Tibetan
ས་པ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ནི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དང༌། དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཕན་ཚུན་དེའི་བདག་ཉིད་ གཅིག་པ་ནི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་དེ་བཞིན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། དེ་དེ་བཞིན་ཉིད་ལས་གཞན་མ་ལགས། དེ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གཞན་མ་ལགས་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཡང་གཉིས་ཀས་གཉིས་ཀ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་དོན་ལ་ཁྱད་པར་མེད་དོ་ཞེ་ན། དོན་གཞན་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ལ། ལྟ་བར་གྱུར་པའི་གཉེན་པོ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཀུན་ལ་དོན་ལ་བྱེ་བྲག་མེད་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ལ། འཕགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། །གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཆོས་སྐྱོན་མེད་པའོ། །ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པས་ན་ཡང་དག་པའོ། །རབ་ཀྱི་མཐར་འགྲོ་བས་ན་མཐའ་ཞེས་བྱའོ། །ལམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ནི་གནས་མེད་པ་དང་མངོན་པར་འདུས་མ་བྱས་པ་ལ་དམིགས་པས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གཞན་ཡང་ཐབས་མི་མཁས་པས་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པའི་སེམས་ཀྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་གཟུངས་ཀྱི་སྒོ་རྣམས་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོར་བ་དང༌། འགལ་བར་གནས་པ་དང༌། མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པར་དམིགས་པ་བཀག་པ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་མདོ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ན་ཐབས་ལ་མི་མཁས་པས་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པའི་སེམས་ཀྱིས་གཟུགས་ལ་གནས་ཤིང༌། ད་ཡང་གཟུགས་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་ལ་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་མི་སྤྱོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། མངོན་དུ་མི་བྱེད་པ་ལ་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མ་ཡིན། དེ་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་མི་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ ཡིན་ཏེ།
Chinese
诸法自性空是相的差别，如是说：世尊，如是真如自性空等等。真如等等，以及它的空性，互相是它的体性，这是一种相的差别，如是说：世尊，凡是真如就是空性，它不是真如之外的，真如也不是空性之外的，空性也是真如。真如也是等等。这里也要知道，两者都遍及两者。如果这样，意义上没有差别吗？意义不是其他的，那就是真如，成为见解的对治是空性。像这样，一切的意义上没有差别是法性，因为是圣法之因，所以是法界。唯一决定生起，所以是无垢法。因为不颠倒，所以是真实。因为到达极顶，所以称为边。从道来说，以无住和不作意为对境，所以特别殊胜，其他任何不善巧方便，以我与我所执着的心的色等等蕴，从受持陀罗尼门等等，与一切种智随顺般若波罗蜜多结合，安住于相违，以及作意为对境是遮止的，这样显示。此经是：世尊，如果菩萨在般若波罗蜜多中行，不善巧方便，以我与我所执着的心的色而住，又作意于色，则不行于般若波罗蜜多，从这里开始，不行于作意，则不是受持般若波罗蜜多。他不是瑜伽行者，因为没有圆满，所以不能决定生起一切种智，这样说到这里。受持色等等本身以空性的相特别殊胜。
English
The emptiness of inherent existence of all phenomena is a distinction of aspect, as it is said: "Bhagavan, thus, suchness is empty of inherent existence," and so on. Suchness and so on, and its emptiness, are mutually of the same essence, which is a distinction of aspect, as it is said: "Bhagavan, whatever is suchness is emptiness; it is not other than suchness, and suchness is not other than emptiness; emptiness is also suchness. Suchness also," and so on. Here, too, it should be understood that both pervade both. If so, is there no difference in meaning? That which is not other in meaning is suchness, and the antidote to becoming a view is emptiness. In this way, the absence of distinction in meaning for all is the nature of phenomena, and because it is the cause of the noble dharmas, it is the realm of phenomena. Because it arises with certainty as one, it is the flawless dharma. Because it is not inverted, it is true. Because it goes to the ultimate limit, it is called the end. From the perspective of the path, it is particularly excellent because it focuses on the absence of abiding and non-conceptualization. Furthermore, whatever is unskilled in means, with a mind grasping at self and what belongs to self, the aggregates such as form, from holding the doors of dharani, and in accordance with all-knowingness, engaging in the perfection of wisdom, abiding in contradiction, and focusing on conceptualization, is prohibited, as has been shown. The sutra for this is: "Bhagavan, if a bodhisattva engages in the perfection of wisdom, being unskilled in means, abides in form with a mind grasping at self and what belongs to self, and also conceptualizes form, then he does not engage in the perfection of wisdom," beginning from there, "if he engages in non-conceptualization, then he does not fully grasp the perfection of wisdom. He is not a yogi, and because it is not complete, he will not definitely arise as all-knowingness," up to that point. Holding form and so on itself is particularly excellent due to the aspect of emptiness.
Tibetan
གང་དེ་རྣམས་ཉིད་ལ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་བཀག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །འདིའི་མདོ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་གཟུགས་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་བ་དེ་ནི་གཟུགས་མ་ལགས་ཏེ། རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཉེ་བར་བཟུང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྤངས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བདུན་དུ་མ་བྱས་པ་ནི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་དག་གིས་སྔར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མེད་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དོ། །ངེས་པ་ནི་རབ་ཏུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ནི་ཇི་སྐད་དུ། དམིགས་པ་དང༌། རྣམ་པ་དང༌། རྒྱུ་དང༌། ཡོངས་སུ་འཛིན་པས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་སོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་བ་ཇི་ལྟ་བ་རྗེས་ཐོགས་སུ་སྟོན་ཏོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། འདིའི་མདོ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཡང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་ཏེ། ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ནས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། དེ་མཚན་མ་མེད་པར་བརྗོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་སྟེ། དེ་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གཞན་དང་གཞན་བསྡུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ནི་རེ་ཞིག་རྩེ་མོར་གྱུར་པ་ཆུང་དུ་བསྟན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ནི་མཚན་མ་མེད་པར་བརྗོད་དེ། འདི་ལྟར་མཚན་མ་ནི་ཉོན་མོངས་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་མཚན་མ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང༌། གཟུགས་ཀྱི་སྒོ་རྣམས་ཀྱི་བར་གྱི་མཚན་མ་ཉོན་མོངས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདིའི་མདོ་ནི། གཟུགས་ནི་མཚན་མ་མེད་པའོ། །ཚོར་བ་ནི་མཚན་མ་མེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་གཟུངས་ཀྱི་སྒོ་རྣམས་ནི་མཚན་མར་བརྗོད་དེ། ཉོན་མོངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་མཚན་ མ་འདི་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཉོན་མོངས་པ་ཡིན་པར་ངེས་ཤེ་ན། ཀུན་དུ་རྒྱུ་སྡེ་ཅན་གྱི་མཚན་མ་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོར་རྟོགས་པས་ཞེས་གསུངས་པ་དང་དཔང་པོ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་མདོ་ལས་གལ་ཏེ་དེས་མཚན་མར་བཟུང་བར་འགྱུར་ན་ནི་ཀུན་དུ་རྒྱུ་སྡེ་ཅན་བསྟན་པ་འདི་ལ་དད་པ་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །སྡེ་ཅན་དཔེར་བྱས་པ་ནི་དེ་མུ་སྟེགས་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཡང་དེ་ལངས་ནས་རྟོགས་པ་འབའ་ཞིག་གིས་སྟོབས་ཉིད་ཀྱིས་དོན་དེ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པ་ནི་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་མར་རེ་ཞིག་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། ནང་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཐོང་བ་བཀག་ནས་བཟློག་པ་གསུམ་པ་ཡིན་ཏེ། འདིའི་མདོ་ནི། ཡེ་ཤེས་དེ་ནང་དུ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང༌། ཕྱི་རོལ་དང༌། ཕྱི་དང་ནང་ལ་སོགས་པ་ལས་གཞན་དུ་ཡེ་ཤེས་དེ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་དེ་ཆོས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་ཏེ། མཚན་མ་མེད་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མེད་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །ཇི་སྐད་དུ། འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་པ་ཉེ་བར་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ནི་འབྲིང་བསྟན་ཏོ། །གང་གིས། གང་ལས། གང་གིས་ནི། འདྲི་བའི་ཚིག་གོ །ཆོས་གང་ཅི་ཡང་མེད་ཅིང་མི་དམིགས་པ་དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉེ་བར་རྟོག་སྟེ། གོ་རིམས་བཟློག་པས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་མེད་ཅིང་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀུན་མཁྱེན་གསུམ་དང༌། སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། བླང་བར་བྱ་བ་མེད་ཅིང་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་དུ་ཉེ་བར་བརྟགས་ནས་སེམས་མི་ཞུམ། མི་སྐྲག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་མི་སྤོང་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་དག་གིས་ནི་ཆེན་པོ་བསྟན་ཏོ། ། འདིའི་མདོ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ན་ཉེ་བར་བརྟགས་པར་མི་བགྱི་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉིད་ནི་གང༌། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉིད་ནི་གང་ཡིན། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་སུའི་ཡིན། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་གང་ལས་ཡིན། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་གང་གི་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །རྩེ་མོར་རྟོགས་པ་བསྟན་ན
Chinese
已经显示了，对那些事物本身执取的自性是被遮止的。此处的经文是：世尊，凡是没有完全执取色，那不是色，因为已经趋近于自性空性等等。其中，舍弃是因为法界广大。没有做成七分，是因为以对境和行相等等先前趣入的缘故。无量性即是一切相智。决定是因为极度决定的缘故。不与声闻等一切共同，如所说：以对境、行相、因和执取而超胜，这已经显示了。如何不完全执取一切法，随后显示。因为在一切相智中，趋近于一切法空性而不执取。此处的经文是：世尊，那也不在一切相智中执取，从内空性到无事物自性空性趋近等等。那被称为无相。三摩地是心一境性，那也是坛城，因为总集了其他的各种三摩地。因此，暂时显示了顶端变小。如所说，一切相智被称为无相，如此相是烦恼。为什么相被称为烦恼呢？因为色等蕴，菩提分等，以及色处之间的相，就是烦恼。此处的经文是：色是无相的，受是无相的，从受持之门都是相，被称为烦恼。它的体性应当了知为不是真实的增益的体性。如何确定这些相是菩萨的烦恼呢？因为通达遍行者品类的相是烦恼的对治，这是证人，如经中所说，如果他执取相，那么就遍
English
It has been shown that the nature of clinging to those things themselves is blocked. The sutra here is: "Bhagavan, whatever form is not completely grasped, that is not form, because it has approached emptiness by nature," and so on. Among them, abandonment is because the realm of Dharma is vast. Not making it seven parts is because of the previous entry with objects and aspects, etc. Limitlessness itself is the all-knowingness. Certainty is because of the extreme certainty. Not common with all the Shravakas, etc., as it is said: "It is superior by object, aspect, cause, and grasping," this has been shown. How not to completely grasp all dharmas is shown later. Because in all-knowingness, approaching the emptiness of all dharmas and not grasping. The sutra here is: "Bhagavan, that also does not grasp in all-knowingness, from inner emptiness to the emptiness of the nature of non-things approaching," and so on. That is called without characteristics. Samadhi is the one-pointedness of mind, that is also a mandala, because it gathers other various samadhis. Therefore, it temporarily shows that the top becomes smaller. As it is said, all-knowingness is called without characteristics, thus characteristics are afflictions. Why are characteristics called afflictions? Because the aggregates such as form, the aspects of enlightenment, etc., and the characteristics between the sense bases of form, are afflictions. The sutra here is: "Form is without characteristics, feeling is without characteristics," from the doors of retention are all characteristics, called afflictions. Its nature should be understood as the nature of not truly increasing. How to determine that these characteristics are the afflictions of Bodhisattvas? Because understanding that the characteristics of the wandering sect are the antidote to afflictions, this is the witness, as the sutra says, "If he grasps characteristics, then he will
Chinese
据说，如果对斯德坚的教法没有信心，就不会获得信仰。以斯德坚为例，虽然他与外道有关，但他站起来，仅凭证悟的力量，就亲身实现了那个意义，这是应该了解的。如果有人问，证悟的智慧是否暂时不会被魔所侵扰？回答说：内在等等阻碍了智慧的显现，这是第三种遮止。此处的经文是：智慧不会在内在被如实地见到，在外在以及内外之外，智慧也不会被如实地见到。从那以后，他不执着于任何法，而是专注于无相，并接近它。又问：为什么不执着于一切法呢？回答说：不执着于一切法，就是般若波罗蜜多。正如所说：这是菩萨摩诃萨般若波罗蜜多，他专注于不执着于一切法。这显示了中等。从何处？从何者？从何而来？这些是疑问词。任何法都不存在且不可见，这就是般若波罗蜜多的近取，因为次第颠倒，所以般若波罗蜜多不存在且不可见。同样，色等蕴等等，对于三智和空性，以及没有可取之处且不可见之处，同样地进行近取，心不退缩，不恐惧等等，不舍弃，应该认识到这就是菩萨摩诃萨般若波罗蜜多。这些显示了伟大。 此处的经文是：世尊，菩萨摩诃萨在般若波罗蜜多中修行时，不应进行近取，什么是般若波罗蜜多本身？般若波罗蜜多本身是什么？这个般若波罗蜜多是谁的？这个般若波罗蜜多从何而来？这个般若波罗蜜多属于谁？等等。这显示了顶峰的证悟。
English
It is said that if one does not have faith in the teachings of Sde-can, one will not gain faith. Sde-can is taken as an example because, although he was associated with non-Buddhists, he stood up and, through the power of realization alone, directly realized that meaning, which is to be understood. If someone asks whether the wisdom of realization will not be temporarily disturbed by demons, the answer is: The inner and so forth obstruct the appearance of wisdom, which is the third prevention. The sutra here is: Wisdom is not truly seen within, and wisdom is not truly seen outside and other than the inner and outer. From then on, he does not cling to any dharma, but focuses on the signless and approaches it. Again, why is it that one does not cling to all dharmas? The answer is: Not clinging to all dharmas is the Perfection of Wisdom. As it is said: This is the Bodhisattva Mahasattva Perfection of Wisdom, who focuses on not clinging to all dharmas. This shows the intermediate. From where? From whom? From what? These are interrogative words. Any dharma that does not exist and is not visible is the near attainment of the Perfection of Wisdom, because the order is reversed, so the perfections are non-existent and invisible. Similarly, the aggregates such as form, etc., for the three omnisciences and emptiness, and for that which has nothing to be taken and is invisible, similarly taking near, the mind does not shrink, does not fear, etc., does not abandon, it should be recognized that this is the Bodhisattva Mahasattva Perfection of Wisdom. These show the great. The sutra here is: Bhagavan, when a Bodhisattva Mahasattva practices in the Perfection of Wisdom, one should not take near, what is the Perfection of Wisdom itself? What is the Perfection of Wisdom itself? Whose is this Perfection of Wisdom? From where does this Perfection of Wisdom come? To whom does this Perfection of Wisdom belong? And so on. This shows the realization of the peak.