Tibetan
འབྱོར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་དམིགས་པ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དམིགས་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་མཐར་ཐུག་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཆོས་རྣམས་འཁྲུལ་པ་ཙམ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོག་ནས་ཀྱང་རབ་འབྱོར་གཉིས་ནི་དངོས་པོའོ། །གཉིས་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའོ་ཞེས་བཤད་པས་དངོས་པོ་ཡང་གཞན་ཅི་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། གཉིས་མེད་པ་ལས་གཞན་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེ་ན། མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་གྱི་འཁྲུལ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་ཚུལ་དུ་བརྗོད་དུ་རུང་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་ན་འདི་ལ་ཁྱེད་འཁྲུལ་པར་ཟད་དོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་རང་བཞིན་གཙོ་བོ་ནི་རིག་ཡིན་ལ། འགྱུར་བ་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ནི་དམིགས་པ་ཡིན་ཞིང་དེ་དག་གཉིས་ཀ་ཡང་གཉིས་ཀ་ཡིན་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟེན་དང་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཡིན་པས་དམིགས་པ་དག་ལ་རྟོགས་པ་ཡང་འཐད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རབ་འབྱོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མ་ཆགས་པ་ཉིད་དང༌། ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པས་འབྱུང་བ་ཉིད་དུ་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་གང་ཡིན་ཞེ་ན། རང་བཞིན་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པའི་འགྱུར་བ་ནི་དམིགས་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བས་ཀྱང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་དེ། རྟོག་པ་མེད་པ་དང༌། བརྟག་ཏུ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དམིགས་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། །བརྗོད་པར་བྱ་བ་མང་དུ་ཡོད་མོད་ཀྱི་ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ །མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མན་ངག་གི་བསྟན་བཅོས་ལས་བསྒྲུབ་པའི་དམིགས་པ་བསྟན་པའི་རྣམ་པར་འགྲེལ་པའོ།། །། ཆེད་དུ་བྱ་བའི་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ། བསྒྲུབ་པའི་དམིགས་པ་བསྟན་ནས་ཆེད་དུ་བྱ་བ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས། སེམས་ཅན་ཀུན་མཆོག་ཉིད་སེམས་དང༌། །སྤོང་དང་རྟོགས་དང་གསུམ་པོ་ལ། །ཆེན་པོ་གསུམ་གྱི་རང་འབྱུང་གི །ཆེད་དུ་བྱ་བ་འདི་ཤེས་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ་བསྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་བྱ་བར་གྱུར་པ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། སེམས་བསྐྱེད་པ་ཆེན་པོ་ཉིད་དང༌། སྤོང་བ་ཆེན་པོ་ཉིད་དང༌། རྟོགས་པ་ཆེན་པོ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནས་བརྩམས་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་ཉིད་དང༌། སེམས་ཅན་གྱི་ཚོགས་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ནས་ཕྱིར་མི་འོང་བའི་བར་དུ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་སེམས་ཅན་གྱི་ཕུང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་ཚོགས་རྣམས་སོ། །ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། །སེམས་ཅན་གྱི་ཚོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་དུ་མ་ཡིན་ལ། གཅིག་ཅིག་ཀྱང་འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པར་འཇུག་པས་ན་ཆེན་པོ་ཉིད་ཡིན་པས་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །ཕུང་པོ་ཞེས་སྨོས་པས་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་ཚོགས་རྒྱུན་ཏུ་ཞུགས་པ་དང༌། ལམ་གྱི་འབྲས་བུ་ལ་གནས་པའི་སྡེ་ཅན་གྱི་དབྱེ་བས་ཀྱང་ངོ༌། །དེ་རྣམས་ཀྱང་ཆོས་དུ་ཞིག་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཉིད་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་བར་བསྟན་པ་ནི་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་འཁོར་བ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ཞེས་སྨོས་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་མདོ་ལས། རབ་འབྱོར་འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདི་ལྟར་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། དཔག་ཏུ་མེད་པའི་འཁོར་བར་བདག་གིས་གོ་ཆ་ བགོའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང༌། བདག་གིས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོངས་སུ་གཏང་བར་བྱའོ། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་རྣམས་ཀྱང་ཐེག་པ་གསུམ་གྱིས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་བྱས་ཀྱང་སེམས་ཅན་འགའ་ཡང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་མེད་པར་རྟོགས་པར་བྱ་ཞིང་མ་འདྲེས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་སེམས་ཀྱིས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་སྤྱད་པར་བྱའོ། །ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པའི་ཡེ་ཤེས་རྟོགས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང༌། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པའི་བར་དང༌། ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་གཅིག་ཏུ་བསྒྲུབ་པར་རྟོགས་པ་ཉིད་ལ་བསླབ་པར་བྱ་ཞིང༌། སེམས་ཅན་ངན་འགྲོར་སྐྱེས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་ཅན་རེ་རེའི་དོན་གྱི་ཕྱིར་ཡང་དེ་རྣམས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་མ་འདས་ཀྱི་བར་དུ་རང་ཉིད་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་དེ་དག་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱའོ་ཞེས་ཁས་བླངས་པའི་རྗེས་ལ་རང་གི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་སྟེ། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་ཕྱིན་ཆད་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང༌། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་སེམས་མི་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི
Chinese
如果认为诸相圆满正等觉之所缘是“无所缘”之所缘，则不会获得完全清净的究竟。为什么呢？因为诸法仅仅是错觉。下面也说，善现，二者是实有。第二是无实有，这样说来，实有又会变成什么呢？如果说，除了无二之外就是错觉，那么执着就是二的特征，而不是错觉。如果它本身就不能被描述为能取和所取的形态，那么你在此就完全是错觉了。如果那样，自性主要就是觉，变化主要就是所缘，而这两者都是二，这并没有矛盾，这实际上是所依和所缘的特征的区分，因此对所缘的证悟也是合理的。因此，善现，菩萨摩诃萨应当学习对一切法不执着，并且从非真实中生起，这是什么意思呢？ 与自性相关的变化是所缘，而仅仅是其他的变化则不是。通过无二的结合，也能完全理解一切法，因为它是无分别和不可分别的。其中，所缘的分类是能取和所取两种。虽然有很多要说的，但稍微展开就足够了。《现观庄严论》般若波罗蜜多窍诀论中，所示的成就所缘之解释完毕。 目的之解释 在展示了成就的所缘之后，接下来要说的是目的。一切有情至上心，断与证悟及三者，三大自生之目的，应知此为目的。也就是说，成为成就之目的的有三种，即：生起大心，大断，大悟。就像这样，就生起大心而言，菩萨摩诃萨这个词
English
If one thinks that the object of perfect complete enlightenment is the object of "no object," then one will not attain the ultimate of complete purity. Why? Because all phenomena are merely illusions. It is also said below, Subhuti, the two are real. The second is unreal, so what else will the real become? If it is said that other than non-duality is illusion, then attachment is the characteristic of duality, not illusion. If it itself cannot be described as the form of the grasper and the grasped, then you are completely mistaken here. If so, the main nature is awareness, and the main change is the object, and both of these are two, and there is no contradiction in this. This is actually the distinction between the characteristics of the support and the object, so the realization of the object is also reasonable. Therefore, Subhuti, what is the meaning of saying that Bodhisattva Mahasattva should learn to be unattached to all phenomena and arise from the unreal? The change related to nature is the object, but merely other changes are not. Through the union of non-duality, one can also fully understand all phenomena, because it is non-conceptual and inseparable. Among them, the classification of objects is the two types of grasper and grasped. Although there is much to say, a little elaboration is enough. The explanation of the object of accomplishment shown in the Prajnaparamita Upadesha Shastra of the Ornament of Clear Realization is completed. Explanation of Purpose After showing the object of accomplishment, what will be said next is the purpose. All sentient beings' supreme mind, severance and realization, and the three, the purpose of the three great self-born, should be known as this purpose. That is to say, there are three types that become the purpose of accomplishment, namely: generating a great mind, great severance, and great enlightenment. Just like this, in terms of generating a great mind, the word Bodhisattva Mahasattva
Chinese
从趣入之因开始，众生之蕴大，以及众生之大群八者等，从决定生起到不还果之间，是成为殊胜之因的缘故，因此称其为众生之蕴，即是众生之集合。大，指的是不可估量。众生之群，指的是并非少数众生，即使只有一个众生，也因无始以来就进入轮回，所以才是大，因此才称为大。提到蕴，也包括了众生之群持续不断，以及安住于道果之有部类的差别。这些又是什么样的法，会成为一切众生之最殊胜呢？所显示的是执持不可估量的轮回，如经中所说：善现，菩萨应如是发心，于不可估量的轮回中，我将披上铠甲等，我将完全布施一切。以对一切众生心怀平等之心，即使以三乘令彼等完全从寂灭中解脱，也没有任何众生从寂灭中解脱。那是因为什么呢？因为要证悟一切法无生无灭，并且要以不混杂的一切相智，用心修持六度。要圆满地修学证悟一切遍及的智慧。如是说。蕴等，以及度等，菩提之分等，乃至佛之不混杂之法，要修学证悟于一法之理中成办，对于一切生于恶趣的众生，即使是为了每一个众生的利益，也要在彼等未完全从寂灭中解脱之前，自己亲身感受那些痛苦，承诺之后，要圆满自己的眷属，从发起最初的菩提心之后，以希求无上正等觉之心，不生起贪欲等，以及声闻等之心，从而具足一切相智。
English
Beginning with the cause of entering, the aggregate of beings is great, and the great assembly of beings, such as the eight, is the cause of becoming supreme from the certainty of arising to the state of non-return. Therefore, it is called the aggregate of beings, which is the collection of beings. Great means immeasurable. The assembly of beings does not mean a few beings, but even if there is only one being, it enters samsara without beginning, so it is great, and therefore it is called great. Mentioning the aggregate also includes the continuous stream of beings and the distinction of those who abide in the fruit of the path. What kind of Dharma is it that makes these the most supreme of all beings? What is shown is holding the immeasurable samsara, as it is said in the sutra: Subhuti, a Bodhisattva should generate such a mind, in the immeasurable samsara, I will put on armor, etc., and I will completely give everything away. With an equal mind towards all beings, even if they are completely liberated from nirvana by the three vehicles, no beings are liberated from nirvana. Why is that? Because one must realize that all dharmas are without arising and ceasing, and one must practice the six perfections with a mind of non-mixing all-knowing wisdom. One must fully study and realize the wisdom that pervades everything. Thus it is said. The aggregates, etc., and the perfections, etc., the aspects of enlightenment, etc., and even the unmixed dharmas of the Buddha, one must study and realize accomplishment in the principle of one dharma, and for all beings born in evil realms, even for the benefit of each being, one must personally experience those sufferings until they are completely liberated from nirvana. After making this promise, one must perfect one's retinue, and from the time of generating the initial Bodhicitta, with the desire for unsurpassed perfect enlightenment, one does not generate desire, etc., and the mind of a Hearer, etc., thereby possessing all-knowing wisdom.
Tibetan
་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སེམས་གཞན་མི་བསྐྱེད་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྐྱོབ་ཅིང་ཡོངས་སུ་མི་གཏོང་བ་དག་དང༌། དེས་རློམ་སེམས་སུ་འགྱུར་བ་མེད་པ་དང༌། ཕན་པ་དང་བདེ་བའི་སེམས་ཀྱིས་བྱའོ། །གང་སེམས་དབྱེར་མེད་པ་སྟེ། དེ་ལ་འདོད་ཅིང་མངོན་པར་དགའ་བ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་ཆོས་ལ་དགའ་བའོ། །དེའི་བསྒོམ་པའི་མིང་དུ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་ཆོས་ལ་དགའ་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཆོས་ལ་དགའ་བ་ཉིད་དང༌། ཆོས་ལ་དགའ་བའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ནས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་བར་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་དུ་གནས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནས་ནམ་མཁའ་ལྟར་ཆགས་པ་མེད་པས་རྣམ་པར་གྲོལ་ཞིང་གོས་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བར་ལ་གནས་ནས་ཐམས་ ཅད་དུ་ཡང་མི་དམིགས་པའི་སྦྱོར་བ་མཆོག་གིས་འབྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། སེམས་བསྐྱེད་པའི་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་བསྟན་ནས་སྤོང་བ་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། ཡང་གནས་བརྟན་ཤཱ་རིའི་བུས་སྤོབས་པ་སྐྱེས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། བདག་དང༌། སེམས་ཅན་དང། སྐྱེས་བུ་ལ་སོགས་པར་ལྟ་བ་དང༌། ཆད་པར་ལྟ་བ་དང༌། རྟག་པར་ལྟ་བ་དང༌། ཡོད་པ་དང༌། མེད་པར་ལྟ་བ་དང༌། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་ལྟ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་རྣམས་སུ་ལྟ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དང༌། སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བ་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་ལྟ་བ་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཆོས་སྟོན་པ་ཉིད་དེ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཐབས་ལ་མཁས་པ་མི་དམིགས་པས་དམིགས་པ་ལ་སྦྱོར་བ་ནི། ཇི་སྐད་དུ། ལྟ་བའི་ཚོགས་མི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བཤད་མ་ཐག་པའི་མི་དམིགས་པའི་ཐབས་ལ་མཁས་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །སྤངས་པ་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་བསྟན་ནས་རྟོགས་པ་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། ཡང་གནས་བརྟན་རབ་འབྱོར་གྱིས་སྤོབས་པ་སྐྱེས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མི་མཉམ་པ་དང་མཉམ་པ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སེམས་ཆགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སེམས་དེ་ནི་སེམས་མེད་པས་ཟག་པ་མེད་པ་ཁོངས་སུ་མ་གཏོགས་པ། སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ། མི་མཉམ་པ་དང་མཉམ་པ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་མཚན་
Chinese
仅仅因为作意，不生起其他心，救护一切众生且完全不舍弃，并且，不因此而变得傲慢，应以利益和安乐之心行事。凡是心无分别，对此渴望且明显欢喜的，这就是对法的欢喜。凡是将此作为禅修之名，这就是所谓的对法的欢喜，即对法的欢喜本身。由于具备对法的欢喜的瑜伽，从内空性到无事物之自性，从菩提之道的诸法到十八不共佛法之间安住。从金刚喻定到如虚空般无执着而解脱且无染污的禅定之间安住，并且以完全不执着的殊胜瑜伽来区分。显示了发心之大的自性后，掌握了舍弃之大的自性。又从尊者舍利子生起勇气开始，到视我、众生、士夫等为常断见，以及视有、无，视蕴等为常断见，直到视不共佛法为止。为了舍弃视众生成熟、佛土清净、证悟菩提、转法轮，以不执着的方式宣说佛法，这就是教法。善巧方便是不执着而将执着融入其中，如是，通过表明不生起见解之集合的原因，就表明了刚刚所说的以不执着之方便善巧所作的区分之意义。显示了舍弃之大的自性后，掌握了证悟之大的自性。又从尊者善现生起勇气开始，菩提心是不平等与平等、不共之心的无执着本身。为什么呢？因为此心是无心，除了无漏之外，从生等中解脱，是不平等与平等，不共之相
English
Just because of attention, not generating other minds, saving all sentient beings and completely not abandoning them, and, not becoming arrogant because of this, one should act with a mind of benefit and happiness. Whatever mind is without distinction, whatever desire and manifest joy there is for this, this is joy in the Dharma. Whatever makes this the name of meditation, this is called joy in the Dharma, that is, joy in the Dharma itself. Because of possessing the yoga of joy in the Dharma, from inner emptiness to the nature of non-things, from the dharmas of the path to enlightenment to the eighteen unshared qualities of a Buddha, one abides. From the vajra-like samadhi to the samadhi that is liberated and unpolluted by being unattached like the sky, one abides, and distinguishes with the supreme yoga of completely non-attachment. Having shown the greatness of the nature of generating the mind, one has mastered the nature of great abandonment. Again, starting from the venerable Shariputra generating courage, to viewing self, sentient beings, persons, etc., as views of permanence and annihilation, and viewing existence, non-existence, viewing aggregates, etc., as views of permanence and annihilation, up to viewing the unshared qualities of a Buddha. In order to abandon viewing the maturation of sentient beings, the purification of Buddha-fields, the realization of enlightenment, the turning of the wheel of Dharma, teaching the Dharma in a non-attached manner, this is the teaching. Skillful means is non-attachment that integrates attachment into it, as such, by showing the cause of not generating the collection of views, it shows the meaning of the distinction made by the skillful means of non-attachment just spoken of. Having shown the greatness of the nature of abandonment, one has mastered the nature of great realization. Again, starting from the venerable Subhuti generating courage, the mind of enlightenment is the non-attachment itself of unequal and equal, unshared mind. Why is that? Because this mind is without mind, except for the unpolluted, liberated from birth, etc., it is the unequal and equal, unshared sign.