Tibetan
ང༌། མཚན་མ་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་དང༌། མཚན་མ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་དང༌། སྨོན་པ་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་དང། སྨོན་པ་མེད་ཅེས་བྱ་བར་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ས་བཅུ་དག་ལས་བརྩམས་ནས་ནི། །མི་གནས་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་ཡིས། །ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་བཤད་དེ། །ཞེས་བསྟན་པ་ནི་འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་མདོ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་ས་དང་པོ་ལ་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བདག་གི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་དེར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྒྲ་ཡང་ཡོད་པར་མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའི་བར་དུ་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། །མཁྱེན་ནས་ཆོས་རྣམས་མ་གཟིགས་ཕྱིར། །ཞེས་བསྟན་པའི་མདོ་ནི་ཇི་སྐད་དུ། འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མངོན་བར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱང་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ནས་བརྩམས་ཏེ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་དང་འབྲེལ་པར་བྱས་པས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་ཡིན་ནོ། །ལམ་ཤེས་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས། ཤེས་བྱ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་གྱི་རྣམ་པར་འགྲེལ་པའོ། ། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་བཤད་ནས། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག །རང་འབྱུང་བདག་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། །གཞན་གྱིས་ བསྟན་ཀྱང་མི་དགོས་ལ། །བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ནི། །ཟབ་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་བརྗོད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གཞན་གྱིས་བསྟན་ཀྱང་མི་དགོས་པའི་དོན་ནི་གང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་གྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས་གང་གནོད་སྦྱིན་གྱི་སྐད་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤེས་པར་རུང་གི །གནས་བརྟན་རབ་འབྱོར་གྱིས་བཤད་པ་ནི་དོན་ཤེས་པར་མི་རུང་ཞེས་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་གནོད་སྦྱིན་རྣམས་རང་གི་བརྡ་གོ་བར་བྱེད་དེ། གནོད་སྦྱིན་གྱི་སྒྲའོ། །སྤྱི་ནི་ཚིག་སྟེ་ཇི་སྙེད་ཀྱིས་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་དོན་རྫོགས་པ་ནི་སྐད་དེ། ངག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གང་དང་གང་གི་གཏམ་གྱི་སྒོ་གཞན་གྱིས་དྲིས་པ་དེ་དང་དེའི་ལན་སྨྲ་བ་ནི་བརྗོད་པའོ། །དེ་ལྟ་བུ་ནི་ཤེས་པར་རུང་གི་འཕགས་པ་གནས་བརྟན་རབ་འབྱོར་ཤེས་ར
Chinese
我，所谓有相，所谓无相，所谓有愿，所谓无愿，不住于不缘之理，如是等等皆已宣说。从十地等开始，以不住广大之显示，说为最胜之法。如是所说乃是圣声闻之道，如经中所说：大菩萨于初地不住于缘之理，乃至我的佛土中，亦莫有佛之音声，如是等等广说不住于缘之理。何以故？佛说：以知诸法而不见故。如是所说之经，如云：如来应供正遍知现证无上正等菩提，然以不见一切法故。如是等等从彼开始，与此作法相联结，乃是声闻之道。菩萨乃一切不住之理。以知道之自在，是为所知声闻道之解说。 独觉道之解说。 已说声闻道，当说独觉道。其中，为自生自性之证悟故，亦不需他人之教导，如犀牛角之智，显说为甚深。如是所说乃是独觉之义。不需他人教导之义者，谓于独觉道之自在，能知夜叉之语等，然不能知尊者善现所说之义，如是显示。其中，夜叉等能知自之语言，夜叉之声也。总者，词也，谓以若干之言语欲说之义圆满者，乃是语言，谓语之义也。若他人问何者之语，而能回答彼者，乃是言说。如是者能知，然尊者善现所说之义不能知。
English
I, what is called having characteristics, what is called not having characteristics, what is called having aspirations, what is called not having aspirations, one should not abide in a manner that does not focus on these. Such things have been spoken. Starting from the ten grounds, by extensively showing non-abiding, it is taught that it becomes the supreme Dharma. What is taught is the path of the noble Śrāvakas, as it is said in the sutra: "A great Bodhisattva should not abide in the first ground in a way that focuses on characteristics," and up to "In my Buddha-field, may there not even be the sound of a Buddha." It is extensively taught that one should not abide in a way that focuses on characteristics. Why? Because the Buddha said, "Because he knows, he does not see the Dharmas." The sutra that teaches this is as follows: "Thus, the Tathāgata, the Arhat, the perfectly complete Buddha, having manifestly and perfectly awakened to the unsurpassed, perfectly complete enlightenment, does not perceive all Dharmas." Starting from these and connecting them with this practice, it is the path of the Śrāvakas. The Bodhisattva is the way of not focusing on anything at all. Having made it the power of knowing the path, it is an explanation of the knowable path of the Śrāvakas. Explanation of the path of the Pratyekabuddhas. Having explained the path of the Śrāvakas, the path of the Pratyekabuddhas will be spoken. In that, for the realization of self-originated nature, there is no need for others to teach, and the wisdom like that of a rhinoceros horn is manifestly spoken of as profound. What is said is the meaning of the Pratyekabuddhas. The meaning of not needing others to teach is that, in the power of the path of the Pratyekabuddhas, one can understand the language of Yakshas, but one cannot understand the meaning of what the venerable Subhūti has taught. It is shown that the Yakshas understand their own language, the sound of the Yakshas. The general is the word, that which completes the meaning one wishes to express with many words is language, which is the meaning of speech. If someone asks about something and one can answer it, that is speaking. One can understand such things, but one cannot understand the meaning of what the venerable Subhūti knows.
Tibetan
བ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འཆད་པ་དང༌། བརྗོད་པ་དང༌། སྟོན་པ་དང༌། རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང༌། གསལ་བར་བྱེད་པ་དང༌། གཏན་ལ་ཕབ་པར་སྟོན་པ་དེ་ནི་ཤེས་པར་མི་རུང་ངོ༌། །དེ་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་ནས་སྟོན་པ་དེ་ནི་འཆད་པའོ། །དྲིས་ན་ལན་སྨྲ་བ་ནི་བརྗོད་པའོ། །དེ་གཉིས་གདུལ་བྱ་རྨོངས་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་འཆད་པ་ནི་སྟོན་པའོ། །བག་མེད་པ་རྣམས་ཀྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས་ཆེད་དུ་སྟོན་པ་མཛད་པ་ནི་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་ལྷའི་བུ་དག་ཡི་གེ་གཅིག་ཀྱང་བརྗོད་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། སྟོན་པ་དང༌། ཉན་པ་བཀག་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང༌། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ནི་ཡི་གེ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། སྦྲུལ་པ་དང༌། རྨི་ལམ་དང༌། སྒྲ་བརྙན་དང༌། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་དཔེས་ཡི་གེ་མེད་པར་སྟོན་པ་དང༌། ཉན་པ་དང༌། ཤེས་པར་བྱེད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་སྟོན་པ་དང༌། ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་ཇི་ལྟར་མེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཆོས་སྟོན་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཆོས་སྟོན་པའི་ཚིག་ཏུ་སྨྲ་བས་ཀྱང་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཆེན་པོར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་གཡེང་བས་ཀྱང་རྒྱུད་ཤས་ཆེར་འཁྲུགས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་དགོངས་པས་ན་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྔོན་བྱང་ཆུབ་ སེམས་དཔར་གྱུར་པ་ན་འདི་ལྟར་བདག་གིས་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོབ་ནས་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་ལྟར་ཚིག་ཏུ་སྨྲ་བ་མེད་པར་ཡང་ཆོས་སྟོན་ཅིང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གྱི་བྱ་བ་རྫོགས་པར་བྱེད་པར་ནུས་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཚིག་ཏུ་སྨྲ་བ་མེད་པར་ཡང་དོན་སྟོན་པ་རུང་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གང་དང་གང་དོན་གང་གང་ལ། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་དེ་ལ་ཉན། །དེ་ལ་སྒྲ་མེད་ཀྱང་དོན་ཏེ། །དེ་ནི་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་སྣང༌། །ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཟབ་མོ་འདི་ཡིན་ཏེ། དེ་སྐད་དུ་མདོ་ལས། ཀྱེ་མ་གནས་བརྟན་བ་འབྱོར་འདི་ནི་གསལ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། ཟབ་པ་བས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་ཟབ་པ་སྟོན་པ་ལ། ཕྲ་བ་བས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བར་འཇུག་གོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གནས་བརྟན་རབ་འབྱོར་གྱིས་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་དོན་ཤེས་པར་མི་ནུས་ཤིང་ཟབ་བ་ཡིན་ལ། ཡི་གེ་གཅིག་ཙམ་ཡང་མ་བརྗོད་པར་ཐོབ་བས་ཤིན་ཏུ་ཟབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་མདོ་སྡེ་གཞན་དག་ལས་ཀྱང་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་རང་ཉིད་ཀྱིས་མངོན་བར་རྟོགས་པ་དང༌། རྐྱེན་ཟབ་མོ་ཁོང་དུ་ཆུད་པས་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་རྫོགས་
Chinese
宣说、讲述、指示、分别、阐明和确定般若波罗蜜多是不可知的。祈请之后指示即是宣说。提问之后回答即是讲述。这二者以调伏对象愚昧为缘而宣说即是指示。以放逸者为缘而特意指示即是分别。例如，从“诸位天子，连一个字也没有说”开始，禁止指示和听闻，因为般若波罗蜜多和圆满正等菩提是没有文字的，以蛇行、梦境、回声和幻术等比喻来指示没有文字，以及没有听闻和理解。如果说法和言语都不存在，那么如何是好呢？因为这是获得说法之果的原因，而且说法之言语也会导致极大的散乱，散乱也会导致心绪更加混乱。因此，佛陀世尊在过去成为菩萨时，曾发愿说：“愿我获得佛果后，像如意宝一样，即使不说话也能说法，并能圆满完成利益众生的事业。”为了表明即使不说话也能指示意义，所以说：无论何者，无论何义，无论何事，如何如何听闻，其中无声亦有义，如是如是显现。这就是指示。这就是甚深智慧。如经中所说：“奇哉！住持者具财，这是阐明者，对于指示比甚深更甚深者，进入比微细更微细者。”住持者善现所指示的意义是无法理解的，而且是甚深的，因为没有说一个字就获得了，所以是极其甚深的。在其他经典中也提到，通过自己证悟十善业道，以及通达甚深因缘，从而圆满完成独觉乘。
English
Explaining, narrating, indicating, differentiating, clarifying, and definitively showing the Prajnaparamita is unknowable. Indicating after making a request is explaining. Answering after being asked is narrating. These two, explaining based on the ignorance of those to be tamed, is indicating. Specifically indicating based on the carelessness of those who are unrestrained is called differentiating. For example, starting from "Oh sons of the gods, not even a single letter is uttered," prohibiting indicating and listening, because the Prajnaparamita and the perfectly complete enlightenment are without letters, using examples such as a snake's movement, a dream, an echo, and an illusion to indicate the absence of letters, and the absence of listening and understanding. If teaching the Dharma and speaking words do not exist, then how is it possible? Because it is the cause of obtaining the fruit of teaching the Dharma, and speaking words of teaching the Dharma also leads to great distraction, and distraction also causes the mind to become more confused. Therefore, the Buddha, the Bhagavan, when he was previously a Bodhisattva, made the aspiration: "May I, upon attaining Buddhahood, be able to teach the Dharma even without speaking, like a wish-fulfilling jewel, and be able to perfectly accomplish the work of benefiting sentient beings." To show that it is possible to indicate meaning even without speaking, it is said: Whatever and whatever meaning, whatever and whatever thing, how and how to listen to it, in it there is meaning even without sound, it appears thus and thus. This is the indication. This is profound wisdom. As it is said in the Sutra: "How wonderful! The abiding one, Bhavyor, is the clarifier, for indicating what is more profound than the profound, entering what is more subtle than the subtle." The meaning indicated by the abiding one, Subhuti, is incomprehensible and profound, because it is obtained without uttering a single letter, so it is extremely profound. It is also mentioned in other Sutras that by realizing the path of the ten virtuous actions by oneself, and by understanding the profound dependent origination, one perfectly completes the Pratyekabuddha vehicle.