Tibetan
ན་པར་ཞེན་པ་ཡིན་ལ། ཇི་ལྟར་གཉེན་པོ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ནི་མངོན་པར་མ་ཞེན་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་ན་མི་མཐུན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། མི་བདེན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་འཛིན་པའོ། །ཇི་ལྟར་གཉེན་པོ་ཡིན་ཞེ་ན། ཅི་ནས་ཀྱང་དེ་དག་མེད་པའོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་དེ་དག་མེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་གལ་ཏེ་སེམས་མ་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཡོད་པའམ། མེད་པ་དམིགས་པར་འགྱུར་ཞེས་དྲིས་པ་ལ་སེམས་གང་ལ་སེམས་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་དམ་ཞེས་ཕྱིར་དྲིས་པ་འདི་ནི་གནས་མེད་པ་དང༌། ཤེས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བས་ལན་བཏབ་པ་ཡིན་ནོ། །འགོག་པ་དང་ལམ་གྱི་བདེན་པའི་དམིགས་པ་དང༌། རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་དག་གི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བསྟན་པ་ནི་འགོག་པ་དང༌། ལམ་དག་མངོན་དུ་བྱ་བ་དང༌། བསྒོམ་པར་བྱ་བར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ། །འདིའི་མདོ་ནི། །འགོག་པ་འདི་ནི་མངོན་དུ་བྱའོ། །འདིས་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱའོ། །ལམ་འདི་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །འདིས་ནི་ལམ་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞིང་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ལ། དེ་ལ་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་འབྱུང་ལ་སོགས་པའི་བདེན་པ་རེ་རེ་ཞིང་རྣམ་པ་བཞི་བཞིར་གསུངས་པ་ཡིན་ལ། འདིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་འགོག་པ་དང་ལམ་དག་ནི་མཚན་མ་མེད་པ་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོར་བཤད་པ་ལ་མཚན་མ་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང། རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་རྣམས་བསྟེན་པར་བྱ་བ་དང༌། བསྟེན་པར་མི་བྱ་བའི་མངོན་པར་ཞེན་པའི་མཚན་མ་དང༌། སྤྱད་པར་བྱ་བ་དང༌། སྤྱད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ལ་བསླབ་པར་གནས་པའི་མཚན་མ་དང༌། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་དང༌། དེའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཐབས་ལ་མཁས་པ་དང༌། ཐབས་ལ་མཁས་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་མཚན་མའོ། །དེ་དག་ལས་གོ་བཟློག་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཚན་མ་མེད་པ་གསལ་བར་བསྟན་ཏོ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ་བསྟེན་པར་བྱ་བ་ དང། བསྟེན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དང༌། སྤྱད་པར་བྱ་བ་དང༌། སྤྱད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དང༌། བསླབ་པར་བྱ་བ་དང༌། བསླབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དང༌། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ལ་མཁས་པ་དང༌། ཐབས་ལ་མཁས་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། མངོན་པར་ཞེན་པ་དང༌། ལྷག་པར་གནས་པ་དང༌། འདུ་ཤེས
Chinese
执着于显现，如同对治一般，就是不执着于显现。又如何是不相符的呢？由不真实的遍计所引发的，执着于有和无。如何是对治呢？无论如何，那些都不存在。又如何是那些不存在呢？具寿舍利子，如果不是心，那么对于它，有或者无会成为所缘吗？被提问后，反问哪个心被称为无心呢？这回答是没有处所和没有知觉。对灭谛和道谛的所缘以及相的差别等加以说明，就是对灭谛和道谛应当显现和应当修习而执着是过失。此经是：此灭谛应当显现。以此灭谛应当显现。此道应当修习。以此道应当修习并且不执着于显现等等所说。其中，所谓“如此”是指对苦集等每个谛都说了四种行相。所谓“以此”是指作为因的菩提分法。以此，灭谛和道谛被说成是无相的解脱之门，而相也有三种：对于一切烦恼和清净之法，应当修习和不应当修习的执着之相；对于应当行持和不应当行持的事物，安住于学习的相；以及布施等波罗蜜多和非波罗蜜多等，称为善巧和非善巧之相。从那些中，以相反的方式，清楚地显示了无相。对于一切烦恼和清净之法，应当修习和不应当修习，应当行持和不应当行持，应当学习和不应当学习，布施等波罗蜜多，以及与此不同的非波罗蜜多等，善巧和非善巧，执着和安住，以及作意。
English
Attachment is to appearance, and as the antidote, it is not attachment to appearance. Furthermore, how is it dissimilar? It is grasping at existence and non-existence, aroused by untrue pervasive thoughts. How is it the antidote? In any case, those do not exist. Furthermore, how do those not exist? The venerable Shariputra, if it is not mind, then for it, would existence or non-existence become an object? When asked, he retorted, 'Which mind is called no-mind?' This was answered by saying that it has no place and no consciousness. Explaining the objects of the truths of cessation and path, and the differences in aspects, is the fault of being attached to the cessation and path that should be manifested and cultivated. The sutra for this is: 'This cessation should be manifested. By this, cessation should be manifested. This path should be cultivated. By this, the path should be cultivated and there should be no attachment to appearance,' and so on. Among them, 'in this way' refers to the four aspects that are spoken of for each of the truths, such as origination. 'By this' refers to the limbs of enlightenment that have become the cause. By this, cessation and path are explained as the door to liberation without signs, and signs are also of three types: the sign of attachment to what should and should not be practiced among all afflictions and pure dharmas; the sign of abiding in learning about what should and should not be done; and the sign of skillfulness and unskillfulness in generosity and other perfections, and non-perfections, etc. From those, the absence of signs is clearly shown in a reversed manner. For all afflictions and pure dharmas, what should and should not be practiced, what should and should not be done, what should and should not be learned, generosity and other perfections, and other non-perfections, skillfulness and unskillfulness, attachment and abiding, and attention.
Tibetan
་པ་ནི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་ལ་སྲེད་པ་སྟེ་སྐྱོན་ཞེས་བྱའོ། །འདིའི་མདོ་ནི། །འདི་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའོ། །འདི་ནི་རྣམ་པར་བྱང་བའོ། །ཆོས་འདི་དག་ནི་བསྟེན་པར་བྱའོ། །ཆོས་འདི་དག་ནི་བསྟེན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའོ། །འདི་ནི་སྤྱད་པར་བྱ་བའོ། །འདི་ནི་སྤྱད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རྟོག་པའི་ཆོས་འདི་ལ་སྲེད་པ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུགས་སུ་འཇུག་པའི་ཆོས་ལ་སྲེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདིའི་སྐྱོན་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་སྙམ་ནའང་སྐྱོན་མེད་པ་དེ་ལས་བཟློག་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སོ་སོར་གཅིག་ལ་གཅིག་མཐོང་བ་དགག་པ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བསྟན་པའོ། །འདིའི་མདོ་ནི། དེ་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ༌། །ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །རློམ་པའི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ཀུན་ཏུ་བཅད་པའི་མཚན་ཉིད་ལམ་གྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས་བསྟན་པ་ནི། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་དང༌། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་དང༌། སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་དང༌། སྟོབས་དང༌། མི་འཇིགས་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་རྣམས་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་དེའི་མིང་དུ་ཡང་ཤེས་པའི་རློམ་སེམས་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་མདོ་ནི། འདི་ལྟར་བསླབ་པར་བྱ་སྟེ། གཟུགས་ ཤེས་པར་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ་དེས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་ལམ་གྱི་བདེན་པའི་དམིགས་པ་ཁྱད་པར་དུ་གསལ་བར་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་མིང་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་དག་ནི་མིང་ཙམ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་རྫས་དང༌། དེ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སེམས་ནི་སེམས་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་སེམས་དེ་ནི་སེམ
Chinese
是对于随顺之法贪著，称为过失。此之经是：此乃一切烦恼，此乃清净，这些法应当修习，这些法不应当修习，此乃应行，此乃不应行，从这开始直到没有显现执著等等。这是对于随顺的分别之法贪著。随顺是指对于顺应世俗之法贪著，这是烦恼的同义词。菩萨的这个过失，如果认为会成为过失，那是因为它是与没有过失相反的体性。从“内空性中，不真正随见外空性”开始，说明一切空性各自遮止互相见到。此之经是：彼于内空性中，不真正随见外空性。于外空性中，不真正随见内空性等等。是说以断除一切傲慢之相的体性，以道的角度来显示。是遮止了对于色等蕴、波罗蜜多、菩提分、种种正知、力、无畏、佛的不共法、菩提心以及知晓其名称的傲慢之心。此之经是：应如是学习，色应知，乃至佛法应知，以及菩提心应知，但也不应以此生起傲慢之心。这特别清楚地显示了道谛的对境。其中，菩提心的名称应知，是指这些只是名称而已。例如，菩提心不是实体，也不是完全成立的，应该这样看待。为什么呢？因为心不是心，而是自性光明，如是说：那为什么呢？因为这样，心就是心
English
That is, attachment to the Dharma that is in accordance with it is called a fault. The sutra of this is: This is all afflictions. This is complete purification. These dharmas should be practiced. These dharmas should not be practiced. This should be practiced. This should not be practiced, from this to no manifest attachment, and so on. This is attachment to the Dharma of conforming thought. To conform means to be attached to the Dharma that enters into customs, which is a synonym for affliction. If one thinks that this fault of the Bodhisattva will become a fault, it is because it is the nature opposite to that which has no fault. Starting from "In the emptiness of the inner, one does not truly see the emptiness of the outer", it is shown that all emptinesses separately prevent each other from seeing each other. The sutra of this is: He does not truly see the emptiness of the outer in the emptiness of the inner. He does not truly see the emptiness of the inner in the emptiness of the outer, and so on. It is said that the nature of cutting off all signs of arrogance is shown from the perspective of the path. It is the prevention of arrogance towards the aggregates such as form, the perfections, the aspects of enlightenment, the various correct knowledge, the powers, the fearlessness, the unique dharmas of the Buddha, the mind of enlightenment, and knowing its name. The sutra of this is: One should train like this, form should be known, up to the Buddhadharmas should be known, and the mind of enlightenment should be known, but one should not be arrogant about it. This clearly shows the object of the truth of the path in particular. Among them, the name of the mind of enlightenment should be known, which means that these are just names. For example, the mind of enlightenment is not a substance, nor is it completely established, it should be viewed in this way. Why? Because the mind is not the mind, but is self-luminous by nature, as it is said: Why is that? Because in this way, the mind is the mind
Tibetan
ས་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ཉོན་མོངས་པ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པ་དང༌། ཡང་དག་པར་མི་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་སེམས་གང་འདོད་ཆགས་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན། བྲལ་བ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཉོན་ཐོས་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སེམས་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན། བྲལ་བ་མ་ཡིན་པ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་པ་ཙམ་དུ་རློམ་སེམས་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ལ་བརྩམས་ནས་སྨྲས་པ་ནི་ཡང་ཅི་ཚེ་དང་ལྡན་པ་རབ་འབྱོར་སེམས་ཡོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་སེམས་མ་ཡིན་ནམ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བསྟན་པ་ནི་དེ་སེམས་དང་སེམས་མ་ཡིན་པ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཉིད་དུ་དྲིས་པ་མི་རིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། འདིའི་མདོ་ནི། ཡང་ཅི་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་སེམས་གང་མེད་པ་དེ་ལ་ཡོད་པའམ། མེད་པའམ། ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའམ། དམིགས་པའམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་འདི་ལྟར་ཅིའི་ཕྱིར་འདི་ལ་སེམས་མེད་པ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ། འགྱུར་བ་མེད་པ། སེམས་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་འགྱུར་བ་མེད་པ་ནི་སེམས་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་ ཅིང་འགྱུར་བ་མེད་པ་དེས་ཀྱང་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ནས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བར་དུ་འགྱུར་བ་མེད་ཅིང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་ཇི་ལྟར་སེམས་ལ་འགྱུར་བ་མེད་ཅིང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ནས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བར་དུ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །སེམས་དང་སེམས་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཇི་སྲིད་འདིའི་བར་གྱིས་ལམ་གྱི་བདེན་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་ཁྱད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །རྒྱུའི་ཁྱད་པར་གྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་འདི་ལྟར་ཐུན་མོང་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། འདི་ལྟར་འདིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་ལས་གང་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམ
Chinese
并非如此，因为心的自性是光明清澈的。又问，心自性光明清澈是什么呢？与烦恼相应和不相应都不是自性光明清澈的特征。如经所说：“具寿舍利子，心若与贪欲相应，则非离贪欲；与嗔恚、愚痴相应，则非离嗔恚、愚痴；乃至与声闻、独觉之心相应，则非离声闻、独觉之心。”等等。仅以存在而自诩，并与作意相关联而说，又问：“具寿善现，心之存在，难道不是心吗？”因此教导说：“不应问此是心与非心，存在与不存在。”此经云：“又具寿舍利子，心若不存在，则是有、无、非有、所缘吗？”等等。为何如此称其为无心呢？因为无分别、无变异是无心的特征。如经所说：“具寿舍利子，无分别、无变异即是无心。”心虽无分别、无变异，但从蕴等乃至圆满菩提之间，也是无变异、无分别的。如经所说：“具寿舍利子，心如何无变异、无分别，则从蕴等乃至圆满菩提之间亦如是。”从“心与非心自性光明清澈”开始，直到此处，应知是以道谛的角度来显示其殊胜之处。以因的殊胜角度而言，为何如此呢？因为与共同特征的决定性区分部分相一致的般若波罗蜜多是三乘之因。如经所说：“在此般若波罗蜜多中，何者能令菩提心……”
English
It is not so, because the nature of mind is clear and luminous. Furthermore, what is the naturally clear and luminous nature of mind? Not being associated with afflictions and not being unassociated is the characteristic of being naturally clear and luminous. As it is said: "O venerable Shariputra, a mind that is associated with desire is not separate from desire; not separate from anger and ignorance; not separate from the mind of a Hearer or a Solitary Realizer." And so forth. Speaking based on the mere assumption of existence and in relation to mental engagement, it is asked: "O venerable Subhuti, is that which exists as mind, not mind?" Therefore, the teaching is: "It is not appropriate to ask whether it is mind or not mind, existence or non-existence." This sutra states: "Furthermore, O venerable Shariputra, if the mind does not exist, is it existent, non-existent, non-existent, or an object of focus?" And so forth. Why is it called "no-mind" in this way? Because being without conceptualization and without change is the characteristic of no-mind. As it is said: "O venerable Shariputra, being without conceptualization and without change is called no-mind." Although the mind is without conceptualization and without change, from the aggregates and so forth up to perfect and complete enlightenment, it is also without change and without conceptualization. As it is said: "O venerable Shariputra, just as the mind is without change and without conceptualization, so it is from the aggregates and so forth up to perfect and complete enlightenment." From the beginning of "mind and non-mind are naturally clear and luminous" up to this point, it should be understood that the distinction is shown from the perspective of the truth of the path. From the perspective of the distinction of the cause, why is it so? Because the Prajnaparamita, which is in accordance with the definitive distinguishing part of the common characteristics, is the cause of the three vehicles. As it is said: "In this Prajnaparamita, whoever is able to make the mind of enlightenment..."