Tibetan
ས་དང་མཚན་མ་དང༌། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོ་དང༌། །དབེན་དང་དཀའ་དང་ངེས་པ་དང༌། །ཆེད་དུ་བྱ་དང་མི་དམིགས་དང༌། །མངོན་བར་ཞེན་པ་བཀག་པ་དང༌། །དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་གང་ཡིན་དང༌། །མི་མཐུན་ཐོགས་པ་མེད་དང་ནི། །གཞི་མེད་འགྲོ་མེད་སྐྱེ་མེད་དང༌། །དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་མི་དམིགས་དང༌། །ངོ་བོ་ཉིད་བཅུ་དྲུག་བདག་ཉིད། །མཚན་བཞི་ལྟ་བུར་མཚོན་བ་ནས། །མཚན་ཉིད་བཞི་པར་བཞེད་པ་ཡིན། །ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་བཅུ་དྲུག་གི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། ཉོན་མོངས་པ་ལས་དབེན་པའི་རང་བཞིན་ནི་གང་འདོད་ཆགས་དང༌། །ཞེ་སྡང་དང༌། གཏི་མུག་རྣམ་པར་བསལ་བའི་ཕྱིར་དབེན་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རྟགས་དབེན་པའི་རང་བཞིན་ནི་གང་འདོད་ཆགས་དང༌། ཞེས་སྡང་དང༌། གཏི་མུག་རྣམས་ཀྱི་རྟགས་ཀྱིས་དབེན་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་མཚན་མས་དཔེན་པའི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རྟགས་ནི་ལུས་ལ་སོགས་པའི་གནས་ངན་ལེན་ནོ། །མཚན་མ་ནི་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །མི་མཐུན་པ་དང་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་དག་གིས་དབེན་པའི་རང་བཞིན་ནི་གང་དེ་བཞིན་དུ་འདོད་ཆགས་དང༌། འདོད་ཆགས་མེད་པ་དང༌། ཞེ་སྡང་དང༌། ཞེ་སྡང་མེད་པ་དང༌། གཏི་མུག་དང༌། གཏི་མུག་མེད་པ་དང༌། དབེན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ངང་ཚུལ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་ དང༌། ལྷག་པར་མོས་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ལ་བསྒོམ་པའི་ལམ་ཉེ་བར་བཀོད་པས་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དཀའ་བ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་གང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་མེད་པ་ཡིན་པས་དེ་དང་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་བྱའོ་ཞེས་གོ་ཆ་བགོས་པ་ནི་དཀའ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒོམ་པ་ནི་དོན་དཀའ་བ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །གཅིག་ཏུ་ངེས་པའི་ངོ་བོ་ནི་གང་དེ་ལ་གོ་བགོས་པ་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་སར་ལྷུང་བའི་གནས་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ངེས་པར་བསྒོམ་བ་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་གྱིས་སོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཆེད་དུ་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ནི་གང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་གོ་ཆ་བགོས་པའི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ལས་གཞན་དུ་མི་འཁྲུལ་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །མི་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་ནི་གང་བཅོམ
Chinese
地与相，不共品与对治，寂静与艰难与决定，所为与不可得，及于显现耽著之遮止，以及所缘名为何，不共无碍，无基无行无生，如是之性不可得，自性十六自体性，如以四相譬喻，是故许为四相性。如是宣说。如何是十六自体性耶？从烦恼寂静之自性者，谓贪欲与嗔恚与愚痴遣除之故，即是寂静之自性，如是宣说。彼之相寂静之自性者，谓贪欲与嗔恚与愚痴等之相，即是寂静之自性，如是宣说。彼之相状是寂静之自性，如是宣说。其中，相者，谓身等之恶趣处。相状者，谓不如理作意也。以不共品与对治品等寂静之自性者，谓如是贪欲与无贪欲，嗔恚与无嗔恚，愚痴与无愚痴，以寂静之自性，即是一切种智性之体性，及于尤为信解者等，以修道次第安立故，如是宣说。艰难性之自性者，谓诸法皆是极无所有故，以与彼无有关联之故，一切有情皆当令其完全寂灭，如是披甲乃是行难行之故，般若波罗蜜多修习是义艰难，以如是宣说之故。唯一决定之体性者，谓于彼披甲者，即是声闻等之地，无有堕落之处之故。决定修习是宣说之义故，如是宣说。所为之自性者，谓诸菩萨摩诃萨为了一切有情获得一切种智性之智慧之义故，披甲之所为，当知不迷于其他之义故，如是宣说。不可得之自性者，谓薄伽梵。
English
Ground and sign, incompatible factors and antidotes, serenity and difficulty and certainty, purpose and non-apprehension, and the prevention of attachment to appearances, and what is called the object of focus, incompatibility without obstruction, without basis, without going, without arising, suchness is non-apprehension, sixteen self-natures, like illustrating with four characteristics, therefore it is accepted as four characteristic natures. Thus it is taught. How is it the nature of sixteen self-natures? The nature of serenity from afflictions is that which eliminates desire, hatred, and delusion, and thus becomes the nature of serenity, thus it is taught. The sign of that, the nature of serenity, is that the signs of desire, hatred, and delusion, etc., are the nature of serenity, thus it is taught. Its characteristic is the nature of serenity, thus it is taught. Among them, the sign is the evil destinies of the body, etc. The characteristic is improper attention. The nature of serenity with incompatible factors and antidotal factors is that, like desire and non-desire, hatred and non-hatred, delusion and non-delusion, with the nature of serenity, it becomes the nature of omniscience, and especially for those who have faith, the path of meditation is established, thus it is taught. The nature of difficulty is that all phenomena are utterly non-existent, and because there is no connection with them, all sentient beings should be completely liberated from suffering, thus donning armor is the practice of difficulty, and the cultivation of Prajnaparamita is difficult in meaning, thus it is taught. The nature of single certainty is that donning armor for that is the ground of the Shravakas, etc., because there is no place to fall. Certain cultivation is the meaning of teaching, thus it is taught. The nature of purpose is that the great Bodhisattva dons armor for the purpose of all sentient beings attaining the wisdom of omniscience, and should know that it is not confused with other purposes, thus it is taught. The nature of non-apprehension is that the Bhagavan.
Tibetan
་ལྡན་འདས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་ཟབ་སྟེ། དེ་ནི་སུས་ཀྱང་བསྒོམ་པར་མི་བགྱི་བས་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དང༌། སྒོམ་པ་པོ་དང༌། སྒོམ་པའི་དམིགས་པ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་དུ་བསྒོམ་བ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་མི་དམིགས་པ་དེ་བས་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ལྟ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཟབ་མོ་བསྒོམ་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་བསྒོམས་པ་ལགས་སོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །མངོན་བར་ཞེན་པ་བཀག་པའི་རང་བཞིན་ནི་གང་རབ་འབྱོར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཟབ་མོ་འདི་ལ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་ཡོངས་སུ་བརྟག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པར་ཡོངས་སུ་བརྟག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། འདི་བསྟན་པའི་ཚེ་མི་འཇིགས། མི་སྐྲག་བ་ལ་སོགས་པས་ལམ་ཤེས་པའི་རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དམིགས་པའི་རང་བཞིན་ནི་གང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཇི་ལྟར་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་གཞོལ་བའི་བསམ་བས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་ ལགས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། རབ་འབྱོར་རྨི་ལམ་དང༌། སྤྲུལ་པ་ལ་གཞོལ་བའི་བསམ་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཟབ་མོ་འདི་ལ་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་ཉིད་བསྟན་པས་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེན། གཟུགས་ནས་རྣམ་པར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་ལ་ཡང་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་དང༌། ལམ་གྱི་རྣམ་པ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུངས་པ་ཉིད་ལས། དམིགས་པའི་བསྒོམ་པའི་ཁྱད་པར་རབ་ཏུ་བསྐྱེད་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་ངོ་བོ་སྟོན་པའི་དོན་གྱིས་ཞུས་པ་ལ། རབ་འབྱོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ནི་གཟུགས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་ལ་རྟོག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་དེ་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་ཤེས་པའི་དོན་གྱི་ལན་སོ་སོར་བསྟན་པས་སོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་དེ་ལྟ
Chinese
世尊，此般若波罗蜜多甚深，无人可以修习，因此修习者、修习之人以及修习之所缘，从名为“如是修习”开始，直至一切种智之间，修习之修习不可得，因此，世尊，如是，修习甚深般若波罗蜜多即是修习一切种智，如是宣说。显现执着之自性是，何者，善现，不可退转之大菩萨应于此甚深般若波罗蜜多中如是寻伺，从般若波罗蜜多无有显现执着而应寻伺开始，于此宣说之时，以无惧、无畏等，即是道之智之如是修习，如是宣说。所缘之自性是，何者，世尊，如何以趣向一切种智之想，菩萨摩诃萨于般若波罗蜜多中寻伺？
English
Venerable One, this Prajñāpāramitā is extremely profound. Since no one can meditate on it, the meditator, the one who meditates, and the object of meditation, starting from what is called "meditating in this way" and up to the state of all-knowingness, the meditation of meditation is unattainable. Therefore, Venerable One, like this, meditating on the profound Prajñāpāramitā is meditating on the state of all-knowingness, as it is taught. The nature of preventing attachment is: Whatever, Subhuti, a great Bodhisattva who is irreversible should thoroughly examine this profound Prajñāpāramitā, starting from examining the Prajñāpāramitā without manifest attachment. When this is taught, it is the very meditation of the path of knowledge with fearlessness, fearlessness, and so on, as it is taught. The nature of the object is: Whatever, Venerable One, how does a Bodhisattva Mahāsattva contemplate the Prajñāpāramitā with the thought of being inclined towards the state of all-knowingness?