Tibetan
པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ནམ་མཁའ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་བསྒོམ་པའི་ལམ་ནི་མཐོང་པའི་ལམ་ལས་དངོས་པོ་ཐ་མི་དད་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་ཉིད་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནམ་མཁའ་ཞེས་སྨོས་པས་ནི་གཅིག་ཡིན་ནོ། །ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་པ་ཡིན་ནོ་།དེ་ནི་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་གཉིས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྣམས། །འཇུག་པའི་ཡུལ་བཞེད་དེ། །ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། སེམས་མི་སྐྱེ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི། །སྙིང་པོ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་དང༌། །ཐེག་པ་དམན་པ་ཡིད་བྱེད་དང༌། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡིད་མི་བྱེད། །བསྒོམ་དང་བསྒོམ་པ་མེད་པ་དང༌། །དེ་དག་ལས་ནི་བཟློག་ཉིད་དང༌། །ཇི་བཞིན་དོན་མིན་རྣམ་རྟོག་པ། །བསྒོམ་པའི་ལམ་ལ་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མི་སྐྱེ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པ་ནས་ཉེ་བར་བཟུང་སྟེ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཉན་ཐོས་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་ཐེག་པ་གཞན་གྱི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་གོ་སྐབས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་ནམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མི་འདོར་བས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱད་པར་བྱ་བ་ཉིད་དང༌། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་མི་རྒྱུ་བ་དེ་ལྟར་སྤྱད་པ་དང༌། དེ་ལྟར་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པར་གསུངས་པ་དང༌། དེའི་སྤྱོད་པ་དང༌། མངོན་པར་བསྒྲུབས་པ་དང༌། བསྒོམས་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཐོབ་པ་བཀག་པ་དང༌། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་གིས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །བསྒོམ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དེ་ལྟར་བསྒོམས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ནི་རྒྱུན་ཆགས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་པའི་དོན་ཡིན་པར་མི་འཐད་པ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །བསྒོམ་པ་མེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་དེ་ལྟར་བསྒོམས་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་སློབ་པའི་དུས་སུ་དོར་བའི་སྦྱོར་བ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །བསྒོམ་པ་ཡ
Chinese
是也。又说“虚空”者，为知修道与见道之事物无有差别故。其中，所谓“现证虚空空性”者，说“虚空”即一也。所谓“修虚空空性”者，即二也。此乃为说修道之不顺品之二种相状，是故说： “二者心及心生法， 入之境所许。” 是也。何者耶？ “心不生及菩提之， 精要不作意与， 下劣乘作意与， 圆满菩提不作意。 修与不修及， 彼等之违品， 如实非义之分别， 于修道中当知。” 是也。其中，菩提心不生之分别念者，谓从最初发心而近取也。菩提之精要不作意之分别念者，谓不作意菩提之精要也。声闻及独觉之乘不作意之分别念者，谓无有作意其他乘之机会故。正等觉菩提不作意之分别念者，谓不舍作意一切相智，当行般若波罗蜜多，及心与心所法不流转如是行，如是现证而说，彼之行及现证，修习而遮止获得一切相智，当知大乘以一刹那现证故。修之分别念者，谓如是修习即是恒常故。为知不应是所欲之义故。不修之分别念者，谓如是修习即于无学时舍弃之加行当知故。修
English
It is so. Furthermore, the mention of "sky" is to understand that the objects of the path of meditation and the path of seeing are not different. Among them, the so-called "manifest realization of the emptiness of the sky" is one because of the mention of "sky." The so-called "meditation on the emptiness of the sky" is the second. This is to express the two aspects of the unfavorable side of the path of meditation. Therefore, it is taught: "The second, mind and mental events, are considered the object of entry." What are they? "Non-arising of mind and the essence of enlightenment, not paying attention to it, paying attention to the inferior vehicle, not paying attention to perfect enlightenment. Meditation and non-meditation, and their opposites, discriminating between what is and is not as it is, should be known on the path of meditation." It is so. Among them, the conceptualization of the non-arising of the mind of enlightenment is said to be from the initial generation of the mind onwards. The conceptualization of not paying attention to the essence of enlightenment is said to be not paying attention to the essence of enlightenment. The conceptualization of not paying attention to the vehicle of hearers and solitary realizers is said to be because there is no opportunity to pay attention to other vehicles. The conceptualization of not paying attention to perfect and complete enlightenment is said to be that one should not abandon paying attention to all-knowingness, should practice the Perfection of Wisdom, and that mind and mental phenomena do not flow in that way. It is said that one should practice and manifest in that way, and that one should block the attainment of all-knowingness through practice and manifestation. One should know that the Great Vehicle manifests in a single instant. The conceptualization of meditation is said to be because such meditation is constant. It is to be known that it should not be the desired meaning. The conceptualization of non-meditation is said to be that one should know that such meditation is the application abandoned at the time of no more learning. Meditation
Tibetan
ང་མེད། བསྒོམ་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་མེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་བསྒོམས་པས་ཀྱང་མ་ཡིན། མ་བསྒོམས་པས་ཀྱང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཐོབ་པས་བར་དུ་ཆོད་པ་དང༌། མ་ཆོད་པ་འདྲེན་མར་བསྒོམས་པས་ དེའི་རྒྱུ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་ཞིག་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་གཞན་ལ། ཐོབ་པ་ཡང་གཞན་པར་སེམས་པའི་དབང་དུ་མཛད་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག །སེམས་ཅན་བཏགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དང༌། །ཆོས་བཏགས་པ་དང་སྟོང་མིན་ཉིད། །ཆགས་དང་རབ་འབྱེད་བདག་ཉིད་དང༌། །དངོས་པོར་བྱེད་དང་ཐེག་གསུམ་དང༌། །ཡོན་ནི་དག་པ་མ་ཡིན་དང༌། །སྤྱོད་པ་རྣམ་པར་འཁྲུགས་པ་ལ། །འཛིན་པར་བྱེད་པ་དང་པོ་ནི། །ཤེས་པར་བྱ་བ་ཉིད་དང་ནི། །ཞེས་བསྟན་པ་ལ། དེ་ལ་སེམས་ཅན་དུ་བཏགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་སེམས་ཅན་ལ་སོགས་པ་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་སུ་གཏོགས་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་དུ་བཏགས་པ་མེད་པར་ཐལ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རབ་འབྱོར་དེ་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། སེམས་ཅན་དུ་གདགས་པ་དམིགས་སུ་ཡོད་དམ། ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི་སེམས་ཅན་དུ་བཏགས་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་སུ་བཏགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་ཆོས་སུ་བཏགས་པ་ལ་སློབ་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཐོབ་པ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་འོན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པས། གཟུགས་ལ་བསླབ་པར་གྱི་འམ་ཞེས་བྱ་བས་ཉེ་བར་དམིགས་པ་ལ་བསླབ་པ་ཐམས་ཅད་བཀག་པས་སོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །སྟོང་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་གཟུགས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་དུ་བྲི་བ་དང༌། བསྣན་པ་མེད་པར་བསླབ་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཐམས་ཅད་ རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བས། དེ་སློབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ན། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ
Chinese
我没有。认为没有不修习的分别念，是因为无论修习与否都不是。因为证得一切相智，通过修习间隔和不间隔的引导，为了知晓那不是其因，所以这样开示。不如实之分别念，是指认为涅槃是其他的，获得也是其他的，这是随顺于如实之真如，如是获得一切相智等等，所以这样开示。现在将要讲述执持修道之违品的分别念。其中，首先是：众生施设的行境，法施设和非空性，贪著和分别自性，事物所作和三乘，功德非清净，行持种种错乱，执持，最初是，应知性以及。这样开示。其中，于众生施设之分别念，是因为不缘众生等，所以遮止属于众生界。如果是这样，那么从地狱的众生开始，直到圆满正等觉的佛陀之间，都会变成没有施设的过失吗？ 善现，你怎么想？ 众生施设是有所缘的吗？直到这样，是为了知晓众生施设是没有实物的缘故，所以这样开示。于法施设之分别念，是指于法施设而修学者，是为了宣说获得一切相智。世尊，如果菩萨摩诃萨行于般若波罗蜜多，是否应于色而修学？这样，通过遮止一切于近取而修学，所以这样开示。非空性之分别念，是指从色到一切相智之间，因为宣说没有减少和增加地修学。一切法以自性空性而见，如果修习彼即是自性空性，那么就会变成没有行于般若波罗蜜多的过失
English
I do not exist. The conceptualization that there is also no non-cultivation is because it is neither through cultivation nor through non-cultivation. Because having attained the all-knowingness, through cultivating the interrupted and uninterrupted guidance, in order to know that it is not its cause, it is taught. The conceptualization that is not as it is, refers to considering Nirvana as other and attainment as other, which is in accordance with the suchness of reality, such as attaining all-knowingness, etc., so it is taught. Now I will explain the conceptualizations that hold the opposing aspects of the path of cultivation. Among them, first of all: the object of beings' designation, the designation of Dharma and non-emptiness, attachment and discriminating nature, the making of things and the three vehicles, merits are not pure, conduct is confused, holding, the first is, the very thing to be known and. It is taught like this. Among them, the conceptualization of designating sentient beings is because sentient beings and so on are not perceived, so it is to prevent belonging to the realm of sentient beings. If this is the case, then from the sentient beings in hell to the perfectly enlightened Buddha, will it become a fault of no designation? Subhuti, what do you think? Is the designation of sentient beings something to be perceived? Until this, it is to know that the designation of sentient beings is without substance, so it is taught. The conceptualization of designating Dharma is that those who study the designation of Dharma are to proclaim the attainment of all-knowingness. World Honored One, if a Bodhisattva Mahasattva practices Prajnaparamita, should he study form? In this way, by preventing all study of close attainment, it is taught. The conceptualization of non-emptiness is that from form to all-knowingness, because it is said to study without decreasing or increasing. All dharmas are seen as empty of their own nature, and if practicing that is empty of its own nature, then it will become a fault of not practicing Prajnaparamita.