English
The third chapter, which holds endless qualities. Having made the intermediate of the small as the master, he spoke of Kausika, such as, "If this Jambudvipa," etc. "By the relics of the Tathagata" is the third case of the agent, the collective term for "those." "Byur bu" means because it acts up to the very end of the peak. "Completely filled" means because it pervades all parts of the earth. "If given" means when one says, "Take the part that you want." Having completely abandoned the Tathagata with a special form body, why does the doubt of taking the Prajnaparamita arise? Welcoming with "For what reason?", he spoke of "For example," etc. Because the nature of the Tathagata is to draw on the Prajnaparamita, because there is a difference of reverence, therefore one takes on this very Prajnaparamita, connecting it with the previous one. If asked why draw on this? He spoke of "This is," etc. Because this is the body of the true meaning, it is the body of the ultimate truth, it is the Dharmakaya, and because it mainly shows this, therefore it is said thus on the Prajnaparamita. Therefore, one wants to draw on this. If asked, by what is it made clear that one draws on the Prajnaparamita? From where does the Dharmakaya, the body of the true meaning, come? Welcoming with "Why is it weak?", he spoke of "Bhagavan," etc. Because in other directions, the Bhagavan said that the Buddhas, the Bhagavat, are like illusions, are the nature of non-dual wisdom, are the Dharmakaya possessing the nature of Prajnaparamita, this is a metaphor. However, self-awareness itself is only the complete cutting off of the nature of the knowledge that arose in the previous moment, and for what arises later, one also recognizes that this will arise immediately after this, thereby knowing that this is cause and effect. If it is not like this, then the continuation cannot be determined, or even if it can be determined, there will be the fault of being too extreme. Therefore.
Tibetan
་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དུ་ངེས་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་ན་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེས་འདོད་ན། དེ་ན་མི་རིགས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་འདིའི་མཇུག་ཐོགས་སུ་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་རང་རིག་པའི་ཤེས་པ་ལས་ནི་མི་འགྲུབ་སྟེ། འདིའི་ཡུལ་ནི་བརྟགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་འགྲུབ་པར་བརྟགས་པ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་མེད་པ་དང༌། རྣམ་པ་དང་བཅས་པས་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོངས་སུ་གཅོད་ན་ཡང་ཤེས་པའི་ཡུལ་དོན་གཞན་ཡིན་པར་འགྱུར་ན་དེ་ནི་ཁྱེད་མི་འདོད་དེ་གཟུང་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། ཤེས་པ་གཉིས་པོ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་མཇུག་ཐོགས་ངེས་པ་གཅོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉི་ག་ཡང་འགགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་སྙམ་དུ་རང་རིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པ་སྔ་མ་འཛིན་པ་ན་འབྲས་བུ་ལ་ལྟོས་ནས་རྒྱུའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་དེ་མ་ཐག་པ་འཛིན་པ་ཡིན་ལ་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ཕྱི་པ་འཛིན་པ་ན་ཡང་འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་དེ་མ་ཐག་པ་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་དེ་མ་ཐག་པ་ན་རང་བཞིན་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་ན། དེ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་འབྲེལ་བར་སྣང་བས་དངོས་པོ་གཉིས་བཟུང་ན་འབྲས་བུ་དང་རྒྱུའི་དངོས་པོར་ངེས་པ་ཡིན་གྱི། དེ་མ་ཐག་ཙམ་དུ་བཟུང་བས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་བུམ་པ་བཟུང་བའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་སྣམ་བུ་བཟུང་བར་གྱུར་པ་ན་དེར་གཏོགས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཙམ་ཡོངས་སུ་བཅད་པས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་རིག་པ་ལ་ནི་སྔོན་དང་ཕྱི་མར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་འབྲེལ་པར་སྣང་བའི་འཛིན་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་འདིའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་འདི་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་མེད་པས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་ངེས་པར་རིག་ པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདིའི་རྗེས་ལ་འདི་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞིན་ནོ། །ཀྱེ་དགེ་སློང་དག་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱིས་འབར་པ་འདི་ལ་ནི་སྐུ་དམ་པ་ཡང་དག་པའི་སྐུ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་བསགས་པའི་རང་བཞིན་བདེན་པ་ཉིད་དུ་མ་འཛིན་པར་ཞེས་བྱ་བས་ན་སྒྲུབ་པར་བྱ
Chinese
既然已经确定了因果事物的自性，那么如果认为诸佛薄伽梵如何是如幻如梦的无二智慧之体性呢？这是不合理的。因为在此之后，说“这是这个”的自证之识是无法成立的，因为此境并非是经过观察的。认为通过其他识来成立也是不合理的，因为无论是无相还是有相，都无法完全确定。即使完全确定，识的对境也会变成其他事物，但这不是你所希望的，因为执取是不合理的。这两个识本身也无法确定后续的确定，因为两者都已经停止了。如果认为自证本身在执持先前的识时，是依赖于果，执持具有因之体性的紧随其后的识，同样，在执持后来的识时，也是执持具有果之体性的紧随其后的识，因为具有因和果之体性的紧随其后的识，其自性是无有差别的。但事实并非如此，因为如果执持显现为所生和能生之自性相关联的两个事物，才能确定为果和因的事物，仅仅执持紧随其后的事物是无法确定的。否则，在执持瓶子之后，如果执持了毡子，那么仅仅完全确定属于那里的紧随其后的事物，就会变成因和果的事物。由于无分别，因此对于自证来说，也没有执持显现为先前和后来之事物相关联的执持。因此，由于没有“在此之后，这个会产生”的完全确定，因此无法确定地认识到因和果的事物。正因为如此，也不会产生“在此之后，这个会产生”的分别念。就像没有体验的确定性的刹那等分别念一样。诸位比丘，不要执持这以妙相好而炽燃之身，是真实的正士之身，是积聚微尘之自性，如是说故，应当成办。
English
Since the nature of cause and effect has been determined, how can the Buddhas, the Bhagavatas, be considered as the nature of non-dual wisdom like illusion? That is unreasonable. Because after this, the self-cognizant consciousness that says "this is this" cannot be established, because this object is not something that has been examined. It is also unreasonable to think that it can be established by other consciousness, because it is impossible to completely determine whether it is without characteristics or with characteristics. Even if it is completely determined, the object of consciousness will become something else, but this is not what you want, because grasping is unreasonable. These two consciousnesses themselves cannot determine the subsequent determination, because both have ceased. If it is thought that self-cognizance itself, when holding the previous consciousness, relies on the result and holds the immediately following consciousness that has the nature of cause, and similarly, when holding the later consciousness, it also holds the immediately following consciousness that has the nature of result, because the immediately following consciousness that has the nature of cause and result, its nature is non-different. But that is not the case, because if two things that appear to be related to the nature of what is to be produced and what produces are held, then it can be determined as the things of result and cause, but it cannot be determined by merely holding the immediately following things. Otherwise, after holding a vase, if a felt is held, then merely completely determining the immediately following things that belong there will become the things of cause and result. Because of non-discrimination, there is also no holding for self-cognizance that appears to be related to the things that have become previous and later. Therefore, since there is no complete determination of "after this, this will arise," it is not possible to definitely recognize the things of cause and result. For the same reason, the conceptual thought of "after this, this will arise" will not arise either. It is like the conceptual thoughts of moments, etc., which have no certainty of experience. O monks, do not hold this body blazing with marks and signs as the true body of a noble person, as the nature of accumulating minute particles, as it is said, therefore, it should be accomplished.
Tibetan
་བའི་ཆོས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དགེ་སློང་དག་ང་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་ཏེ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་ཡོངས་ས་སུ་རྫོགས་པར་ལྟོས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གཏན་ཚིགས་སོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་འདི་ནི་ཡང་དག་པའི་མཐས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུར། ཆོས་ཀྱི་སྐུར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པས་རྫོགས་པར་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་དེའི་རང་བཞིན་ཏེ། འདིས་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉེ་བར་བསྡུས་བྱས་སོ། །འདིས་ནི་འདི་སྐད་དུ་གང་ཞིག་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སྒོམ་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱས་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་ཏེ། །དཔེར་ན་སྔོན་གྱི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱི་ལྟ་བུའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་འདི་ཡང་ཇི་སྐད་དུ་བརྗོད་པའི་ཡེ་ཤེས་སྒོམ་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རང་བཞིན་གྱིས་གཏན་ཚིགས་རྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་ནི་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་པས་རྣམ་པ་དང་བཅས་པའི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པས་གཟུང་བར་མི་ནུས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་རིག་པའི་མངོན་སུམ་དུ་གྲུབ་སྟེ། །རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་དང་འདྲ་བར་དོན་གྱི་རྣམ་པས་ཉེ་བར་བསྒྱུར་བར་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་སོ། །དེ་ཡང་བརྗོད་ཟིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་ངེས་སོ། །དེ་བས་ན་འདི་ཡིད་ཀྱིས་སྒོམ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་གསལ་བར་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མཐུན་ པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པས་འགལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་གྱི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཁས་ལེན་པ་ལ་འདི་དཔེར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དག་ལ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མེད་ན་ཚད་མའི་གནོད་པ་དང་བྲལ་བ་ཅན་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཡེ་ཤེས་སྒོམ་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དང་ལྡན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཟློག་ན་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་
Chinese
宣说了如是之法。诸比丘，我以法身圆满，观修如幻之无二智慧而成就，你们要观待圆满成就，此乃理证。如来之身，以真实之边际而善加区分，即为如来之身。以法身圆满而成就，即为成就。例如，般若波罗蜜多之自性。此乃简要概括了宗义之法。此乃如是说，何者观修如幻之无二智慧而成就，彼即是法身。例如，往昔诸佛世尊之例。如来之身亦如前所说，观修智慧而成就，故为成就，此乃以自性而陈述理证。意义极为隐秘，以有相之识等无法把握，故以无二智慧之明现而成立。如同梦境等之识，应以义之相而转为观修。如是安住。又以已述之方式，远离一与多之自性，故于彼真如中，以无事物之自性而确定为如幻。因此，此以意念观修之力而显现之光明，即是如来之自性，故理证并非不成立。存在于顺同品中，故亦非相违。以先前诸佛之法身之承认为例。若其他者亦无法身，则与无有量之妨害相离者，如前所说之智慧观修之成就相离，则将成为与转轮王等相同之颠倒，然如来则意欲为非颠倒者，此乃反驳则有妨害之量。微尘等不合理，故理证。
English
Thus, the Dharma was proclaimed. Monks, I am perfected by the Dharmakāya. By practicing the realization of illusion-like non-dual wisdom, I am accomplished. You should observe the perfect accomplishment. This is the reasoning. The body of the Tathāgata, well distinguished by the ultimate truth, is the body of the Tathāgata. It is accomplished by perfecting the Dharmakāya, which is the nature of Prajñāpāramitā. This briefly summarizes the Dharma of the subject. It says, "Whoever practices the realization of illusion-like non-dual wisdom and is accomplished, that is the Dharmakāya." For example, like the Buddhas, the Bhagavat, of the past. The body of the Tathāgata is also accomplished by practicing the wisdom as mentioned before, so it is accomplished. This is stating the reasoning by its nature. The meaning is extremely hidden, and it cannot be grasped by consciousness with aspects, etc. Therefore, it is established by the manifestation of non-dual wisdom. Like the consciousness of dreams, etc., it should be transformed into contemplation through the aspect of meaning. Thus, it abides. Moreover, in the manner already stated, it is free from the nature of one and many. Therefore, in that suchness, it is determined to be like an illusion due to the nature of non-existence. Therefore, this light that appears clearly through the power of mental contemplation is the very nature of the Tathāgata, so the reasoning is not unestablished. It exists in the concordant class, so it is not contradictory. This is exemplified by the acceptance of the Dharmakāya of the Buddhas of the past. If others also do not have the Dharmakāya, then those who are free from the harm of valid cognition are separated from the accomplishment of wisdom practice as previously described, and they will become inverted like the Chakravartin, etc. However, the Tathāgata intends to be non-inverted. This is a valid cognition that is harmful if refuted. Atoms are unreasonable, therefore, the reasoning...