Tibetan
དུ་བྱང་ཆུབ་དང་སེམས་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིན་ན་དེའི་དངོས་པོ་ལ་སོགས་པ་གང་དག་གིས་སེམས་ལ་སོགས་པ་གང་ཞིག་བྱང་ཆུབ་གང་དུ་ཡོངས་སུ་སྔོ་བར་བྱེད་དེ། གང་ཕྱིར་གང་གིས་ཀྱང་གང་ཡང་གང་དུ་ཡང་ཡོངས་སུ་སྔོ་བར་མི་ཕྱེད་དོ། །དེས་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་མི་འཐད་ན་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསམས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་ཡང་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་འདྲ་བར་བརྒྱུད་ནས་ཡང་དག་པའི་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ན་དངོས་པོ་ལ་ སོགས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་པས་ན་ཁྱེད་ཀྱིས་ལྷག་མ་ཅི་ཡང་མ་སྨྲས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་བསམ་པས་འཕགས་པ་རབ་འབྱོར་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་སོ། །ཡང་ན་དངོས་པོ་དང་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལ་དོན་དམ་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང་བྲལ་བས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བསམ་པ་དང་ལྡན་པས། འཕགས་པ་རབ་འབྱོར་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ། །རིགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ན་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ལས་དང་པོ་པ་ལ་བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྙམ་པའི་དོགས་པ་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བས་བསུ་ནས་དེ་ལ་གང་དད་པ་ཙམ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །རྟོགས་པའི་ཡིད་ཆེས་པ་དང་བྲལ་བས་བརྟན་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དད་པ་ཙམ་མོ། །དེ་ཉིད་དུ་ཆུང་དུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོའི་དབྱེ་བས་དགའ་བ་ཙམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཚིགས་གསུམ་གྱིས་བརྗོད་དོ། །ཡང་ན་དད་པ་ཙམ་ཉིད་ཡོད་པ་ཉིད་དང༌། ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དང༌། ནུས་པ་ཉིད་ལ་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པ་དང༌། དང་པ་དང༌། མངོན་པར་འདོད་པ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་དགའ་བཙམ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །མེད་པར་འགྱུར་དུ་འོང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་དབྱེ་བ་ལ་མི་མཁས་པའི་ཕྱིར་ནུབ་པར་འགྱུར་དུ་འོང་ཞེས་བསམས་པའོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྨྲས་བར་མི་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འཕགས་པ་རབ་འབྱོར་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །གང་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཡང་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཀྱི་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །ཉེ་བར་བསྡུ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལས་མི་འདང་བས་སོ། །གཞན་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་བརྟན་པའི་དོན་བསྟན་པ་ནི། བྱམས་པ་སེམས་གང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་པ་ཡིན་ཏེ། གང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བའོ། །སེམས་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱེད་པ་ནི་ཡོངས་སུ་སྡོ་བར་བྱེད་པའི་དུས་སུ་ཉེ་བར་བསགས་པ་རྣམས་པར་འཇིག་པས་འགགས་པར་འགྱུར་པའོ། །རང་བཞིན་གྱི་འཇིག་པས་བྲལ་བའོ། །རྣམ་པར་འགྱུར་པའི་འཇིག་པས་རྣམ་པར་འགྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་དུས་སུ་ཡི་རང་བའི་སེམས་གང་གིས་ཡོངས་སུ་སྔོ་བར་བྱེད་པ། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱེད་པའི་སེམས་དེ་གང་ཡིན་ཏེ། འགའ་ཞིག་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །འདི་སྙམ་དུ། འདི་ལྟར་འདིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱས་ནས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པའི་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་སྔོན་དང་ཕྱི་མར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གཉིས་མི་འབྱུང་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་བྱེད་པ་པོ་མཚུངས་པ་ལ་ཏའི་རྐྱེན་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་སེམས་གཅིག་ཁོ་ནས་སྔར་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱས་ནས་ཕྱིས་ཡོངས་སུ་སྔོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་གྱུར་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་རྟག་པ་ནི་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་དག་གིས་དོན་བྱེད་པར་འགལ་བའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཡིན་པས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱེད་པའི་སེམས་ནི་ཡོངས་སུ་བསྔོ་པའི་སྐད་ཅིག་མའི་ཚེ་མེད་པ་དེ་པས་ན་དེས་ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་སྔོ་བར་བྱེད་ཅེས་བསམས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་ཡི་རང་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་མ་འབྲེལ་ཏོ་ཞེས་བསྟན་ནས། ད་ནི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པའི་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་དེ་མི་རིགས་པར་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་དུ་གང་གི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་རྣམ་པར་སྐྱེས་བས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱེད་པའི་སེམས་ཉིད་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པའི་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་རྗེས་སུ
Chinese
如果菩提和心等也是，那么它的事物等用哪些心等，在哪个菩提中完全回向呢？因为无论用什么，什么也不在任何地方完全回向啊。因此，如果无论如何回向都不合理，那么回向就会变成颠倒，是这样想的。实际上，即使是颠倒，也像无常等的分别一样，通过间接的方式获得正确的意义，因为事物等在世俗中存在，所以想要回向的作意。因此，您什么也没多说，怀着这样的想法，说了“圣者善现，这是”等。或者，事物和所缘等，对它们不执着于胜义谛，而在世俗中像幻化的人一样回向，就不是颠倒，怀着这样的想法，说了“圣者善现，这是”等。如果符合道理，为什么不对初学者说呢？对于这个疑问，用“为什么呢”来迎接，然后对他说了“凡是仅仅信仰”等。因为缺乏证悟的信任，所以是不稳固的，因此仅仅是信仰。就在那里，用小、中、大的区别，说了“仅仅欢喜”等三个词。或者，仅仅是信仰的存在，以及具备功德，以及具备能力，按照顺序，就是完全信任，以及最初，以及完全想要，同样地，显示了仅仅欢喜等三种形态。会消失，是因为不精通世俗和胜义的区别，所以认为会消失。即使那样，也会变成不说吗？于是说了“圣者善现，不退转的”等。所谓善知识所教导，是指即使是凡夫，也因为善知识加持，完全了解二谛的自性，是这样想的。亲近
English
If enlightenment and mind, etc., are also such, then with what things, etc., what mind, etc., is completely dedicated in which enlightenment? Because no matter what is used, nothing is completely dedicated anywhere. Therefore, if dedication is not appropriate in any way, then dedication will become inverted, that is what is thought. In reality, even if it is inverted, it is like the distinctions of impermanence, etc., indirectly obtaining the correct meaning, because things, etc., exist in the conventional truth, so the intention to dedicate is desired. Therefore, you have not said anything more, with this thought, he said, "Noble Subhuti, this is," etc. Or, things and objects, etc., are not attached to the ultimate truth, but are dedicated in the conventional truth like an illusory person, which is not inverted, with this thought, he said, "Noble Subhuti, this is," etc. If it is in accordance with reason, why should it not be said to beginners? To this question, he greeted with "Why is that?" and then said to him, "Whoever merely believes," etc. Because of the lack of confidence in realization, it is unstable, therefore it is merely faith. Right there, with the distinction of small, medium, and large, he said the three words "merely rejoice," etc. Or, the existence of mere faith, and the possession of qualities, and the possession of abilities, in order, are complete trust, and the first, and complete desire, similarly, the three forms of mere joy, etc., are shown. It will disappear, because one is not proficient in the distinction between conventional and ultimate truth, so it is thought that it will disappear. Even so, will it become not saying? Then he said, "Noble Subhuti, irreversible," etc. What is taught by a virtuous friend means that even if one is an ordinary person, because of the blessing of a virtuous friend, one completely understands the nature of the two truths, that is what is thought. Approaching
Chinese
为了能完全地做到回向，所以说了“如是”等等。之所以说“如是”，是因为从世俗谛的角度来说，这是不够的。另外，为了显示在世俗谛方面稳固的意义，所以说了“慈悲心以何”等等。 “何”是指随喜所具有的善根。而“心彼亦”是指随喜之心，在完全回向之时，由于近前积累的善根被摧毁而止息，远离了自性之摧毁，是转变之摧毁而转变。因此，之所以说“因此”，是因为在完全回向之时，以随喜之心来完全回向，那么随喜之心是什么呢？是任何也没有，这是总结性的词语。心中想：如此这般，在此，菩萨摩诃萨在随喜之后，将随喜所具有的福德之事全部回向于一切智智，因为以这些词语显示了前后，所以显示了一刹那间随喜和回向的作意二者不会同时产生。因此，因为对于相同的作者说了“的”这个词的缘故，如果说仅仅以一个心识先随喜，然后后来进行回向，那是不合理的，因为恒常的事物以次第和同时的方式起作用是相违背的，因为仅仅是一刹那，所以随喜之心在回向的刹那是不存在的，因此，他如何进行回向呢？这样想。像这样，显示了“随喜之后”这个词是不相关的。现在，为了显示“随喜所具有的福德之事”这个词是不合理的，所以说了“随喜所具有”等等。也就是说，因为随喜的形象产生，所以随喜之心本身就被称为随喜所具有的福德之事。因为是如此这般，所以随
English
In order to be able to completely accomplish the dedication, "thus" and so on were spoken. The reason for saying "thus" is that it is not sufficient from the perspective of conventional truth. Furthermore, in order to show the meaning of being firm on the side of conventional truth, "with what loving-kindness mind" and so on were spoken. "What" refers to the root of virtue possessed by rejoicing. And "that mind also" refers to the mind of rejoicing, which, at the time of complete dedication, ceases due to the destruction of the accumulated merits, is separated from the destruction of its own nature, and is transformed by the destruction of transformation. Therefore, the reason for saying "therefore" is that at the time of complete dedication, with whatever mind of rejoicing one completely dedicates, then what is that mind of rejoicing? It is nothing at all, this is a concluding word. Thinking in the mind: In this way, here, the Bodhisattva Mahasattva, after rejoicing, will dedicate all the objects of merit possessed by rejoicing to omniscient wisdom, because these words show the before and after, so it is shown that in one instant the two mental activities of rejoicing and dedicating do not arise simultaneously. Therefore, because the word "of" is spoken for the same agent, if it is said that only with one mind one first rejoices and then later dedicates, that is unreasonable, because it is contradictory for permanent things to function in a successive and simultaneous manner, because it is only an instant, so the mind of rejoicing does not exist at the moment of dedication, therefore, how does he dedicate? Thinking like this. Like this, it is shown that the word "after rejoicing" is unrelated. Now, in order to show that the word "objects of merit possessed by rejoicing" is unreasonable, "possessed by rejoicing" and so on were spoken. That is to say, because the image of rejoicing arises, the mind of rejoicing itself is called the object of merit possessed by rejoicing. Because it is like this, therefore,
Tibetan
་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པའི་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཐ་དད་པའི་ལས་སུ་གྱུར་ པ་གང་ཞིག་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱེད་པའི་སེམས་བྱེད་པ་བོར་གྱུར་པས་ཡོངས་སུ་སྔོ་བར་བྱེད་པའི་སེམས་དེ་གང་ཞིག་ཡིན། སེམས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་དེ་བསྔོ་བར་ཡང་མི་རིགས་ཏེ་རང་ཉིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་འདོད་དོ། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་སེམས་ཀྱི་རྗེས་ཐོགས་ལ་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེས་པ་ལས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པའི་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཐོབ་པའི་སེམས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཕྱིས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་སེམས་ཀྱིས་བསྔོ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་འདི་ནི་ངག་དེའི་དོན་ཡིན་པར་འདོད་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ནི། གང་གི་ཚེ་སེམས་གཉིས་ཕྲད་པ་མེད་ན་སེམས་ཀྱི་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །གནག་གི་དོན་འདི་ལྟར་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཡིན་པས་སྐད་ཅིག་གཉིས་པའི་ཚན་མེད་ལ། དེ་བཞིན་དུ་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་བྱུང་བ་ཡང་རྒྱུ་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར་མ་སྐྱེས་པས་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོའི་ཚེ་ན་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་གང་གི་ཚེ་བསྔོ་བར་བྱ་བ་དང་སྔོ་པར་བྱེད་པ་སྐད་ཅིག་དང་པོ་དང་གཉིས་པར་བྱུང་བའི་སེམས་དེ་གཉིས་འགྲོགས་པ་མེད་པ་དེས་ན་དུས་མཉམ་དུ་འབྱུང་བ་མེད་ན་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པར་བྱུང་བའི་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་སེམས་ཀྱིས་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་བྱུང་བའི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པའི་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོའི་སེམས་དེ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་ཇི་ལྟར་ནུས་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོ་ན་སྔ་མའི་སེམས་མི་སྐྱེ་བ་ཉིད་དེའི་ཚེ་ཡོད་པས་ཡོངས་སུ་བསྔོའོ་ཞེ་ན། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་ཡང་མི་ནུས་ན་ཞེས་སྨོས་ཏེ། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་འཕགས་པ་བྱམས་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་བརྒྱ་བྱིན་ལན་འདེབས་པ་ནི། དེ་ནས་ལྷའི་དབང་བོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། །བསམ་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཁས་བླངས་པའི་རང་བཞིན་རྣམས་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པས་ན་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེ་བའི་བྱ་བའི་ཁོངས་སུ་འདུས་པ་མ་གཏོགས་པ་གཞན་གྱི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པར་བྱ་བ་ནི་འགའ་ ཡང་མི་སྲིད་དོ། །དེ་པས་ན་རྣལ་འབྱོར་བའི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་སེམས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྗེས་ཐོགས་ལ་རྗེས་སུ་ཡི
Chinese
对于随喜所具有的福德之事，变为种种业的任何随喜之心，因舍弃行持而完全回向之心是什么？那个心本身也不适合回向那个心，因为对自己做是相违的，这是他们的观点。如果说，在随喜之心的后面，生起特殊的心之刹那，由此获得随喜所具有的福德之事的任何心，之后应由完全回向之心来回向，如果认为这是那句话的意思。即使那样，说“应完全回向”的词语也是不恰当的，他们这样说。什么时候两个心没有相遇，就说心之心等等。黑暗的意义应这样结合：第一刹那产生的识是刹那本身，所以没有第二个刹那的份。同样，第二刹那产生的也因为因不全而不产生，所以在第一刹那的时候没有。这样，什么时候应回向的和回向者，第一和第二刹那产生的心，那两个没有相伴，因此如果不是同时产生，那么在第二刹那产生的完全回向之心，怎么能把第一刹那产生的随喜所具有的福德之事的那个心完全回向呢？如果说，因为之前的心的不生本身，在那时存在，所以完全回向。回答说，心的自性也不能完全回向，因为没有自性。世尊和圣者弥勒的加持，帝释天回答说：之后天王帝释天等等这样说了。想法是，世俗中承诺的自性，以做事情本身就是刹那，所以除了包含在特殊产生的行为范畴内，没有其他可以包含的。因此，瑜伽士的随喜之心的特殊后面，随喜。
English
What is the mind that completely dedicates, having abandoned the act of performing the mind that rejoices in any meritorious deed that has become various actions and possesses rejoicing? It is not appropriate for that mind itself to dedicate that mind, because doing it to oneself is contradictory, this is their view. If it is said that after the mind of rejoicing, a special moment of mind arises, and from this, whatever mind obtains the object of merit that possesses rejoicing, that should later be dedicated by the mind of complete dedication, if it is thought that this is the meaning of that statement. Even so, the word "should be completely dedicated" is not appropriate, they say. When the two minds do not meet, one says the mind of mind, and so on. The meaning of darkness should be combined in this way: the consciousness that arises in the first moment is the moment itself, so there is no share of the second moment. Likewise, what arises in the second moment also does not arise because the cause is incomplete, so it is not present at the time of the first moment. Thus, when the object to be dedicated and the dedicator, the minds that arise in the first and second moments, those two are not accompanied, therefore if they do not arise simultaneously, how can the mind of complete dedication that arises in the second moment completely dedicate that mind of the object of merit that possesses rejoicing that arose in the first moment? If it is said that because the previous mind does not arise itself, it exists at that time, so it is completely dedicated. The answer is that the nature of the mind itself cannot be completely dedicated, because it has no self-nature. The blessing of the Bhagavan and the noble Maitreya, Indra answers: Then the king of gods Indra and so on said this. The thought is that the nature that is promised in conventional truth, because doing things itself is momentary, therefore apart from being included in the category of special arising actions, there is nothing else that can be included. Therefore, after the special mind of the yogi's rejoicing, rejoicing.