Tibetan
་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་གནས་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ནི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དང༌། དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཕན་ཚུན་དེའི་བདག་ཉིད་ གཅིག་པ་ནི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་དེ་བཞིན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། དེ་དེ་བཞིན་ཉིད་ལས་གཞན་མ་ལགས། དེ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གཞན་མ་ལགས་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཡང་གཉིས་ཀས་གཉིས་ཀ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་དོན་ལ་ཁྱད་པར་མེད་དོ་ཞེ་ན། དོན་གཞན་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ལ། ལྟ་བར་གྱུར་པའི་གཉེན་པོ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཀུན་ལ་དོན་ལ་བྱེ་བྲག་མེད་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ལ། འཕགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། །གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཆོས་སྐྱོན་མེད་པའོ། །ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པས་ན་ཡང་དག་པའོ། །རབ་ཀྱི་མཐར་འགྲོ་བས་ན་མཐའ་ཞེས་བྱའོ། །ལམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ནི་གནས་མེད་པ་དང་མངོན་པར་འདུས་མ་བྱས་པ་ལ་དམིགས་པས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གཞན་ཡང་ཐབས་མི་མཁས་པས་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པའི་སེམས་ཀྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་གཟུངས་ཀྱི་སྒོ་རྣམས་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོར་བ་དང༌། འགལ་བར་གནས་པ་དང༌། མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པར་དམིགས་པ་བཀག་པ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་མདོ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ན་ཐབས་ལ་མི་མཁས་པས་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པའི་སེམས་ཀྱིས་གཟུགས་ལ་གནས་ཤིང༌། ད་ཡང་གཟུགས་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་ལ་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་མི་སྤྱོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། མངོན་དུ་མི་བྱེད་པ་ལ་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མ་ཡིན། དེ་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་མི་
Chinese
当行般若波罗蜜多时，不应安住于如是性等，如是宣说。如是性等自性空是相的差别，如是说：世尊，如是性是自性空。如是性等和它的空性，互相是它的体性，是相的差别，如是说：世尊，凡是如是性空性，它不是如是性之外的，它如是性也不是空性之外的，空性也是如是性。如是性也是等等，如是宣说。此处也应知二者互相遍及。如是则意义上没有差别吗？意义不是其他的，那就是如是性，成为见解的对治是空性。如此，一切意义上没有差别是法性，是圣者诸法的因，所以是法界。唯一决定生起，所以是法无过失。不错乱，所以是真实。到达极顶，所以称为边。从道来说，以无住和不现观为所缘，所以是殊胜，其他任何不善巧方便，以执著我与我所的心，从色等蕴说到陀罗尼门，与一切种智随顺，般若波罗蜜多之行，安住于相违，以及现观所缘是遮止的，如是显示。此经是：世尊，如果菩萨行般若波罗蜜多时，不善巧方便，以执著我与我所的心安住于色，而且又行于色现观，则不行般若波罗蜜多，如是开始，不行现观，则不圆满受持般若波罗蜜多。那不是瑜伽行，因为不圆满，所以不能确定为一切种智。
English
When practicing the Prajñāpāramitā, one should not abide in suchness, etc., as has been said. The emptiness of inherent existence of suchness, etc., is a distinction of aspect, as it is said: "Bhagavan, thus, suchness is empty of inherent existence." Suchness, etc., and its emptiness, being mutually of the same essence, is a distinction of aspect, as it is said: "Bhagavan, whatever is suchness, is emptiness; it is not other than suchness, and suchness is not other than emptiness; emptiness is also suchness. Suchness is also," etc., as has been said. Here too, it should be understood that both pervade both. If that is the case, is there no difference in meaning? That which is not other in meaning is suchness, and the antidote to becoming a view is emptiness. Thus, the absence of distinction in meaning in all things is the nature of reality, and because it is the cause of the noble dharmas, it is the realm of reality. Because it arises with certainty as one, it is the dharma without fault. Because it is not inverted, it is true. Because it goes to the ultimate limit, it is called the limit. From the perspective of the path, it is superior because it focuses on the absence of abiding and non-manifestation. Furthermore, whatever is unskilled in means, with a mind grasping at self and what belongs to self, from the aggregates of form, etc., to the gateways of dhāraṇī, and in accordance with all-knowingness, the practice of the Prajñāpāramitā, abiding in contradiction, and focusing on manifestation are prohibited, as has been shown. The sūtra for this is: "Bhagavan, if a bodhisattva, when practicing the Prajñāpāramitā, is unskilled in means and abides in form with a mind grasping at self and what belongs to self, and furthermore practices manifesting form, then he does not practice the Prajñāpāramitā," and so forth, beginning with that. If one practices without manifesting, then one does not fully grasp the Prajñāpāramitā. That is not the practice of yoga, because it is not complete, therefore it is not certain to be all-knowingness.
Tibetan
འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ ཡིན་ཏེ། གང་དེ་རྣམས་ཉིད་ལ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་བཀག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །འདིའི་མདོ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་གཟུགས་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་བ་དེ་ནི་གཟུགས་མ་ལགས་ཏེ། རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཉེ་བར་བཟུང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྤངས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བདུན་དུ་མ་བྱས་པ་ནི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་དག་གིས་སྔར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མེད་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དོ། །ངེས་པ་ནི་རབ་ཏུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ནི་ཇི་སྐད་དུ། དམིགས་པ་དང༌། རྣམ་པ་དང༌། རྒྱུ་དང༌། ཡོངས་སུ་འཛིན་པས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་སོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་བ་ཇི་ལྟ་བ་རྗེས་ཐོགས་སུ་སྟོན་ཏོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། འདིའི་མདོ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཡང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་ཏེ། ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ནས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། དེ་མཚན་མ་མེད་པར་བརྗོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་སྟེ། དེ་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གཞན་དང་གཞན་བསྡུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ནི་རེ་ཞིག་རྩེ་མོར་གྱུར་པ་ཆུང་དུ་བསྟན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ནི་མཚན་མ་མེད་པར་བརྗོད་དེ། འདི་ལྟར་མཚན་མ་ནི་ཉོན་མོངས་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་མཚན་མ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང༌། གཟུགས་ཀྱི་སྒོ་རྣམས་ཀྱི་བར་གྱི་མཚན་མ་ཉོན་མོངས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདིའི་མདོ་ནི། གཟུགས་ནི་མཚན་མ་མེད་པའོ། །ཚོར་བ་ནི་མཚན་མ་མེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་གཟུངས་ཀྱི་སྒོ་རྣམས་ནི་མཚན་མར་བརྗོད་དེ། ཉོན་མོངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་མཚན་ མ་འདི་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཉོན་མོངས་པ་ཡིན་པར་ངེས་ཤེ་ན། ཀུན་དུ་རྒྱུ་སྡེ་ཅན་གྱི་མཚན་མ
Chinese
一直到“生起”之间所说的。色等完全执持本身，以空性的相而超胜，即于彼等本身，遮止了完全执持的自性，如是显示。此之经是：世尊，若色未曾完全执持，则非色，以自性空性而近执等语。其中，断绝是因为法界广大之故。未作七数，是因为以对境和相，先前趣入之故。无量本身即是一切相智。决定是因为极决定的缘故。声闻等一切与不共，如是说：以对境、相、因、完全执持而超胜，如是显示。如何未曾完全执持一切法，随后显示。于一切相智中，以一切法空性而近执，故不完全执持之故。此之经是：世尊，彼亦于一切相智中不完全执持，从内空性乃至无事物之自性空性而近执等语。彼说为无相。三摩地是心一境性，彼亦是坛城，因为总集其他三摩地之故。因此，暂时显示顶端变小。如是说，一切相智说为无相，如此相是烦恼。为何相称为烦恼呢？色等蕴以及菩提分等，以及色之门之间的相即是烦恼。此之经是：色是无相。受是无相，如是说，总持之门说为相，是烦恼。彼之体性，当知是不如实增益之体性。如何决定此等相是菩萨的烦恼呢？遍行部类的相
English
It is said up to the point of "arising." Holding completely to form, etc., is superior by way of emptiness, that is, it is shown that the nature of completely holding to those very things is prohibited. The sutra for this is: "Bhagavan, if form is not completely held, then it is not form, because it closely holds emptiness by its very nature," and so on. Among these, abandonment is because the realm of dharma is vast. Not making it seven is because of entering earlier with objects and aspects. The immeasurable itself is the all-knowingness. Determination is because of being extremely determined. Not being common with all such as the Hearers, it is shown as: "It is superior by object, aspect, cause, and complete holding." How all dharmas are not completely held is shown subsequently. In all-knowingness, because all dharmas closely hold emptiness, therefore they are not completely held. The sutra for this is: "Bhagavan, that also does not completely hold in all-knowingness, from inner emptiness to the emptiness of the nature of non-things," and so on. That is said to be without characteristics. Samadhi is one-pointedness of mind, and that is also a mandala, because it gathers other samadhis. Therefore, for the time being, it shows that the peak has become small. As it is said, all-knowingness is said to be without characteristics, like this, characteristics are afflictions. Why are characteristics called afflictions? The aggregates such as form, and the aspects of enlightenment, and the characteristics between the doors of form are afflictions. The sutra for this is: "Form is without characteristics. Feeling is without characteristics," and so on, the doors of dharanis are said to be characteristics, they are afflictions. Its nature should be understood as the nature of falsely imputing what is not true. How is it determined that these characteristics are the afflictions of Bodhisattvas? The characteristics of the wandering sects
Tibetan
་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོར་རྟོགས་པས་ཞེས་གསུངས་པ་དང་དཔང་པོ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་མདོ་ལས་གལ་ཏེ་དེས་མཚན་མར་བཟུང་བར་འགྱུར་ན་ནི་ཀུན་དུ་རྒྱུ་སྡེ་ཅན་བསྟན་པ་འདི་ལ་དད་པ་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །སྡེ་ཅན་དཔེར་བྱས་པ་ནི་དེ་མུ་སྟེགས་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཡང་དེ་ལངས་ནས་རྟོགས་པ་འབའ་ཞིག་གིས་སྟོབས་ཉིད་ཀྱིས་དོན་དེ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པ་ནི་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་མར་རེ་ཞིག་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། ནང་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཐོང་བ་བཀག་ནས་བཟློག་པ་གསུམ་པ་ཡིན་ཏེ། འདིའི་མདོ་ནི། ཡེ་ཤེས་དེ་ནང་དུ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང༌། ཕྱི་རོལ་དང༌། ཕྱི་དང་ནང་ལ་སོགས་པ་ལས་གཞན་དུ་ཡེ་ཤེས་དེ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་དེ་ཆོས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་ཏེ། མཚན་མ་མེད་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མེད་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །ཇི་སྐད་དུ། འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་པ་ཉེ་བར་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ནི་འབྲིང་བསྟན་ཏོ། །གང་གིས། གང་ལས། གང་གིས་ནི། འདྲི་བའི་ཚིག་གོ །ཆོས་གང་ཅི་ཡང་མེད་ཅིང་མི་དམིགས་པ་དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉེ་བར་རྟོག་སྟེ། གོ་རིམས་བཟློག་པས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་མེད་ཅིང་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀུན་མཁྱེན་གསུམ་དང༌། སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། བླང་བར་བྱ་བ་མེད་ཅིང་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་དུ་ཉེ་བར་བརྟགས་ནས་སེམས་མི་ཞུམ། མི་སྐྲག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་མི་སྤོང་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་དག་གིས་ནི་ཆེན་པོ་བསྟན་ཏོ། ། འདིའི་མདོ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ན་ཉེ་བར་བརྟགས་པར་མི་བགྱི་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉིད་ནི་གང༌། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉིད་ནི་གང་ཡིན། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་སུའི་ཡིན། ཤེས་རབ་
Chinese
如是所说，以通达烦恼之对治为证。如经中所说，若彼执著于相，则于普行部众之教法不生信。以部众为例，虽与外道有关，然彼等起立，仅以通达之力，便使彼义显现，是为可知。若谓通达之智慧之相，一时之间不会被夺，则答曰：内等诸法，遮止智慧之见，是为第三种遮止。此之经文为：智慧于内亦不得真实随见，于外及内外等之外，亦不得真实随见。如是，彼不执持少许法，执持无相作意。又问：为何不执持一切法？答：不执持一切法，是为般若波罗蜜多。如是开示。如云：此乃菩萨摩诃萨般若波罗蜜多，执持不执持一切法。如是，彼已开示中等。何以？何所依？何以乃疑问之词。何法皆无，亦不可得，是为般若波罗蜜多之近取，以次第颠倒故，彼等波罗蜜多皆无，亦不可得故。如是，色等蕴等，以三智及空性，及无可取亦不可得故，如是近取，心不怯懦，不畏惧等，不舍弃，当知是菩萨摩诃萨般若波罗蜜多。彼等已开示大等。 此之经文为：世尊，菩萨摩诃萨行于般若波罗蜜多时，不应近取，何者是般若波罗蜜多？何者是般若波罗蜜多之自性？此般若波罗蜜多是谁的？智慧
English
As it is said, it is a proof of understanding the antidote to afflictions. As it is said in the sutra, if he clings to the characteristics, then faith will not arise in this teaching of the wandering groups. The example of the groups is that although they are related to the heretics, they arise and, with the power of understanding alone, make that meaning manifest, which is to be known. If it is said that the characteristics of the wisdom of understanding will not be taken away for a while, then it is said: The inner and other phenomena, which prevent the vision of wisdom, are the third kind of prevention. The sutra for this is: Wisdom is not truly seen inwardly, nor is it truly seen outwardly and apart from the outer and inner, etc. Thus, he does not hold any dharma, but holds the non-characteristic mind. Again, why is it that all dharmas are not held? The answer is: Not holding all dharmas is the Perfection of Wisdom. Thus it is shown. As it is said: This is the Bodhisattva Mahasattva Perfection of Wisdom, holding the non-holding of all dharmas. Thus, he has shown the middle. By what? On what basis? By what is a question. Whatever dharma is non-existent and unattainable is the Perfection of Wisdom's approximation, because by reversing the order, those perfections are non-existent and unattainable. Likewise, the aggregates such as form, etc., because of the three knowledges and emptiness, and because there is nothing to be taken and nothing to be attained, thus approaching closely, the mind does not shrink, does not fear, etc., does not abandon, it should be known as the Bodhisattva Mahasattva Perfection of Wisdom. These have shown the great, etc. The sutra for this is: Bhagavan, when a Bodhisattva Mahasattva practices the Perfection of Wisdom, he should not approach closely. What is the Perfection of Wisdom? What is the nature of the Perfection of Wisdom? Whose is this Perfection of Wisdom? Wisdom