Tibetan
ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་སྟེ། དེས་ཉོན་མོངས་པ་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པས་ན་དེ་ནི་འདུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཡོད་པས་ན་དེ་དང་ལྡན་པའོ། །གང་དེས་ཡོན་ཏན་སྣ་ཚོགས་བསྒྲུབས་པས་ན་རྐང་པའོ། །དེའི་ཡན་ལག་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སྒོམ་མོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒོམ་པ་ནི་གོམས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། སྦྱོར་བ་རྒྱས་པའོ། །དེ་ཡང་སྦྱོར་བ་ལས་སུ་རུང་བ་ཉིད་དམ། སྦྱོར་བ་བརྟན་པར་གྱུར་པའམ། མི་དགེ་བའི་ཚོགས་དང་མ་འདྲེས་པའོ། །སྒོམ་པ་ཡང་ཆོས་མངོན་པ་བདག་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འདོད་དོ། །ཆུང་དུ་དང༌། འབྲིང་དང༌། ཆེན་པོ་རྣམ་པ་གསུམ་དང༌། བཅོས་མ་དང་བྲལ་བའི་འབྲས་བུ་དང༌། རྒྱུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་དང༌། མཐོང་བའི་ཆོས་དེ་ཉིད་ལ་བདེ་བར་གནས་པའི་འབྲས་བུའོ། །གཞན་དག་ནི་བཞིར་འདོད་དེ་སྒོམ་པ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་ནི་ལུས་ཀྱིའོ། །ཡོངས་སུ་སྦྱངས་པ་བསྒོམ་པ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིའོ། །གནོད་པ་མེད་པ་ནི་སེམས་ཀྱིའོ། །མ་ལུས་པར་བརྟེན་པ་བསྒོམ་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱིའོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །དབེན་པ་ལ་གནས་པ་བསམ་གཏན་དང་པོ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པས་དེས་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་རྣམ་པར་དབེན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པས་དེས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་དང༌། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འགོག་པ་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་གཏན་གསུམ་པ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་བ་སྟེ། དགའ་བའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ནི་དེ་འགག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་སྤོང་བ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པ་དང༌། གཟུགས་མེད་པ་དང་ཅི་རིགས་པར་ལྡན་པར་ཤེས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་དོར་བྱ་བསལ་བས་ན་རྣམ་པར་སྤོང་བ་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་བག་ལ་ཉལ་བ་ཡང་དག་པར་བཅོམ་པ་ནི་དབེན་པའོ། །ཀུན་ནས་ལྡང་བའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའོ། །ཀུན་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཡང་དག་པར་གཅོད་པ་ནི་འགོག་པའོ། །ཉེ་བར་ལེན་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་ནི་རྣམ་པར་སྤངས་པའོ། །ཡང་ཆོས་མངོན་པ་བ་རྣམས་ནི་དབེན་པས་ན་ཁམས་ལས་དབེན་པའོ། །འདོད་ཆགས་ལས་བྲལ་བས་ན་ཉོན་མོངས་བའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའོ། །འགོག་པས་ན་ལས་འདོད་པའོ། །རྣམ་པར་སྤོང་བས་ན་དངོས་པོ་རྣམ་པར་སྤོང་བ་སྟེ། ཚིག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཉིད་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཆོས་མངོན་པ་པ་རྣམས་འཆད་དོ། །དམིགས་པ་ལ་བརྟེན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྔ་མའི་རྟེན་གཏོང་བ་ནི་རྣ
Chinese
禅定是心一境性。因为它为了断除烦恼而显现造作，所以它是造作。因为它存在，所以是与之相应的。因为它成就了各种功德，所以是足。意思是说是它的支分。所谓修习，就是使之习惯，也就是增长串习。它也是串习堪能性，或者串习变得稳固，或者是不与不善法混杂。修习，对法相论者来说，认为是两种：小、中、大三种，以及无伪之果、等流果、现法乐住果。其他则认为是四种，即修习的修习是身的，完全清净的修习是戒律的，无害的是心的，无余依止的修习是智慧的。安住于寂静处，与初禅相应，因此他就是从欲等中解脱出来的。所谓安住于离欲，就是与二禅相应，因此他就是从分别等以及离欲中解脱出来的。所谓安住于止息，就是与三禅相应，因为离于喜的贪欲，那就是止息。所谓完全成就舍离，就是与四禅以及无色界相应，以了知为先导，因为舍弃了应舍弃的，所以称为舍离。又，彻底摧毁随眠就是寂静。离于一切生起的贪欲就是离欲。彻底断除一切系缚就是止息。完全舍弃一切近取就是舍离。又，法相论者认为，因为寂静所以是从界中寂静。因为离欲，所以是离于烦恼的贪欲。因为止息，所以是业的希求。因为舍离，所以是舍离事物，即一切词语都显示涅槃，法相论者是这样解释的。以所缘为依的力量，舍弃先前的所依，就是。
English
Samadhi is the one-pointedness of mind. Because it manifestly fabricates in order to abandon afflictions, it is fabrication. Because it exists, it is associated with it. Because it accomplishes various qualities, it is a foot. It means that it is a limb of it. What is called meditation is to make it habitual, that is, to increase familiarity. It is also the fitness of familiarity, or the familiarity becomes stable, or it is not mixed with unwholesome qualities. Meditation is also considered by the Abhidharma masters to be of two kinds: small, medium, and large, and the three kinds of results: the unfeigned result, the result in accordance with the cause, and the result of dwelling happily in the present life. Others consider it to be four kinds: the meditation of meditation is of the body, the meditation of complete purification is of discipline, the harmless is of the mind, and the meditation of complete reliance is of wisdom. Dwelling in solitude, being associated with the first dhyana, therefore he is liberated from desire and so on. What is called dwelling in detachment is being associated with the second dhyana, therefore he is liberated from discrimination and so on, and from detachment. What is called dwelling in cessation is being associated with the third dhyana, because detachment from the desire of joy is its cessation. What is called the complete accomplishment of abandonment is being associated with the fourth dhyana and the formless realms as appropriate, with knowledge as the precursor, because what should be abandoned is abandoned, it is called abandonment. Furthermore, completely destroying latent tendencies is solitude. Being free from all arising desire is detachment. Completely cutting off all bonds is cessation. Completely abandoning all appropriation is abandonment. Furthermore, the Abhidharma masters consider that because of solitude, it is solitude from the realms. Because of detachment, it is detachment from the desire of afflictions. Because of cessation, it is the desire for action. Because of abandonment, it is the abandonment of things, that is, all words indicate nirvana, this is how the Abhidharma masters explain it. Abandoning the previous support by the power of relying on the object is.
Tibetan
མ་པར་སྤོང་བ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་གནས་བརྟན་སངས་རྒྱས་བཤེས་གཉེན་གྱིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་རབ་ཏུ་བྱེད་པར་བཤད་དོ། །འདིར་ཡང་བདག་གིས་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞིའི་གཉེན་པོ་རྣམ་པ་བཞི་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རྟོག་པ་དེ་རྣམས་དང༌། དབེན་པ་ལ་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱ་བ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་རྣམས་མཐོང་བའི་ལམ་གྱིས་ཡང་དག་པར་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོའི་གཉེན་པོ་ནི་དབེན་པ་སྟེ། དེས་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཕྱོགས་སྤང་བྱ་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པའི་གཉེན་པོ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་སྟེ། དེས་དགེ་བའི་ཆོས་ལ་འདུན་པ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཛིན་ པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོའི་གཉེན་པོ་ནི་འགོག་པ་སྟེ། དེས་བདག་རང་དབང་ཅན་ལ་སོགས་པའི་འཛིན་པ་མ་ལུས་པར་འགོག་ཅིང་སྤོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པའི་གཉེན་པོ་ནི་རྣམ་པར་སྤོང་བ་སྟེ། དེས་བདག་ཏུ་བཏགས་པའི་མཚན་མ་སྣ་ཚོགས་དང༌། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟ་བ་ཉིད་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་སྤོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་དད་པ་ལ་སོགས་པ་ལྔ་པོ་དབང་བྱེད་པའི་དོན་གྱིས་ན་དབང་པོ་ཡིན་ནོ། །ལྔ་པོ་དེ་དག་ཉིད་མི་ཐུབ་པའི་དོན་གྱིས་ན་སྟོབས་སོ། །དྲན་པ་དང༌། ཆོས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་དང༌། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང༌། བཏང་སྙོམས་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་རྣམས་ཀྱིས་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་དང༌། རྟོག་པ་དང༌། ངག་དང༌། ལས་ཀྱི་མཐའ་དང༌། འཚོ་བ་དང༌། རྩོལ་བ་དང༌། དྲན་པ་དང༌། ཡང་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་ཀྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་ཕྱིན་པའི་དོན་གྱིས་ན་ལམ་མོ། །སྒྲ་ཇི་བཞིན་ཤེས་པ་དང་བཅས་པའི་ཤེས་པ་བཅུ་གཅིག་དང༌། མི་ཤེས་པ་ཀུན་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་དང༌། རྟོག་པ་དང་བཅས། དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་དང༌། སྐྱེ་བ་དང༌། འཆི་བ་དང༌། ལུས་སུ་གྱུར་པའི་བཟའ་བ་དང༌། བཏུང་བ་དྲན་པ་རྣམས་དང་བཅས་པ་དང༌། རྗེས་སུ་དྲན་པ་བཅུ་པོ་རྣམས་དང༌། བསམ་གཏན་དང༌། གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་རྣམས་དང༌། དེ་བཞིན་
Chinese
安立断除之理，圣友善知识于菩提分法中曾作阐述。于此，我等所说四种分别之对治，即是四种见道。彼等分别与安住静处等，应知如次第而结合，因菩提分法已完全包含于见道中。其中，取相分别之第一对治为静处，因此能辨别清净方面之杂染方面应断之法。取相分别之第二对治为离贪，因此对善法之欲求即是离贪本身。能取分别之第一对治为灭除，因此能灭除并断除我及自主等一切执着，此乃其义。能取分别之第二对治为如实断除，因此能如实了知我所假立之种种相状及蕴等而断除之。如是，信等五者，以能作主之义故为根。此五者，以不可摧伏之义故为力。正念、择法、精进、轻安、等持、舍，此等菩提分支，乃是见道之支分。正见、正思、正语、正业边际、正命、正勤、正念、正定，此等八正道，以能至涅槃城之义故为道。具足如其声而知之十一智，及不知而知一切等根，与有分别、有伺察等，以及等持等，生与死，及成为身体之饮食忆念等，以及十种随念，禅定及无色定等，如是。
English
The reason for establishing abandonment is explained by the venerable Sangye Shenyen in the section on the aspects of enlightenment. Here, the four antidotes to the four types of conceptualization are the path of seeing. It should be understood that those conceptualizations and dwelling in solitude, etc., should be applied in order, as the aspects of enlightenment are completely included in the path of seeing. Among them, the first antidote to the conceptualization of the apprehended is solitude, because it distinguishes the aspects to be abandoned from the contaminated aspects of the pure side. The second antidote to the conceptualization of the apprehended is detachment from desire, because the desire for virtuous dharmas is detachment from desire itself. The first antidote to the conceptualization of the apprehender is cessation, because it completely ceases and abandons all clinging to self, autonomy, etc., which is the meaning. The second antidote to the conceptualization of the apprehender is complete abandonment, because it abandons the various characteristics imputed to self and the aggregates, etc., by fully knowing them as they are. Similarly, the five, such as faith, are faculties because of their meaning of being able to dominate. These five are powers because of their meaning of being invincible. Mindfulness, discrimination of dharmas, diligence, pliancy, samadhi, and equanimity are branches of enlightenment because they have become branches of the path of seeing. Right view, right thought, right speech, right action, right livelihood, right effort, right mindfulness, and right samadhi, the eightfold noble path, are the path because they lead to the city of nirvana. The eleven knowledges that know according to the sound, the faculties such as knowing everything without knowing, and those with conceptualization, with investigation, etc., and the samadhis, birth and death, and the remembrance of food and drink that become the body, and the ten recollections, the dhyanas and the formless attainments, and so on.