Tibetan
་ནི་གཞན་འཕགས་པ་པོར་གོས་མི་ཟད་པ་དང༌། སྡོང་པོ་བཀོད་པའི་མདོ་ལས་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་བལྟ་ཞིང་སྦྱར་རོ། །བདག་གིས་ནི་ གཞུང་མངས་པ་ཡོངས་སུ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་མ་བཀོད་དོ། །སེམས་བསྐྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སེམས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་རྣམ་པར་རིག་པའོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྟེ། དེས་དཀར་པོའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་པ་འབྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྐྱེད་པ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་མ་བསྐྱེད་པ་བསྐྱེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་རྟོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་དང་པོའི་མཚམས་སུ་གྱུར་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་མི་སྡུག་པའི་འདུ་ཤེས་དགུ་པོའི་དེ་དག་དང་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བརྒྱད་སྔར་བསྟན་པ་དེ་དག་དང་སེམས་བསྐྱེད་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཅི་ཞིག་འབྲེལ་ཞེ་ན། སེམས་བསྐྱེད་པའི་ཡོངས་སུ་མི་ཉམས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཡིན་ནོ། །སེམས་བསྐྱེད་པའི་ཡོངས་སུ་མི་ཉམས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་བརྒྱད་དེ། འདོད་ཆགས་དེའི་གཉེན་པོ་མི་སྡུག་པའོ། །ལོག་པས་འཚོ་བ་དེའི་འདོད་པ་ཆུང་བ་དང་ཆོག་ཤེས་པའོ། །ཡང་དག་པར་དགའ་བ་དང་རྒུད་པར་ལྟ་བ་དེའི་རབ་ཏུ་དབེན་པའོ། །ལེ་ལོ་དེའི་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པའོ། །དྲན་པ་ཉམས་པ་དེའི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གནས་པའོ། །རྣམ་པར་གཡེང་བ་དེའི་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། །ཤེས་རབ་འཆལ་པ་དེའི་ནི་ཤེས་རབ་བོ། །འཇིག་རྟེན་པའི་སྣ་ཚོགས་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་དེའི་གཉེན་པོ་ནི་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་ཀུན་དགའ་ར་བའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མན་ངག་གི་བསྟན་བཅོས་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་ལས་སེམས་བསྐྱེད་པའི་རྣམ་པར་འགྲེལ་པའོ། །སེམས་བསྐྱེད་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །། གདམས་ངག་དང་རྗེས་སུ་བསྟན་པའི་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ། ད་ནི་གདམས་ངག་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱ་བ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་མན་ངག་ནི་གདམས་ངག་གོ །ཐོབ་པའི་ཡོན་ཏན་ཡོངས་སུ་བསྐྱང་བའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་མི་ཉམས་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་ནི་གདམས་ངག་ཡིན་ལ། དེའི་རྗེས་ལ་མ་ཐོབ་པའི་ཡོན་ཏན་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་ནི་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། མཇུག་བསྡུ་བར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་གདམས་ངག་དང་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །གདམས་ངག་དེ་ཡང་རྣམ་པ་བཅུར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། གདམས་ པར་བྱ་བ་བསྒྲུབ་པ་དང༌། །བདེན་པ་
Chinese
是其他的《圣者不退转轮经》和《华严经》等之后，跟随观看并结合。我因为经文繁多全部舍弃的缘故，所以没有详细列举。所谓发心，心是识和觉。什么是识呢？是意的识，因为由此能缘取一切白法。说“发”是指了知未生起而生起。所谓心，是指为了了知它是证悟之法的最初开端。虽然如此，九种不净观想和八种大丈夫的分别念，以及之前所说的这些与发心的详细分类有什么关联呢？是为了了知发心不退转的自性。发心不退转的原因有八种：贪欲的对治是不净观。邪命的对治是少欲知足。真实欢喜和衰损观的对治是寂静。懈怠的对治是发起精进。失念的对治是安住正念。散乱的对治是禅定。恶慧的对治是智慧。对世间各种事物的喜爱，其对治是无戏论的兰若。从《般若波罗蜜多教授论现观庄严论》中对发心的解释。发心已经讲完。 教授和随教的解释 现在要说教授，其中能获得所求之事的口诀是教授。为了圆满所获得的功德，使其不退转的方法是教授，之后能获得未获得的功德的方法是随教，结尾时说这部《般若波罗蜜多》是菩萨摩诃萨的教授和随教。教授也有十种，如是说：教授 所应作的和成办，以及真实
English
It is after other sutras such as the "Inexhaustible Wheel of the Holy One" and the "Flower Ornament Sutra", to follow, observe, and combine them. Because I have abandoned all the numerous texts, I have not listed them in detail. What is called generating the mind (bodhicitta), mind is consciousness and awareness. What is consciousness? It is the consciousness of the mind, because it is from this that the focus on all white dharmas arises. Saying "generating" means to understand that what has not arisen is generated. What is called mind is to be understood as the first beginning of the dharma of realization. Although this is so, what is the connection between those nine impure perceptions and the eight discriminations of the great person, and those previously taught, and the detailed divisions of generating the mind? It is for the purpose of knowing the nature of the non-regression of generating the mind. There are eight reasons for the non-regression of generating the mind: the antidote to desire is impurity. The antidote to wrong livelihood is having few desires and being content. The antidote to true joy and viewing decline is solitude. The antidote to laziness is initiating diligence. The antidote to loss of mindfulness is abiding in mindfulness. The antidote to distraction is samadhi. The antidote to bad wisdom is wisdom. The antidote to the love of various worldly things is the hermitage without elaboration. From the explanation of generating the mind in the "Ornament of Realization", a treatise on the instructions of the Prajnaparamita. The explanation of generating the mind is finished. Explanation of Instructions and Subsequent Instructions Now, instructions are to be spoken. Among them, the oral instruction that enables one to obtain what is to be sought is the instruction. The method of making it non-regressing in order to fully cultivate the qualities obtained is the instruction, and after that, the method of obtaining the qualities not yet obtained is the subsequent instruction. In conclusion, it is taught that this Prajnaparamita is the instruction and subsequent instruction of the Bodhisattva Mahasattva. That instruction also becomes tenfold, as it is said: Instruction What should be done and accomplished, and truth