Tibetan
གང་ཆུ་ཀླུང་ཕྲ་མོ་དང༌། ཆུ་ཀླུང་ཆེན་པོའི་ཆུ་རྣམས་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོར་ཕྱིན་ན་རོ་གཅིག་པར་འགྱུར་བའི་དཔེས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔ་དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་འགྱུར་བར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གནས་པ་དང་འཇུག་པ་མི་ཤེས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་ཡང་འཁོར་ལོ་རིན་པོ་ཆེ་གནས་པ་དང༌། འགྲོ་བའི་དཔེས་གནས་པ་དང༌། འགྲོ་བ་དག་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔ་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་ལ་འགྲོ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་ཡང་དེ་ཉིད་དཔུང་གི་ཚོགས་ཀྱིས་མདུན་དུ་འགྲོ་བའི་དཔེས་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཡིན་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དག་གིས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ནི་མེད་དོ་ཞེས་བརྒལ་བ་ལ་རབ་འབྱོར་འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ་འདི་སྙམ་དུ་འཇིག་རྟེན་ན་གནས་པ་འདི་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ ནས་བརྩམས་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་དོན་གྱི་དབང་མ་གཏོགས་པར་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་གྱི་ལན་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་དུ་བྱེད་པ་མེད་པ་ཐམས་ཅད་ལས་གཅིག་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྒལ་བ་ལ། ལུས་ཐ་དད་པ་རྣམས་རིའི་རྒྱལ་པོ་རི་རབ་ཀྱི་དྲུང་དུ་ཕྱིན་པའི་དཔེས་ལྔ་པོ་དེ་ནི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཐོབ་པ་འདིས་གཙོ་བོར་འཐད་པའི་ལན་གྱིས་གསུངས་ལ། ཡང་དོན་རྗེས་སུ་ཞུགས་ནས་ཁྱད་པར་དུ་ཤེས་པ་མེད་པས། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་པ་དང་འབྲེལ་བ་བྱེ་བྲག་ཏུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འོན་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་དང་བརྡར་བྱས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། བུད་མེད་རིན་པོ་ཆེའི་དཔེས་དགེ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་བསྡུས་ཤིང་མི་གནས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ག་ན་བ་དེར་མི་གནས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པར་དགོངས་པ་མཆོག་ཉིད་ཡིན་པར་འཐད་པའི་ལན་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པོ་རེ་རེ་ཞིང་དབྱེ་བ་རྣམ་པར་དགུར་འགྱུར་བར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག །འཛིན་པ་དང་ནི་འདོང་བ་དང༌། །ཡིད་ལ་བྱེད་དང་ཁམས་གསུམ་ནི། །གསུམ་ཆར་ཉེ་བར་
Chinese
正如小河和江河的水流入大海后会变成同一种味道一样，为了了解五种波罗蜜多的自性也会变成同一种，所以这样开示。对于不了解安住和进入的分别念，就像珍宝轮安住和运行的比喻一样，为了了解安住和运行是跟随五种波罗蜜多，所以这样开示。对于随后的分别念，就像军队跟随其前进的比喻一样，为了了解跟随其后，所以这样开示。如果这样的话，因为一切法自性空，所以通过波罗蜜多没有无上正等觉，对于这个辩驳，善现，当菩萨大士行于六波罗蜜多时，心想世间安住是颠倒的，从这里开始，除了智慧的意义之外，不能使众生完全成熟，所以行于智慧波罗蜜多，这是意义的回答。对于没有分别，一切之中没有一个是主要的辩驳，就像不同的身体到达山王须弥山脚下一样，用这五种没有差别的获得成为主要的合理回答。而且，因为跟随意义之后没有特别的了解，所以说与胜义谛相关的特别分别念没有普遍的行为，这是意义。然而，从世间的名言和习俗来说，从珍宝女的比喻开始，用珍宝女的比喻，所有的善法都完全包含，并且以不住的方式，一切种智在那里以不住的方式安住，这是最殊胜的意念，是合理的回答。现在，将分别的两种分别念，每一个都分为九种来说明。其中，首先，执着和趋向，以及作意和三界，三者都接近
English
Just as the water of small rivers and large rivers becomes the same taste when it flows into the great ocean, in order to understand that the self-nature of the five perfections will also become the same, so it is taught. Regarding the conceptualization of not understanding abiding and entering, just like the metaphor of the precious wheel abiding and moving, in order to understand that abiding and moving follow the five perfections, so it is taught. Regarding the subsequent conceptualization, just like the metaphor of the army following its advance, in order to understand following it, so it is taught. If this is the case, because all dharmas are empty of self-nature, there is no unsurpassed complete enlightenment through the perfections. Regarding this refutation, Subhuti, when the great Bodhisattva practices the six perfections, he thinks that abiding in the world is inverted, starting from here, except for the meaning of wisdom, he cannot fully mature sentient beings, so he practices the perfection of wisdom, this is the answer of meaning. Regarding the refutation that there is no distinction, and none of them is the main one, just like different bodies reaching the foot of Mount Sumeru, the king of mountains, the reasonable answer is that these five without distinction become the main one. Moreover, because there is no special understanding after following the meaning, it is said that special conceptualizations related to the ultimate truth do not have universal behavior, this is the meaning. However, from the perspective of worldly terms and customs, starting from the metaphor of the precious woman, using the metaphor of the precious woman, all good dharmas are completely contained, and in a non-abiding way, all-knowingness abides there in a non-abiding way, this is the most supreme intention, and it is a reasonable answer. Now, let's explain the two kinds of conceptualizations of grasping, each divided into nine kinds. Among them, first of all, clinging and tending, as well as attention and the three realms, all three are close to
Tibetan
འབྲེལ་པ་དང༌། །གནས་དང་མངོན་བར་ཞེན་པ་དང༌། །ཆོས་ཀྱི་དངོས་པོ་བཏགས་པ་དང༌། །ཆགས་པ་དང་ནི་གཉེན་པོ་དང༌། །ཇི་ལྟར་འདོད་བཞིན་འགྲོ་ཉམས་དང༌། །འཛིན་པ་དང་པོར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་ལ་འཛིན་པ་དང་ཐར་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། གང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་ཆོས་གང་ཡང་འཛིན་པའམ་གཏོང་བ་མ་མཆིས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་གཟུགས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་དུ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པས། ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་མ་བཏང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པར་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་རྣམ་པར་འཕེལ་བ་དང༌། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པ་ཐལ་བར་འགྱུར་བས། གང་རབ་འབྱོར་ནམ་གཟུགས་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། དེའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ནི་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་འཐད་པའི་ལན་གྱིས་སོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཁམས་གསུམ་པ་དང་ཉེ་བར་འབྲེལ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅིའི་སླད་དུ་དེ་ལྟར་གཟུགས་ཡིད་ལམ་བགྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་འདྲེན་མར་འགྱུར་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཁམས་གང་དུ་ཡང་འདྲེ་བར་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་ཀྱི་བར་དུའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གནས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་དེ་ལྟར་སྤྱོད་པ་དེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་ལ་ཡང་གནས་པར་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅིའི་སླད་དུ་མངོན་བར་ཆགས་པར་མི་འགྱུར། མངོན་བར་ཆགས་པར་བྱ་བའི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོར་བརྟགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་གལ་ཏེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཆོས་གང་ཡང་མ་གཟིགས་པས་འདོགས་པར་མ་མཛད་དོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཐུགས་སུ་ཆུད་བ་ནི་རྗོད་པར་བྱེད་པ་དང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་བརྟགས་པར་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ནི་ཆོས་གང་ཡང་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་མེད་
Chinese
关系等。处所和现前耽著等。法的实物施设等。贪著和对治等。随所欲行之过失等。当最初了知执著。如是者，于此执著和解脱之分别者。何以故，薄伽梵般若波罗蜜多者，是无有任何法可执或可舍，如是等所开示也。作意之分别者，何以故，从色乃至一切种智之间不作意故。完全不取不舍之自性，以无作意，善根等增长。及波罗蜜多等圆满。及一切种智 获得之作用，若无有则有过失故。何以故，善现，若色不作意，如是等开始。彼之一切种智获得也。彼为何之故耶？不作意是无上正等觉现证成佛之正理之答复也，如是开示也。与三界有近系之分别者，何以故，薄伽梵，为何之故如是色作意耶，如是等成为引导之作意，于任何界亦不杂染之自性之间也，如是开示也。安住之分别者，何以故，如是行持者，乃至一切种智之间亦不住之自性之故也，如是开示也。于实物现前耽著之分别者，何以故，薄伽梵，为何之故不现前贪著？无有现前贪著之处之因之自性之故也，如是开示也。于实物施设之分别者，何以故，若复有菩萨摩诃萨作是念，如是等开始。彼为何之故耶？如此如来未见任何法故，未施设也。如来所证悟者，是说者和所说之施设，善为分别也，如是之义也。彼为何之故耶？如此如来是无有任何法现前圆满成佛
English
Relationships, etc. Places and manifest attachments, etc. Conceptualizations of the reality of Dharma, etc. Attachment and antidotes, etc. Faults of acting as desired, etc. Initially, one should understand grasping. That is, the distinctions of grasping and liberation in this context: Because the Bhagavan Prajnaparamita teaches that there is no Dharma to be grasped or abandoned. The distinctions of attention: Because one does not attend from form to omniscience. By not taking or abandoning completely, without attention, the roots of virtue increase. And the perfections are completed. And omniscience If there is no attainment, there would be a fault. Therefore, from when Rabjor does not attend to form, etc. He will attain omniscience. Why is that? Non-attention is the answer to the reason for manifesting perfect enlightenment into unsurpassed complete enlightenment, as taught. The distinctions related to the three realms: Because the Bhagavan asks, "Why does one attend to form in that way?" Thus, the attention that becomes a guide does not mix with any realm. The distinctions of abiding: Because one who practices in that way does not abide even until omniscience. The distinctions of manifest attachment to reality: Because the Bhagavan asks, "Why does one not manifest attachment?" Because there is no cause for a place to manifest attachment. The distinctions of conceptualizing reality: If a Bodhisattva Mahasattva thinks, etc. Why is that? Because the Tathagata has not seen any Dharma, he has not conceptualized it. What the Tathagata has realized is the distinction between the speaker and the spoken, well distinguished. That is the meaning. Why is that? Because the Tathagata has not manifested perfect enlightenment in any Dharma.
Tibetan
དོ་ཞེས་བྱ་བ་དངོས་པོ་ཉིད་དུའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་མངོན་བར་ཞེན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ལས་ཉམས་པའི་ཚིག་གིས་ན་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པ་གཙོར་བྱ་བར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཆགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ན་གང་བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ན་ཇི་ལྟར་སྦྱིན་ པ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་འདི་དག་མ་མཆིས་པར་འགྱུར་བ་ལགས། རབ་འབྱོར་གང་གི་ཚེ་འདི་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཆགས་པ་མེད་ཅིང་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མེད་པར་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གཉེན་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་དེ་ལ་དམིགས་པ་དང༌། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་དེ་དང་མ་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་འགྲོ་བ་ལ་ཐོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་དམིགས་པར་བྱ་བ་དང༌། དམིགས་པར་བྱེད་པ་དག་དབྱེར་མེད་པས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བསྒྲུབ་པ་མེད་ན། མངོན་བར་རྟོགས་པ་དང༌། མངོན་བར་སྒྲུབ་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བས་རབ་འབྱོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་གཟུགས་ཞེའམ། འདི་ནི་གཟུགས་སོ། །འདིའི་གཟུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་འགྲོ་བའི་དཔེས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔ་པོ་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་ལམ་དུ་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་འགྲོ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་བར་གྱིས་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་གཞན་དབང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དགུ་པ་གཉིས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཆེད་བཞིན་ངེས་པར་མི་འབྱུང་དང༌། །ལམ་ལ་ལམ་མིན་ངེས་འཛིན་དང༌། །འགོག་དང་བཅས་པའི་སྐྱེ་བ་དང༌། །དངོས་པོ་ལྡན་དང་མི་ལྡན་དང། །གནས་དང་རིགས་ནི་འཇིག་པ་དང༌། །དོན་དུ་གཉེར་དང་རྒྱུ་མེད་དང༌། །ཕྱིར་རྒོལ་བ་ནི་དམིགས་པ་ལ། །འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་གཞན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཆེད་དུ་བྱ་བ་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་ཡང་ཁ་ལོ་བསྒྱུར་བའི་དཔེས། དེ་དག་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ལམ་མཆོག་གིས་རབ་ཏུ་ཁྲིད་པ་དེས་རང་དབང་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ལམ་ལ་ལམ་མ་ཡིན་པར་ངེས་པར་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་ལམ་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་
Chinese
所谓“多”是指事物本身的意思。像这样，因为沉溺于现相的言辞会令人退步，所以为了要了解应以不执著现相为主要，而作此教示。在贪著的分别念中，世尊菩萨在行般若波罗蜜多时，如何能使布施等过失不发生呢？ 善现！当了知对一切法都不贪著，且无所执持时。像这样等等是所要开示的。对治的分别念是，对于对治方的法，以其为所缘，并且依于平等性，为了般若波罗蜜多和一切种智之间不分离的缘故而作此开示。对于随欲而行受到阻碍的分别念是，如果所缘和能缘无有差别，则没有可成立的现观，那么现观和现观的成立也会变成无有，因此善现！菩萨摩诃萨从“色”或者“这是色”、“这是色的色性”开始，以转轮圣王随欲而行的譬喻，五度是声闻等道中随欲而行的因，直到随逐他者是受他支配为止，而作此开示。现在为了开示第九个执著的分别念之第二部分，特说：特意决定不生起，于道非道决定执，有灭以及有生，有实与无实，处与族是坏灭，求义与无因，以及向外反驳于所缘，是其他的执著分别念。其中，对于特意于应作之事如实决定生起的分别念是，以舵手为譬喻，那些由一切种智的殊胜道所引导者，能自主的缘故而作此开示。对于于道执为非道的分别念是，对于声闻等道和一切种
English
The term "do" means the thing itself. In this way, because words that are attached to appearances will cause one to regress, it is taught that one should understand that not being attached to appearances is the main thing. In the conceptualization of attachment, how can the Blessed One Bodhisattva, when practicing the Perfection of Wisdom, ensure that the faults of giving, etc., do not occur? Subhuti! When one knows that one is not attached to all dharmas and does not hold on to anything. Like this, etc., is what is to be taught. The conceptualization of the antidote is that, for the dharmas of the antidote side, taking that as the object, and relying on equality, it is taught that there is no separation between the Perfection of Wisdom and omniscience. The conceptualization of being obstructed from going as one wishes is that if the object and the subject are not different, then there is no realization to be established, then realization and the establishment of realization will become non-existent, therefore, Subhuti! Bodhisattva Mahasattva, starting from "form" or "this is form," "this is the form of form," with the analogy of the wheel-turning king going as he wishes, the five perfections are the cause of going as one wishes in the path of the hearers, etc., until following others is being controlled by others, and this is taught. Now, in order to teach the second part of the ninth conceptualization of clinging, it is said: Intentionally determining not to arise, Definitely clinging to the path as non-path, Birth with cessation, And with and without substance, Place and lineage are destruction, Seeking meaning and without cause, And refuting outwards to the object, Is another clinging conceptualization. Among these, the conceptualization of intentionally and truly determining to arise in what should be done is that, with the analogy of a helmsman, those who are led by the supreme path of all-knowingness are taught because they are self-reliant. The conceptualization of clinging to the path as non-path is that, for the path of hearers, etc., and all kinds of...