Tibetan
་པའི་སྣོད་ངན་པ་སྤངས་པ་བསྟན་པའི་སྣོད་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། །དེས་ནི་བསྟན་པའི་སྣོད་ཀྱི་ཉེས་པ་གསུམ་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་རབ་འཆལ་པ་ནི་ལེགས་པར་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །རྣམ་པར་གཡེང་བའི་ཉེས་པ་ནི་ཉོན་ཅིག་ཅེས་གསུངས་པས་སོ། །འདུན་པ་དམན་པའི་ཉེས་པ་ནི་ཡིད་ལ་ལེགས་པར་ཟུང་ཤིག་ཅེས་གསུངས་པས་སོ། །སྦྱོར་བའི་རྟེན་བསྟན་ནས་སྦྱོར་བ་རྣམས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ནི་རྣམ་པ་ཉི་ཤུར་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། གཟུགས་ལ་སོགས་ལ་མི་གནས་ཕྱིར། །དེ་ལ་གནས་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར། །དེ་ཡི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཟབ་ཕྱིར། །དེ་རྣམས་གཏིང་དཔག་དཀའ་བའི་ཕྱིར། །དེ་དག་ཚད་ནི་མེད་ཕྱིར་དང༌། །ཚེགས་ཆེན་ཡུན་རིང་རྟོག་ཕྱིར་དང༌། །ལུང་བསྟན་ཕྱིར་མི་ལྡོག་ཕྱིར་དང༌། །ངེས་འབྱུང་བར་ཆད་མེད་ཉིད་དང༌། །བྱང་ཆུབ་ཉེ་དང་མྱུར་བ་དང༌། །གཞན་དོན་འཕེལ་མེད་འགྲིབ་མེད་དང༌། །ཆོས་དང་ཆོས་མིན་སོགས་མིང་མཐོང༌། །གཟུགས་སོགས་བསམ་མི་ཁྱབ་མི་མཐོང༌། །གཟུགས་སོགས་དེ་ཡི་མཚན་མ་དང༌། །དེ་ཡི་ངོ་བོར་རྣམ་མི་ རྟོག །འབྲས་བུ་རིན་ཆེན་སྦྱིན་བྱེད་དང༌། །དེ་ནི་དག་པ་མཚམས་དང་བཅས། །ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མི་དམིགས་པའི་སྦྱོར་བ་ནི་གང་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་དེ་གཟུགས་ལ་བརྩོན་པར་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། མ་འདྲེས་པའི་བར་ལ་གནས་པ་བཀག་པ་དེ་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་པ་རྗེས་སུ་གནང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །སྦྱོར་བ་དང་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ནི་གང་གཟུགས་ལ་མི་སྦྱོར། །གཟུགས་ལ་སྦྱོར་བར་མི་བྱེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ལ་བརྩོན་པར་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་དུ་སྦྱོར་བ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་གནང་བ་ཡིན་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དང༌། ཕྱི་མ་དང༌། དབུས་སུ་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །ཟབ་པའི་སྦྱོར་བ་ནི་གང་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཟབ་པའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་གནས་པ་མི་དམིགས་པའི་དོན་གྱིས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཟབ་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་གཏིང་དཔག་དཀའ་བ་ནི་གང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་གཏིང་དཔག་དཀའ་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱི་དྲི་མ་མེད་པའི་དོན་གྱིས་ལམ་ཤེས་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས། དེ་དག་གིས་གཏིང་དཔག་དཀའ་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མེད་པའི་སྦྱོར་
Chinese
这表明，舍弃了作为恶劣容器的对境，才是教法的容器。因此，舍弃了教法容器的三种过失。舍弃智慧散乱的过失，是因为说了“善好”。舍弃散乱的过失，是因为说了“听”。舍弃意乐低劣的过失，是因为说了“好好记住”。在指示了修习的所依之后，应当宣说各种修习。那是要观察二十种相：因为不住于色等；因为遮止安住于彼；因为彼之真如甚深；因为彼等难以测度；因为彼等没有边际；因为需要极大的勤劳和长久地思索；因为是授记，所以不可逆转；因为具有出离且没有障碍；因为菩提临近且迅速；因为利他没有增减；因为见到法与非法等的名称；因为色等是不可思议，不可见的；因为色等是彼之相；因为不分别彼之自性；因为施予珍贵的果实；因为那是具有清净的界限。这样进行了阐述。其中，不缘色等的修习是，从“何为色”开始，到“不勤奋于色”为止，从那里开始，对于遮止安住于不混杂之处，随许勤奋于彼。那是因为什么呢？因为不缘色等，这样进行了阐述。修习和极修习是，不修习色，不修习于色。同样，从不勤奋于色开始，直到一切相智之间都是修习，这样进行了阐述。那是因为什么呢？因为不缘过去、未来和现在的色等，这样进行了阐述。甚深的修习是，因为色等的真如甚深，以不缘安住之义，以一切智的自在而行，甚深地阐述了般若波罗蜜多。色等难以测度是，因为色等难以测度，以自性无垢之义，以道智的自在而行，阐述了彼等难以测度。无量的修习
English
This shows that abandoning the object as a bad vessel is the vessel of the teaching. Therefore, the three faults of the vessel of the teaching are abandoned. The fault of scattered wisdom is abandoned because it is said "well." The fault of distraction is abandoned because it is said "listen." The fault of inferior intention is abandoned because it is said "remember well." After indicating the basis of practice, the various practices should be explained. That is to be observed in twenty aspects: because it does not abide in form, etc.; because it prevents abiding in it; because its suchness is profound; because they are difficult to fathom; because they are without limit; because it requires great effort and long contemplation; because it is a prophecy, so it is irreversible; because it has renunciation and is without obstacles; because enlightenment is near and quick; because benefiting others has no increase or decrease; because one sees the names of Dharma and non-Dharma, etc.; because form, etc., are inconceivable and invisible; because form, etc., are its characteristics; because one does not distinguish its nature; because it bestows precious fruits; because it is pure and has boundaries. This has been explained. Among them, the practice of not focusing on form, etc., is from "What is form?" to "one does not strive for form," from there, it is allowed to strive for that which prevents abiding in the unmixed. Why is that? Because one does not focus on form, etc., this has been explained. Practice and intense practice are not practicing form, not practicing in form. Similarly, from not striving for form to all-knowingness is practice, this has been explained. Why is that? Because one does not focus on past, future, and present form, etc., this has been explained. The profound practice is that because the suchness of form, etc., is profound, by the meaning of not focusing on abiding, acting with the freedom of all-knowingness, the Prajnaparamita is profoundly explained. The difficulty of fathoming form, etc., is that because form, etc., are difficult to fathom, by the meaning of self-nature being without defilement, acting with the freedom of the wisdom of the path, it is explained that they are difficult to fathom. The immeasurable practice