by the words of the very one who spoke, such as the Blessed One saying, "Subhuti, thus," and so on. If asked, what is the nature? It is said, "What is the nature?" and so on. Nature, that is, the essence or suchness, that itself is without nature because it is separate from the essence. What is without nature? That is the nature of all phenomena, that is, because it is without its own characteristic, that is, because it is one characteristic with the essence, because it is one nature. This is the meaning of that. The brief summary of this is what the Blessed One said, "Subhuti, therefore," and so on. Are not things produced by different causes, and therefore have different natures? How can they be said to be of one characteristic? To dispel this doubt, the answer is given with "Subhuti, the nature of phenomena," and so on. The meaning here is, why is it that the essence of the arising of these things is established by valid cognition, and therefore the nature of the many things related to the different causes of arising is not the ultimate truth of the various natures of these things, and therefore the nature is one. Subhuti, thus, and so on, as said before in order, all phenomena such as form are only of one nature, that is, because they are without nature, thus, knowing that the knowable and the known are equally one, one will be able to abandon the extreme of attachment arising from the nature of the subtle attachment mentioned earlier. As it is also said, "The nature of phenomena is one, by this one can abandon attachment." Thus it is said. The aforementioned Dharma, how is it deep in nature? The question is asked, "Blessed One, is the Prajnaparamita deep?" This is a question asked indirectly, meaning how is it deep? The meaning of "because the sky is deep" is, because of what, cutting off all objects of consciousness, showing the equality of the knowable and the known by no object, therefore it is said that its nature is difficult to realize, therefore it is as deep as the sky.
Tibetan
་སོགས་བཀག་པ་ཡིས། །དེ་ནི་རྟོགས་པར་དཀའ་བར་བཤད། །ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དེའི་རང་བཞིན་དེ་ལྟར་རྟོགས་དཀའ་བའི་རྒྱུ་གང་ཡིན་ཞེས་གསོལ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་རྗེས་སུ་རྟོགས་བར་དགའ་བ་ལགས་སམ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འདིར་ཡང་སྔ་མ་ལྟར་ཟུར་གྱིས་འདྲི་བ་ཡིན་ནོ། །སུ་ཡང་མངོན་བར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་གི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པའི་རྣམ་པའི་བར་དག་གི་རང་བཞིན་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མངོན་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་པར་བསམ་པ་ལས་འདས་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་དེ་བས་ན་འདི་ནི་རྟོགས་པར་དཀའ་བའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། གཟུགས་ལ་སོགས་པར་མི་ཤེས་ཕྱིར། །དེ་ནི་བསམ་མི་ཁྱབ་པར་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཉིད་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེས་གསོལ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཉིད་ལགས་སམ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཅི་ཞེས་བྱ་བ་ལྷག་མ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་སེམས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་མ་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མོས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ལྷག་པར་མོས་པ་ཡིན་པས་སེམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པས། སེམས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །མ་བྱས་པ་ཉིད་ཇི་ལྟར་ཞེས་གསོལ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མ་བགྱིས་པ་ལགས་སམ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཅི་ཞེས་པས་ཁ་བཀང་ངོ༌། །བྱེད་པ་པོ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱེད་པ་པོའི་རྒྱུ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ནི་མངོན་སུམ་དང་མི་དམིགས་པས་སྒྲུབ་བྱེད་ཅན་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག་རྣམ་པ་མེད་པས་མི་རྟོགས་ཏེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རིག་པ་ཙམ་དུ་མཚུངས་པས་ན་གང་ལས་ས་བོན་ཤེས་པ་ལས་མྱུ་གུ་ཤེས་ལ། དེ་མ་ཤེས་པས་དེ་མི་ཤེས་པས་ནས་ བོན་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ལ་མྱུ་གུ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་བ། འདི་ནི་འདིའི་ཤེས་པ་ཡིན་གྱི་འདི་ནི་འདིའི་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་ལས་རྣམ་པར་གནས། ས་བོན་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དེས་ས་བོན་ཤེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མིག་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་ལས་མིག་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ལས་
Chinese
等被遮止。那被说是难以证悟的。如是说。又问其自性如此难以证悟的原因是什么，即世尊，般若波罗蜜多是乐于随顺证悟的吗？这也是像前面一样委婉地询问。谁也没有现证圆满正等觉，这是因为色等乃至佛陀的不共功德的自性是真如的体性，因此认为是超越现证圆满正等觉的思虑，因此这是难以证悟的。如是说：因为不了解色等，所以认为是不可思议的。如是说。问为什么是不可思议的，即世尊，般若波罗蜜多是不可思议的吗？“什么”是剩余的。心不能知，心不能证，这是因为未作的自性，以信解的作意而更加信解，所以心不能知。以如是的作意而不能完全了解，所以心不能证，因此是不可思议的。问未作的自性是怎样的，即世尊，般若波罗蜜多是没有造作的吗？“什么”填满了空缺。说没有能作者，是因为不能见到能作者的缘故。如此，因和果的事物被说是具有现量和不可见量的能立。对此，暂时因为没有差别而不能证悟，因为一切有情在唯识上是相同的，从哪里了知种子而了知苗芽呢？不了解它，就不了解它，从
English
etc., are blocked. That is said to be difficult to realize. Thus it is said. Furthermore, the question of what is the cause of its nature being so difficult to realize is: Blessed One, is the Perfection of Wisdom delighted to be subsequently realized? This is also an indirect question like the previous one. No one has attained complete perfect enlightenment, because the nature of form, etc., up to the unmixed qualities of the Buddha, is the essence of Suchness, therefore it is considered to be beyond the thought of complete perfect enlightenment, therefore this is difficult to realize. Thus it is said: Because one does not understand form, etc., it is considered to be inconceivable. Thus it is said. The question of why it is inconceivable is: Blessed One, is the Perfection of Wisdom inconceivable? "What" is the remainder. The mind cannot know, the mind cannot realize, because the nature of non-action, with the attention of faith, is more faithful, so the mind cannot know. Because one cannot fully understand with such attention, the mind cannot realize, therefore it is inconceivable. The question of what is the nature of non-action is: Blessed One, is the Perfection of Wisdom uncreated? "What" fills the gap. Saying there is no agent is because the cause of the agent cannot be seen. Thus, the objects of cause and effect are said to have the means of proof of direct perception and invisible measure. In this regard, temporarily because there is no difference, it cannot be realized, because all sentient beings are the same in consciousness only, from where does one know the seed and know the sprout? Not understanding it, one does not understand it, from
Tibetan
རྣམ་པར་གནས་པ་འདིར་འགྱུར་བ། རྣམ་པ་མེད་པའི་སེམས་ལ་ཡང་རྒྱུའི་ཆོས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་འགའ་ཞིག་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདག་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་ཉིད་ལ་མིང་གཞན་བཏགས་པ་ཡིན་ན། མིང་གཞན་བྱས་པས་ནི་དོན་གཞན་དུ་འགྱུར་བར་འོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་རྣམ་པ་མ་ཡིན་ན་འོ་ན་དེ་གང་ཡིན་པ་སྨྲོས་ཤིག །ཉེ་བར་མཚོན་པར་དཀའ་བ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་འདིའོ་ཞེས་བསྟན་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེ་ན། གང་ཁོ་ན་ལས་འདི་ནི་ས་བོན་ནོ་འདི་ནི་མྱུ་གུའོ་ཞེས་རྣམ་པར་གནས་པ་འདིར་འགྱུར་བ་དེ་ཉེ་བར་མཚོན་པ་མེད་ན་དེར་ག་ལ་འགྱུར་ཏེ། དབྱུག་པ་དང་རྭ་ཉེ་བར་མཚོན་པ་མེད་པར་འདི་ནི་དབྱུག་པ་ཅན་ནམ་རྭ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གནས་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་དང་བཅས་པས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་དངོས་པོས་ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་དེ་མེད་ཀྱང་འདི་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་མ་འཁྲུལ་པ་དེ་ནི་དངོས་པོ་མེད་ན་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་འཁྲུལ་པས་ནི་གཞན་འཁྲུལ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ལེགས་པར་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་སྒྲུབ་པའི་དུས་ན། འདི་ནི་འཁྲུལ་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་ལ་འདི་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་ཚུ་རོལ་མཐོང་བ་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། དབང་པོ་ལས་འདས་པ་མཐོང་བ་ལ་ཡང་འདི་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པ་མེད་པར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཡང་མཛེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིན་པར་ཡང་མི་འཐད་དེ། གལ་ཏེ་ཕྱོགས་གཅིག་གིས་ཤེས་པ་ཤེས་བྱའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པས་དེ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་ན་དེའི་ཚེ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་རིག་ པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དང་ཤེས་བྱ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་གི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཤེས་བྱའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ན་ཡང་ཤེས་བྱ་དག་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། ཐ་སྙད་ཆད་པར་འགྱུར་རོ། །བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིག་པ་རིག་བྱའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ན་ནི་དེ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ་ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ །སྐྱེ་བོ་བློ་དམན་པ་རྣམས་རྗེས་སུ་འཛིན་པས་སམ་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་ཉེ་བའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྦོང་བར་བཞེད་པས་མི་མཐུན་པ་དང་གཉེན་པོ་དག་གི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ནི་ཇི
Chinese
在此转变显现。如果说，无相的心也具有由因之法所生的、自身独有的特殊性，那么，所谓的“自身特殊性”难道不是对相本身另起一个名字吗？仅仅是另起一个名字，不应该导致意义上的改变。如果它不是相，那么请说它是什么。如果因为难以指明，就无法指出“这就是它”，那么，如果无法指明从何处才能说“这是种子，这是幼芽”而在此转变显现，那么它又如何能在此转变呢？如果无法指明木棍和角，就无法说“这是持木棍者”或“这是有角者”，这样的存在是不可能的。也不是与相伴随，因为相并不遍及事物，例如，即使没有双月等，此物仍然存在。情况并非如此，因为这是错觉。如果某物不是错觉，那么如果没有事物，它就不会产生。如果说，其他的错觉也不是由错觉产生的，这也是不合理的。在确立因果关系时，无法从现量中确定“这是错觉之相，这不是错觉之相”，也无法从超感官的现量中说出这一点。如果不确定，那么对因果关系的建立也是不合理的。认为这是对事物的相的认识也是不合理的。如果一方的认识具有所知的相，并因此进行区分，那么，一切都将认识一切，因为所有的认识和所知等事物都具有共同的相。即使所有的认识都具有所知的相，由于所知本身是相同的，因此区分也是不合理的，这将导致名言的断绝。如果所有自身（的认识）都具有所知的相，那么它将不复存在，因此无需过多阐述。为了引导智慧低下的人，或者为了消除可调伏者（弟子）的颠倒知见，那么，不同和对治的区分又是如何呢？
English
This transformation appears here. If it is said that the formless mind also possesses some unique characteristics of its own, produced by the law of cause, then, is not the so-called "own characteristic" simply another name given to the form itself? Merely giving it another name should not lead to a change in meaning. If it is not a form, then please say what it is. If it cannot be pointed out as "this is it" because it is difficult to indicate, then, if it is impossible to indicate from where one can say "this is a seed, this is a sprout" and this transformation appears here, then how can it transform here? If one cannot indicate a stick and a horn, one cannot say "this is a stick-holder" or "this is a horned one," such existence is impossible. It is also not accompanied by form, because form does not pervade things, for example, even without double moons, etc., this thing still exists. This is not the case, because it is an illusion. If something is not an illusion, then it will not arise without a thing. If it is said that other illusions are not produced by illusions either, this is also unreasonable. When establishing the cause-and-effect relationship, one cannot determine from direct perception "this is the aspect of illusion, this is not the aspect of illusion," nor can one say this from super-sensory direct perception. If it is uncertain, then the establishment of cause and effect is also unreasonable. It is also unreasonable to think that this is the recognition of the aspect of things. If the knowledge of one party has the aspect of the knowable and thus makes distinctions, then everything will know everything, because all knowledge and knowable things have all the common aspects. Even if all knowledge has the aspect of the knowable, since the knowable itself is the same, the distinction is unreasonable, which will lead to the cessation of terminology. If all self (knowledge) has the aspect of the knowable, then it will cease to exist, so there is no need to elaborate further. In order to guide those of low intelligence, or to eliminate the inverted views of those to be tamed (disciples), then, what is the distinction between dissimilarities and antidotes?