Tibetan
ས་དཔའ་བསླབ་པར་བྱ་བའི་ཐེག་པ་གསུམ་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་ཏོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་ཁྱད་པར་ནི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་དང༌། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ་ཕྱིས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ནི་རེ་ཞིག་དྲོ་བར་གྱུར་པ་ཆུང་དུ་ཡིན་ནོ། །ཕུང་པོ་དང༌། ཁམས་དང༌། སྐྱེ་མཆེད་དང༌། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཇི་སྲིད་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བ་ནས་རྣམ་པར་དབེན་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་སོ། །དངོས་པོ་འགགས་པས་ན་ཞི་བའོ། །རང་ཉིད་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སྐྱེ་བ་མེད་པའོ། །ཕ་རོལ་གྱི་མུ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རྟོགས་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར་འབྱུང་བ་མེད་པའོ། །འཕགས་པའི་གང་ཟག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔོན་ཐོབ་པ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པའི་རྒྱུ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་དོ། །སེམས་ཅན་དམིགས་སུ་མེད་པས་ན་རྣམ་པར་བྱང་བ་མེད་པའོ། །འཕགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུར་འགྱུར་བས་ན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། །གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མེད་པས་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཡང་དག་པའི་མཐའོ། །འཕགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མ་མཛད་པས་ན་ ཆོས་གནས་པ་ཉིད་དོ། །སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འདུ་བ་དང་འགོད་པ་དང་མི་དམིགས་ཤིང་མ་མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང༌། མིང་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གནས་པ་དང༌། གནས་པ་དང་བྲལ་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲིང་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འདུ་བ་ནི་སྐྱེ་བ་སྟེ། དེ་མི་དམིགས་པའོ། །འགོད་པ་ནི་འགག་པ་སྟེ། དེ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་གཞན་ཡིན་ཏེ། མི་དམིགས་ཤིང་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གཉིས་ནི་གོ་རིམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་སྒོམ་པ་ལྷག་པར་མོས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་བསྟན་པའོ། །རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མི་དམིགས། ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གཉིས་བརྗོད་པས་དེ་ལ་གནས་པ་ནི་རྒྱུན་འདྲ་བའོ། །གནས་པ་དང་བྲལ་པ་ནི་རྒྱུན་མི་འདྲ་བའོ། །ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཀྱི་བརྡར་བཏགས་པ་དང༌། རྨི་ལམ་དང༌། སྒྲ་བརྙན་དང༌། གཟུགས་བརྙན་དང༌། སྤྲུལ་པ་བཞིན་དུ་དགེ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་གིས་ཀྱང་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནས་སེམས་པར་མི་འགྱུར། སྐྲག་པར་མི་འགྱུར་བ་ལ་སོགས་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཆེན་པོ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཐར་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་ལས་འདི་ཁྱད་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དྲོ་བར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆུང་ངུ་དང༌། འབྲིང་དང༌། ཆེན་པོའི་རིགས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནམ། ཡང་དབང་པོ་རྟུལ་པོ་ལ་སོགས་པའི་གང་ཟག་གི་དབྱེ་བ་ལའང་འདིའི་དམིགས་པའི་གནས་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་ནོ། །རྩེ་མོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཉེས་པ་མེད་དེ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་དྲོ་བར་གཏོགས་པ་བདེན་པ་བཞིའི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་གང་བཤད་པ་དྲོ་པར་གྱུར་པ་ནི་བདེན་པ་བཞི་ལ་དམིགས་པ་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ལ། དྲོད་ལས་ནི་རྩེ་མོ་ཡིན་ཞིང་དེ་དག་ཀྱང་དེ་འདྲ་བར་གྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཅི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། ཅི་བྲེ་དང་ཁང་བཟངས་མཚན་ཉིད་འདྲ་བའམ། ཅི་འདི་ནི་འཇུག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དྲོ་བར་ གྱུར་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཆུང་ངུ་དང༌། འབྲིང་དང༌། ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྱིས་མངོན་པར་འཕེལ་བའི་དྲོ་བར་གྱུར་པ་ལས་རྩེ་མོ་རྣམས་སྐྱེ་སྟེ། གཡོ་བའི་དགེ་བ་རྣམས་ཀྱི་རྩེ་མོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྩེ་མོ་ཉིད་དོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་དང༌། རྒྱུ་ཉིད་ཁྱད་པར་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །རྩེ་མོ་རྣམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཟོད་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་རྣམས་ལའང་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པས་ཁྱད་པར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་རྩེ་མོའི་ཁྱད་པར་ནི་རེ་ཞིག་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མི་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། གཟུགས་ལ་གནས་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཕུང་པོ་དང༌། ཁམས་དང༌། སྐྱེ་མཆེད་དང༌། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ཡན་ལག་རྣམས་དང༌། སའི་ཁམས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཆགས་པའི་གནས་བཀག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་གནས་པ་ནི་དངོས་པོ་ལ་དམིགས་པའི་རབ་ཏུ་གནས་པའི་སེམས་ལས་བྱུང་བའོ། །འདི་ལས་བཟློག་པ་ནི་མི་གནས་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདི་ནི་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་རེ་ཞིག་གནས་པ་མེད་པ་གནས་པར་མི་བྱ་བ་ཡིན་ན་ནི་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཉེན་པོར་མི་རིགས་སོ། །འོན་ཏེ་གནས་པ་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ན་ཐལ་ཆེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པ་ལ་ཚུལ་ཇི་ལྟར་བཤད་པ་དེ་ལྟར་འདི་ལ་ཡང་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན།
Chinese
如是宣说，谓以广大之方式开示了应修习之三乘。摄持之差别，即善巧方便与善知识之相，此将于后文阐述。此乃暂且暖热之小者。从蕴、界、处及缘起等开始，直至远离烦恼，乃至寂静。事物止息故寂静。自性不生故无生。彼岸之无边际故，因难以证悟而无出。一切圣者皆先具足，因远离因，故无普 contamination。因无所缘之有情，故无清净。因成为圣法之因，故为法界。因无有转变，故为如是性。因达颠倒之究竟，故为真实之边际。因一切圣者皆未造作，故为法之安住。从一切佛陀乃至一切法之如是性，以及聚集、安立、不缘、不见之故，且因一切名皆非有，故安住，无有安住与分离，此乃中等。其中，聚集乃生，彼不可缘。安立乃灭，彼亦不如实见，此乃他义，不缘且不如实见之二句，乃依次第，于不缘之相修习，尤为信乐作意，且依见彼性之自在而宣说。如次第，不缘，不如实见之二句，言说于彼安住乃相似之流。安住与分离乃不相似之流。如蕴等法之假立，如梦、声响、影像、化身般，因无有任何善等可言说，乃至不思、不怖等，乃一切相智之体性。
English
Thus it is said, which is to extensively show the three vehicles to be practiced. The distinction of upholding is skillful means and the characteristics of a virtuous friend, which will be explained later. This is temporarily the smaller one that has become warm. Starting from the aggregates, elements, sense bases, and dependent origination, up to being free from afflictions, and even to being solitary. Because things cease, it is peaceful. Because of its unproduced nature, it is unborn. Because of the infinity of the other shore, it is without arising because it is difficult to realize. All noble beings are first endowed with it, and because it is free from causes, it is without universal contamination. Because there are no sentient beings as objects of focus, there is no purification. Because it becomes the cause of noble dharmas, it is the realm of dharma. Because there is no change, it is suchness. Because it reaches the ultimate end of reversal, it is the true limit. Because all noble beings have not made it, it is the abiding of the dharma. From all Buddhas to the suchness of all dharmas, and because of gathering, establishing, non-perception, and non-seeing, and because all names are non-existent, therefore abiding, there is no abiding and separation, this is the middle. Among them, gathering is birth, which is imperceptible. Establishing is cessation, which is also not truly seen, this is another meaning, the two sentences of non-perception and not truly seeing, are in order, practicing the aspect of non-perception, especially with faith and attention, and explained according to the freedom of seeing that nature. In order, the two sentences of non-perception, not truly seeing, saying that abiding in that is a similar stream. Abiding and separation are dissimilar streams. Like the imputation of dharmas such as aggregates, like dreams, sounds, images, and emanations, because there is nothing good or anything else that can be said, even to not thinking, not being afraid, etc., is the nature of all-knowingness.
Chinese
被称为“将会产生觉受”表明了伟大之处。如果它与解脱分相应，那么它有什么不同呢？被称为“温暖”意味着小、中、大的类别吗？或者，对于根器迟钝等人的区别，也应该了解其所缘等方面的差异。如果顶点等也变得过分，那么没有过失，因为这是被允许的。凡是属于温暖的，在所说的四谛十六行相中，温暖是指缘于四谛并具有十六种行相。从温暖产生顶点，而这些也变得如此，等等，这是怎么回事呢？是像量具和楼阁一样具有相同的特征吗？还是这仅仅是进入的方式呢？关于温暖已经说完了。同样，从小、中、大等次第渐增的温暖中产生顶点，因为它们是动摇的善法的顶点，所以它们本身就是顶点。对于它们的完全执持和原因，应该像之前一样了解其差别。顶点如其所是，对于忍和世间法的殊胜之处，也应该从所缘和行相上说明其差别。其中，顶点的差别，首先是所缘的差别，即不住于一切法。当菩萨行于般若波罗蜜多时，从“不住于色”开始，禁止对蕴、界、处、缘起支、地界等产生执着。安住于此，是从缘于事物的常住心所产生的。与此相反，应该了解为不住。这需要考察，如果暂且不住于不存在的事物，那么因为不存在，所以不适合作为对治。如果是不住于存在的事物，那么就太过分了。应该像解释无有显现执着的方式一样，也应该这样看待这个问题。一切法自性空性是行相的差别，那为什么呢？
English
The statement "it will arise as a feeling" indicates the greatness. If it corresponds to the part of liberation, what is the difference? The term "warmth" refers to the categories of small, medium, and large? Or, for the distinctions of individuals with dull faculties, etc., the differences in the object of focus, etc., should also be understood. If the peak, etc., also become excessive, there is no fault, as it is accepted. Whatever belongs to warmth, in the sixteen aspects of the four truths that are spoken of, warmth refers to being focused on the four truths and possessing the sixteen aspects. From warmth arises the peak, and those also become like that, etc. How is that? Is it like a measure and a pavilion having the same characteristics? Or is this merely the way of entering? Warmth has been explained. Similarly, from the warmth that gradually increases from small, medium, and large, etc., the peaks arise, because they are the peaks of moving virtuous dharmas, so they are the peaks themselves. The complete holding and cause of those should be understood as the difference as before. The peaks, as they are, and the superior aspects of patience and worldly dharmas, should also be explained in terms of the differences in object and aspect. Among them, the difference of the peak, first, the difference of the object, is not abiding in all dharmas. When a Bodhisattva practices the Perfection of Wisdom, starting from "not abiding in form," the place of attachment to the aggregates, elements, sense bases, limbs of dependent origination, earth element, etc., is prohibited. Abiding in that is born from the mind that abides in permanence, focusing on objects. The opposite of this should be understood as non-abiding. This needs to be examined. If, for the time being, not abiding in what does not exist, then because it does not exist, it is not suitable as an antidote. But if it is not abiding in what exists, then it is too extreme. It should be viewed in the same way as how the manner of explaining the absence of manifest clinging is explained. All dharmas, emptiness by nature, are the difference of aspect. Why is that?
Tibetan
དེ་རྣམས་དེའི་ངོ་བོས་སྟོང་ཞེས་སོ། །མདོ་ནི་ཇི་སྐད་དུ། གང་གི་ཕྱིར་གཟུགས་ནི་གཟུགས་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་འདིས་ནི་རྟག་པར་དམིགས་པའི་གནས་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་རྣམས་དང་དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་དང༌། གང་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་རྣམས་དང་དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཕན་ཚུན་དེའི་རང་བཞིན་གཅིག་པར་འདོད་པས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ་མདོ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཟུགས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་གཟུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིས་ནི་ཆད་པར་འཛིན་པའི་དམིགས་པའི་གནས་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་པའི་རྣམ་པ་དག་ལ་གནས་པ་མེད་པར་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་གང་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་སོ་སོ་ནས་སྡུག་བསྔལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཞི་བའོ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་པ་བཀག་པའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་རྣམས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཏེ། གང་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་དེའི་རྣམ་པ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་རྣམས་དང༌། དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཕན་ཚུན་དེའི་བདག་ཉིད་གཅིག་པ་ནི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཏེ། གང་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་དང༌། དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་དག་ཕན་ཚུན་རང་བཞིན་གཅིག་པར་འདོད་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པས་ཕན་ཚུན་དེའི་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཡིན་ཏེ། ཡང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་རེ་ཞིག་སྡུག་བསྔལ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །འགོག་པའི་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་གནས་མེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་གང་འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་ཉིད་དང༌། ཆོས་ཉིད་དང༌། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང༌། ཆོས་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་དང༌། ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང༌། གཟུངས་ཀྱི་སྒོ་ཐམས་ཅད་དང་སྦྱར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་མདོ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་གནས་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོག
Chinese
那些是自性空。经中如是说：‘因为色以色自性空’等等。因此，这舍弃了执著常的处所。诸法和它的空性是相的差别，那是什么缘故呢？因为显示了那些和它的空性互相认为自性是一。如经中所说：‘世尊，色即是空性，空性亦是色’等等。因此，这舍弃了执著断灭的处所。对于苦等谛的行相，不住而缘的差别是，对于色等蕴，各自‘是苦’乃至‘是寂静’而住立遮止，如是显示。苦等行相是，空性是行的差别，那是什么缘故呢？因为色等蕴，苦等那些行相自性是空性，苦等行相和它的空性互相自性是一，是行的差别，那是什么缘故呢？因为苦等和它的空性互相认为自性是一，如是说。此处也是，苦本身被空性遍及，所以互相自性是一，然而苦不是遍及空性，因为那是所有法的共同相。这暂时应知是就苦和集谛的方面所作的缘和行的差别。就灭谛的方面所作的是，对于如是等无住而缘的差别是，如是显示：‘如是与如是性，法性，法界，法无过失性，真实边际，总持门一切结合’。如经中所说：‘菩萨在般若波罗蜜多中行时，不应安住于如是性’等等。如是性等。
English
Those are empty of their own nature. As it is said in the sutra: 'Because form is empty by its own nature of form' and so on. Therefore, this abandons the place of clinging to permanence. Phenomena and their emptiness are the difference of aspects, and what is the reason for that? Because it is shown that those and their emptiness are considered to be of one nature with each other. As it is said in the sutra: 'Bhagavan, form itself is emptiness, and emptiness is also form' and so on. Therefore, this abandons the place of clinging to annihilation. The distinction of focusing without dwelling on the aspects of the truths such as suffering is that it is shown that dwelling on the aggregates such as form, individually 'is suffering' and so on, up to 'is peace' is prohibited. The aspects such as suffering are that emptiness is the difference of aspects, and what is the reason for that? Because the aggregates such as form, the aspects of those such as suffering, are by nature emptiness, the aspects such as suffering and their emptiness are of one nature with each other, which is the difference of aspects, and what is the reason for that? Because it is said that suffering and so on and its emptiness are considered to be of one nature with each other. Here also, suffering itself is pervaded by emptiness, so they are of one nature with each other, but suffering does not pervade emptiness, because that is the common characteristic of all phenomena. This should be understood for the time being as the difference of focus and aspect made in terms of the truths of suffering and origin. What is made in terms of the truth of cessation is that the difference of focusing on suchness and so on without dwelling is shown as: 'Thus, combine thusness and suchness, the nature of phenomena, the realm of phenomena, the nature of phenomena without fault, the true limit, all the doors of dharani.' As it is said in the sutra: 'When a Bodhisattva practices in the Perfection of Wisdom, he should not abide in suchness' and so on. Suchness and so on.