Tibetan
པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ནས་ཇི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཡོངས་སུ་འདྲེན་པར་འགྱུར་ཞེ་ན་ཞེས་པ་མན་ཆད་ཀྱིས་བསྟན། དེ་ལྟར་ལྔ་དང་བདུན་ཅུ་གསུམ་པའི་སྐབས་འདི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དུ་སྟོན་པ་ཉེ་བར་བསྒྲུབས་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་མཛད་པ་གཅིག་དང་སྦྱར་ཏེ་མདོ་ལས། རབ་འབྱོར་ བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ནས། ཇི་ལྟར་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན་ཞེས་པ་མན་ཆད་ཀྱིས་བསྟན། འབུམ་པ་ལས་ནི་རྟེན་ལ་ལམ་ཞེས་འབྱུང༌། བདུན་ཅུ་བཞི་པ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་འཇུག་པ་དང༌། བདུན་ཅུ་ལྔ་པ་ཐེག་པ་གསུམ་གྱིས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་འབྲས་བུ་མངོན་སུམ་དུ་མི་བྱེད་པ་ཡང་མདོ་ལས། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རབ་འབྱོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ངང་ཚུལ་ཅན་ཏེ་དེ་དག་ནི་ངང་ཚུལ་དེ་ལས་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པ་མན་ཆད་ཀྱིས་བསྟན། གོང་གི་ལྔ་དང་ཐ་མའི་གཉིས་ཏེ་བདུན་ནི་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་ཤེས་པ་དང་སྦྱར་རོ། །བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་ཐམས་ཅད་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་བཞི་དང༌། ལམ་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལྔ་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་བདུན་རྣམས་གོང་མའི་གྲངས་ཀྱི་སྟེང་དུ་གོ་རིམས་བཞིན་བསྣན་ཏེ། བདུན་ཅུ་དྲུག་པ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཉོན་མོངས་པས་དཔེན་པའི་ངོ་བོ་ཡང་མདོ་ལས། ལེའུ་བཞི་བཅུ་བདུན་པའི་ཀླད་ནས། རབ་འབྱོར་གྱིས་གསོལ་པ་ཞེས་པ་ནས། གཏི་མུག་བསལ་བས་དབེན་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་བསྟན། བདུན་ཅུ་བདུན་པ་དེའི་རྟགས་ལུས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་གྱི་དབེན་པ་ཡང་མདོ་ལས། རབ་འབྱོར་དེ་དག་ནི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རྟགས་ཀྱིས་དབེན་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་བསྟན། བདུན་ཅུ་བརྒྱད་པ་དེའི་མཚན་མཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་དབེན་པ་ཡང་མདོ་ལས། རབ་འབྱོར་དེ་དག་ནི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་མཚན་མས་དབེན་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་བསྟན། བདུན་ཅུ་དགུ་པ་འདོད་ཆགས་དང་འདོད་ཆགས་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་མི་མཐུན་པ་དང༌། གཉེན་པོ་སྟོང་པར་རྟོགས་པ་ཡང་མདོ་ལས། རབ་འབྱོར་གྱིས་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་གང་དག་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཟབ་མོ་འདི་རྟོགས་ པར་འགྱུར་བ་དེ
Chinese
从“如何圆满证悟成佛后引导世间”等以下进行了阐述。如此，第五十三节，此处将一切法都显示为接近证悟的意义，与一切相智的事业结合，经中说：善现，菩萨摩诃萨圆满证悟无上正等菩提后，如何成为众生的依怙？等以下进行了阐述。《十万颂》中说，依怙即是道。第七十四节，成办众生之义任运成就而行；第七十五节，不现见以三乘决定出离之果，经中也说：这是什么原因呢？善现，一切法皆具空性之自性，因为它们不会超出该自性。等以下进行了阐述。前面的五个和最后的两个，共七个，与了知道的相结合。以作用的特征所知的自性之特征，即是一切智的自性四种，道智的自性五种，一切相智的自性七种，都在前面的数字上依次相加。第七十六节，贪欲等烦恼所远离的自性，经中也说：从第四十七品的开头，善现请问，到断除愚痴而成为远离之自性为止进行了阐述。第七十七节，其相是身体的恶趣之远离，经中也说：善现，那些将成为贪欲之相所远离的自性。等进行了阐述。第七十八节，其相是不如理作意所远离，经中也说：善现，那些将成为贪欲之相所远离的自性。等进行了阐述。第七十九节，了知贪欲和无贪欲等不相容，以及对治是空性的，经中也说：善现请问，世尊，哪些菩萨摩诃萨将证悟这甚深般若波罗蜜多？
English
It explains from "How does one guide the world after perfectly realizing complete enlightenment and becoming a Buddha?" and so on. Thus, in the fifty-third section, here, all dharmas are shown as the meaning of approaching enlightenment, combined with the activity of all-knowingness, the sutra says: Subhuti, how do Bodhisattvas Mahasattvas become a refuge for sentient beings after perfectly realizing complete unsurpassed enlightenment? and so on. The Hundred Thousand Verse says that refuge is the path. The seventy-fourth section is about engaging in the spontaneous accomplishment of the benefit of sentient beings; the seventy-fifth section is about not directly manifesting the result of definite liberation through the three vehicles, and the sutra also says: What is the reason for this? Subhuti, all dharmas have the nature of emptiness, because they do not go beyond that nature. and so on. The previous five and the last two, a total of seven, are combined with knowing the aspects of the path. The characteristic of the nature to be known by the characteristic of action is the nature of all-knowingness, four types, the nature of path-knowingness, five types, and the nature of all-aspect-knowingness, seven types, which are added sequentially to the previous numbers. The seventy-sixth section, the nature of being separated from afflictions such as desire, is also stated in the sutra: From the beginning of the forty-seventh chapter, Subhuti asked, until the elimination of ignorance and becoming a separated nature. The seventy-seventh section, its sign is the separation from the bad states of the body, and the sutra also says: Subhuti, those will become the nature separated from the sign of desire. and so on. The seventy-eighth section, its sign is the separation from inappropriate attention, and the sutra also says: Subhuti, those will become the nature separated from the sign of desire. and so on. The seventy-ninth section, realizing that desire and non-desire are incompatible, and that the antidote is emptiness, the sutra also says: Subhuti asked, Bhagavan, which Bodhisattvas Mahasattvas will realize this profound Prajnaparamita?