Tibetan
མས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཡང་འདི་དག་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་ལས་ཁྱད་པར་རྣམ་པ་བཞི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་དང༌། རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་དང༌། རྒྱུའི་ཁྱད་པར་དང༌། ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་ཁྱད་པར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པའི་སྦྱོར་བ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འོག་ནས་བཤད་པའི་མཐོང་བའི་ལམ་གྱིས་སྤང་བར་བྱ་བའི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་པོ་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་འདི་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དུ་ཞིག་ཏུ་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ནི་རེ་རེ་ཞིང་ཆུང་དུ་ དང། འབྲིང་དང༌། ཆེན་པོའི་དབྱེ་བ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས། དམིགས་པ་དང་ནི་རྣམ་པ་དང༌། །རྒྱུ་དང་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ཡིས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བློ་ལྡན་གྱི། །དྲོད་སོགས་བདག་ཉིད་ཅི་བཞིན་དུ། །རྣམ་རྟོག་བཞི་པོ་ལྡན་བརྟེན་པ། །ཆུང་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོ་དང༌། །ཉན་ཐོས་བསེ་རུ་ལྟ་བུ་དང༌། །བཅས་པ་དག་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས། །ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་གཉིས་པོ་འདི་དག་ཉེ་བར་དགོད་པར་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་ནི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང༌། གདམས་ངག་དང༌། རྗེས་སུ་བསྟན་པའི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པ་དང༌། ཐོས་པ་དང༌། བསམས་པ་དེ་དག་ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ་བ་ཐོབ་པ་ལས་ཐར་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་བསྒོམ་པའི་རང་བཞིན་དྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་སྐྱེའོ། །དྲོ་བ་དང་འདྲ་བས་དྲོ་བ་སྟེ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེ་འབྱུང་བའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཁྱད་པར་རྣམ་པ་བཞིས་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་སྟེ། དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ནི་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པའི་རྣམ་པ་ལ་མངོན་པར་མ་ཞེན་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་ཐ་དད་པ་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་གི་རྣམ་པ་བསྒོམ་པ་ལ་མངོན་པར་མ་ཞེན་པ་སྟེ། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་ལ་སྲེད་པ་ནི་སྐྱོན་ནོ། །དེ་དག་ཉིད་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། སྨོན་པ་མེད་པར་མངོན་པར་མ་ཞེན་པ་ནི་སྐྱོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་མདོ་ནི། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་གཟུགས་མི་རྟག་ཅེས་བྱ་བར་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང༌
Chinese
应当讲述。那么，对于这些，应当讲述什么呢？应当讲述声闻等之上的四种差别，即所缘的差别、相的差别、因的差别和任持的差别。还应当讲述具有分别的加行，即对于下面所说的见道所断的能取和所取的四种分别，为了确定区分与此相符之分，应当如何安立分别呢？对于此，应当讲述各自小、中、大的差别。因此，以所缘和相，因和任持，具慧菩萨的暖等自性如是，四种分别具足依止，小、中、大，以及声闻独觉之类，超胜于彼等。这两句偈颂是用来简要概括的。因为它们与发心、教言、随顺开示的加行相应，并且听闻和思考这些，从获得殊胜之处起，与解脱分相应的善根，生起修习自性暖相之名为决定胜分相应的善根。因为与暖相似，所以是暖，因为是无分别智慧之火生起之前的因。它以四种差别超胜于声闻等，即所缘的差别是缘于四圣谛无常等相的缘故。相的差别是不执著于苦和集谛的相等等的相的缘故。对于何者，不执著于观修色等各别蕴的苦和集之相，贪著随顺之法是过患。对于彼等自身，不执著于空性和无愿是无过患，这是所要显示的。此处的经是：具寿舍利子，于此菩萨摩诃萨，对于色无常生起执著，以及
English
Should be narrated. So, what should be narrated about these? Four distinctions above the Hearers and others should be narrated, namely the distinction of object, the distinction of aspect, the distinction of cause, and the distinction of upholding. Also, the practice with conceptualization should be narrated, that is, for the four conceptualizations of the grasped and the grasper to be abandoned by the path of seeing mentioned below, in order to determine and distinguish the part that is in accordance with this, how should the conceptualizations be established? For this, the distinctions of small, medium, and large should be narrated individually. Therefore, with object and aspect, cause and upholding, the nature of the wise Bodhisattva's heat and so on is such that the four conceptualizations are fully dependent, small, medium, and large, and superior to Hearers, Solitary Realizers, and the like. These two verses are used to briefly summarize. Because they are in accordance with the generation of Bodhicitta, the instructions, the practice of following the teachings, and listening and thinking about these, from the point of obtaining excellence, the roots of virtue corresponding to the part of liberation, the roots of virtue corresponding to the part of definite victory called the nature of warmth of cultivation arise. Because it is similar to warmth, it is warmth, because it is the cause that precedes the arising of the fire of non-conceptual wisdom. It surpasses Hearers and others with four distinctions, that is, the distinction of object is because it is focused on the aspects of the four noble truths such as impermanence. The distinction of aspect is because it is the aspect of not being attached to the aspects of the truths of suffering and origin, and so on. For whom, not being attached to contemplating the aspects of suffering and origin of the separate aggregates such as form, craving for the corresponding Dharma is a fault. For those very ones, not being attached to emptiness and wishlessness is without fault, this is what is to be shown. The sutra here is: Venerable Shariputra, for this Bodhisattva Mahasattva, attachment arises to the impermanence of form, and
Tibetan
། ལྷག་པར་གནས་པ་དང༌། ཀུན་ཤེས་པ་དང༌། གཟུགས་སྡུག་བསྔལ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། སྟོང་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། གཟུགས་བདག་མེད་ཅེས་བྱ་བར་མངོན་པར་ཞེན་ཅིང་ལྷག་པར་གནས་པ་དང༌། ཀུན་ཤེས་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་སྟོང་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། སྨོན་པ་མེད་ཅེས་ བྱ་བར་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང༌། ལྷག་པར་གནས་པ་དང༌། ཀུན་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་ལ་སྲེད་པ་ནི་སྐྱོན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་རེ་ཞིག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པར་རྟོགས་པའི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་རོ། །ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པར་རྟོགས་པའི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ནི། མདོ་ལས་ཇི་སྐད་དུ། དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་འདི་སྤང་བར་བྱའོ་ཞེས་མངོན་པར་ཞེན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ལ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་དམིགས་ཤིང༌། མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བྱེད་དོ། །ཅི་ཞིག་བརྗོད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཉན་ཐོས་རྣམས་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་དེ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པར་བྱེད་དེ། དེ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་ཏེ། བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་གཉེན་པོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་ཡང་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་དམིགས་ཤིང་དེའི་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་སུ་ལྟ་བའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ཡང་མཚན་མ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་མ་སྨོས་པ་ནི་བདེན་པ་གཉིས་སྟོན་པར་བཞེད་པས་འཇུག་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་དབང་དུ་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། མཚན་མ་མེད་པ་ལ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་འགོག་པ་དང༌། ལམ་གྱི་བདེན་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་གང་ལ་མཚན་མ་མེད་པ་དང༌། གང་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་མཚན་མ་སེལ་བ་ནི། ཞི་བའི་རྣམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་གསུངས་པ་དེ་ནི་དངོས་པོ་དང༌། མཚན་མ་དང་འབྲེལ་བའི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་གྱི་དབང་དུ་མཛད་པ་ཡིན་པས་དེ་དང་འདི་ལ་འགལ་བ་མེད་དོ། །མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་གང་གསུངས་པ་འདིར་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་རེ་ཞིག་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་ནི་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཉེན་པོར་མི་རིགས་སོ། །འོན་ཏེ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ན་ནི་མིག་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་མི་མཐུན་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ནི་མངོ
Chinese
并且特别安住，以及普知，以及名为色即是苦，以及名为空，以及名为色无我而现行耽著，并且特别安住，以及普知，同样地，对于名为色空，以及名为无愿而现行耽著，并且特别安住，以及普知，从这以后，具寿舍利子对于菩萨随顺之法贪爱是过患等等。这是暂时对于苦谛的觉悟之所缘和相的差别。对于集谛的觉悟之所缘和相的差别是，如经中所说：同样地，此色应断除而现行耽著等等所说。因此，对于苦和集谛，以无常等等作为所缘，并且以无现行耽著等等作为相。如果问说什么呢？声闻们对于色等等的体相之事物现行耽著，因为它们转变为无常等等的相，因为不是对治我见之故。菩萨们也以无常等等的体相之事物作为所缘，并且转变为对治现行耽著等等的相，因为是对治法见之故。此处没有说无相，是因为想要显示二谛，所以是就进入的方面而说的，因为无相是大乘的止和道谛的相之故。如果那样做了，那么对于什么无相，以及消除什么分别的相呢？所说的是寂静之相，那是就与事物和相联系的声闻之道而言的，因此这和那个没有矛盾。对于所说的无现行耽著等等，在此应当考察：如果暂时没有现行耽著，那样的话，因为是无，所以不应理成为对治。或者如果不是现行耽著，那么将成为眼等等的过失。
English
And especially abiding, and all-knowing, and what is called form is suffering, and what is called emptiness, and what is called form is without self, manifestly clinging and especially abiding, and all-knowing, and likewise what is called form is empty, and what is called without aspiration manifestly clinging, and especially abiding, and all-knowing, from then on, the venerable Shariputra's craving for the Dharma that accords with the Bodhisattva is a fault, and so on. This is temporarily the difference between the object and the aspect of realizing the truth of suffering. The difference between the object and the aspect of realizing the truth of origin is, as it is said in the sutra: Likewise, this form should be abandoned, manifestly clinging, and so on. Therefore, for the truths of suffering and origin, impermanence and so on are taken as objects, and non-manifest clinging and so on are taken as aspects. What is to be said? The Hearers manifestly cling to the objects of the characteristics of form and so on, because they change into the aspects of impermanence and so on, because they are not the antidote to the view of self. Bodhisattvas also take the objects of the characteristics of impermanence and so on as objects, and change into the aspects of non-manifest clinging and so on, because they are the antidote to the view of Dharma. Here, not mentioning the absence of characteristics is because it is intended to show the two truths, so it is made in terms of the aspect of entering, because the absence of characteristics is the cessation of the Great Vehicle and the aspect of the truth of the path. If that is done, then for what is there no characteristic, and what eliminates the characteristic of discrimination? What is said is the aspect of peace, which is made in terms of the path of the Hearers related to things and characteristics, so there is no contradiction between that and this. What is said about non-manifest clinging and so on should be examined here: If there is temporarily no manifest clinging, then in that case, because it is non-existent, it is not reasonable to be an antidote. Or if it is not manifest clinging, then it would follow that it is the eye and so on.