Tibetan
་པ་ལ་སོགས་པ་བཀག་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་མདོ་ལས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་འདུ་ཤེས་པ་མེད་དོ། །སྨྲས་པ། ཇི་ལྟར་འདུ་ཤེས་པར་མི་འགྱུར། དེ་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྨྲས་པ། ཇི་ལྟར་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན། སྨྲས་པ། ཆོས་ཐམས་ཅད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གིས་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཆེན་པོ་བསྟན་ཏེ། དམིགས་པ་དང༌། རྣམ་པ་དང༌། རྒྱུས་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་ངེས་པ་ཆུང་ངུ་དང༌། འབྲིང་དང༌། ཆེན་པོའི་བྱེ་བྲག་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་བསྟན་ནས། ད་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྦྱོར་བ་རྣམས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །མཐོང་བའི་ལམ་གྱིས་སྤང་བར་བྱ་བ་བཞི་པོ་གཟུང་བ་དང༌། འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བྱེ་བྲག་ལས་འདིར་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་གང་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་ཡིན་པ་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་དག་ནི་རྣམ་པ་བཞི་ལས་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་ཏེ། དངོས་པོའི་རྟེན་ཅན་དང༌། གཉེན་པོའི་རྟེན་ཅན་ནོ། །འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་དབྱེ་བ་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། གང་ཟག་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་རྟེན་ཅན་དང༌། བཏགས་པའི་རྟེན་ཅན་ནོ། །དེ་ལ་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་ན་རིམ་པ་བཞིན་དུ་གཟུང་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པར་གྱུར་པ་གཉིས་དང་ངོ༌། །གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་གང་ཡིན་པ་ནི་ཡང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་དང་ཡིན་ནོ། །གནས་བརྟན་རབ་འབྱོར་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པར་གནས་པའི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པ་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པར་གནས་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་ཏེ། དེས་བདག་དང་གཞན་གྱི་རྟེན་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འགེགས་པ་ལ་མཁས་པ་སྟོན་པའི་དབང་དུ་མཛད་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དབྱེ་བ་ནི་རྣམ་པ་དགུར་རིག་པར་བྱའོ། །རྣམ་པར་བྱང་བ་ལ་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་མ་འདྲེས་པ་མི་དམིགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་སློབ་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སློབ་པ་ཡིན་པར་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་མདོ་ལས། ཤཱ་རིའི་བུ་དེ་ལྟར་སློབ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་མི་དམིགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་
Chinese
等等都被禁止。正如经中所说：具寿舍利子，菩萨在那禅定中没有分别念。问道：如何没有分别念呢？因为没有分别念的缘故。问道：如何没有分别念呢？答道：因为一切法都不存在的缘故。等等这样说了。这些开示了法的最胜之处，显示了与对境、相状、因由的决择分相应的微小、中等、广大的差别，极其殊胜。现在要讲述分别念的行相。见道所断的四种，即所取和能取的分别念的差别，在此要安立什么是决择分，什么是分别念。其中，这些分别念有四种，即所取的分别念有两种：有事物的所依和有对治的所依。能取的分别念也有两种
English
etc. are prohibited. As it is said in the sutra: "Shariputra, the noble son, the bodhisattva, does not have conceptualization in that samadhi." Asked: "How does he not have conceptualization?" Because there is no conceptualization. Asked: "How is there no conceptualization?" Answered: "Because all dharmas do not exist." etc. These teachings show the supreme excellence of the Dharma, revealing the distinctions of small, medium, and great certainty that are in accordance with the aspects of determining the object, the appearance, and the cause, which are exceedingly superior. Now, the practices of conceptualization will be explained. Among the four that are to be abandoned by the path of seeing, namely the apprehended and the apprehending conceptualizations, here, we will establish which conceptualization is the determining aspect and which is the conceptualization. Among these conceptualizations, there are two types of apprehended conceptualization out of four: that which relies on an entity and that which relies on an antidote. The apprehending conceptualization also has two divisions: that which relies on the substance of a person and that which relies on imputation. Among these, corresponding to the aspect of determination, the first and second are, in order, the two conceptualizations that are apprehended. What are the third and fourth? They are also the two conceptualizations that are apprehending. In order to proclaim the qualities of the venerable Subhuti residing without afflictions, showing the characteristics of conceptualization, he is the best among those residing without afflictions, and it should be known that this is to show that he is skilled in preventing the conceptualizations that rely on self and others. Among these, the divisions of the apprehended conceptualization should be known to be ninefold. The conceptualization that focuses on purification, that is, from what is called "Prajnaparamita" to "Dana Paramita" and from what is called "limbs of enlightenment" to "the yoga of non-mixing and non-objectification," this shows that learning is learning the Prajnaparamita. As it is said in the sutra: "Shariputra, the yoga of non-objectification of the bodhisattva mahasattva who learns in this way is the Prajnaparamita."
Tibetan
སློབ་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་བདག་དང༌། སེམས་ཅན་དང༌། སྲོག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང༌། ཕུང་པོ་དང༌། ཁམས་དང༌། སྐྱེ་མཆེད་དང༌། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་རྣམས་དང༌། གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ རྣམས་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་དང༌། སྟོབས་རྣམས་དང༌། མི་འཇིགས་པ་རྣམས་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་རྣམས་དང༌། རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང༌། བྱང་ཆུབ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་དམིགས་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་མདོ་ནི་ཤཱ་རིའི་བུ་བདག་མི་དམིགས། སེམས་ཅན་དང༌། སྲོག་དང༌། སྐྱེས་བུ་དང༌། གང་ཟག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་གང་མ་སྐྱེས་པ་དང༌། མ་བྱུང་བ་དང༌། མི་དམིགས་པ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པ་ནི་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་མདོ་ལས། ཤཱ་རིའི་བུ་མ་སྐྱེས་པ་མི་དམིགས་ཤིང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པ་ནི་རྣམ་པར་དག་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །མ་རིག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཆོས་འགའ་ཞིག་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཡིན་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་མ་རིག་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་མདོ་ལས། ཤཱ་རིའི་བུ་འདི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་སློབ་སྟེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཤཱ་རིའི་བུ་དེ་ནི་འདི་ལྟར་ཆོས་འདི་དག་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོས་ཇི་ལྟར་མངོན་པར་ཞེན་པར་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་མེད་པ་དེ་ལྟར་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟར་མེད་པས་ན་མ་རིག་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་དེ་གྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དག །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་རྣམས་དང༌། མི་འཇིགས་པ་རྣམས་དང༌། སྟོང་པ་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་ཡང་དག་པར་མེད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་ཤཱ་རིའི་བུ་གཟུགས་ནི་ཡང་དག་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །མིང་དང་གཟུགས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང༌། མཐའ་གཉིས་ལ་ཆགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་གཉིས་པོ་དེའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་མ་རིག་པ་དང༌། སྲེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་མིང་དང་གཟུགས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་ཅིང་མཐའ་གཉིས་ལ་ཆགས་པ་ ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་བྱིས་པ་རྣམས་མ་རིག་པ་དང༌། སྲེད་པས་མིང་དང་གཟུགས་སུ་མངོན་པར་ཞེན་ཞེས་བྱ་བ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་སུ་མངོན་པར་ཞེན་ཅིང་མངོན་པར་ཞེན་པས་མཐའ་གཉིས་ལ་ཆགས་པས་ནི་ཡང་དག་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཆོས་སུ་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། རྣམ་པར་བྱང་བ་མི་ཤེས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་དེ་དག་ལ་ཡིད་ཆེས་པས་གཟུགས་རྣམས་དང༌། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་དང༌། རྣམ་པར་བྱང་བ་མི་ཤེས་པས་འདོད་པའི་ཁམས་ལ་སོགས་པ་ལས་ངེས་པར་མི་འབྱུང་བར་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་མདོ་ནི། དེས་གཟུགས་མི་ཤེས་མི་མཐོང༌། ཚོར་བ་དང༌། འདུ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བྱིས་པའི་གྲངས་སུ་འགྲོ་བ་སྟེ། འདོད་པའི་ཁམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །འཕགས་པའི་ལམ་ལ་མི་གནས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མངོན་པར་མི་དད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་མ་འདྲེས་པ་རྣམས་ལ་མི་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་མདོ་ལས། གཟུགས་གཟུགས་ཀྱིས་སྟོང་པར་མི་དད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བྱང་ཆུབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱིས་སྟོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་དད་དེ། དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་མི་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོའོ། །དེ་ཐབས་མི་མཁས་པས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང༌། ཚད་མེད་པ་རྣམས་དང༌། བསམ་གཏན་དང༌། གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་མ་འདྲེས་པའི་བར་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་རྟོག་ཅིང་མངོན་པར་ཞེན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། མི་དམིགས་པའི་སྦྱོར་བས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པའོ། །དེའི་མདོ་ནི། ཤཱ་རིའི་བུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐབས་མི་མཁས་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་རྟོག་ཅིང་མངོན་པར་ཞེན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་ཅན་ནི་དང་པོ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་བྱང་བའི་དངོས་པོའི་གཞི་ཅན་ཉིད་ ཀྱིས་གཉིས་པ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཉིས་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་སྔ་མས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་རེ་ཞིག་དང་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཉིས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ། གཞིའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང
Chinese
宣说了名为“学习”等等。以有情为对境的分别念，是指执取我、有情、生命等等，以及五蕴、十二处、十八界、十二缘起等等，还有四种无色定，菩提分法，十力，四无畏，十八不共佛法，入流果等等，菩萨，菩提，以及佛陀的极度清净之法，并以这些作为所缘境。其经中说：舍利子，不应执取我，有情，生命，士夫，补特伽罗等等。显现了未生、未现、不可得、无所作为的色等是清净的。如经中所说：舍利子，未生不可得，无所作为，称为清净。无明的分别念是指对某些法不如实地执着，这被认为是无明。如经中所说：舍利子，菩萨不学习任何法。为什么呢？舍利子，这些法，凡夫如何执着，实际上并没有那样的相状，因为实际上没有，所以称为无明。为了成就以五蕴等为对境的分别念，五蕴等，菩提分法，四无畏，以及一切空性，都应执取，并显示为真实不存在。如经中所说：舍利子，色不是真实存在的，应执取内空性等等。对于名色执着的分别念，以及执着于二边的分别念，也是受这两者的影响，由于无明和贪爱，才会执着于名色，并执着于二边。
English
It is said that things like "learning" are spoken of. Conceptualization that focuses on sentient beings refers to the grasping of self, sentient beings, life, etc., as well as the aggregates, elements, sense bases, dependent origination, etc., and the formless absorptions, the aspects of enlightenment, the powers, the fearlessnesses, the unmixed qualities of the Buddha, the stream-enterer, etc., the bodhisattva, enlightenment, and the Buddha's extremely pure dharma, and it is shown to focus on these as objects. The sutra says: Shariputra, one should not focus on self, sentient beings, life, person, etc. It is shown that the unarisen, unmanifested, unattainable, and unconditioned form, etc., are pure. As it is said in the sutra: Shariputra, the unarisen, unattainable, and unconditioned is called pure. Conceptualization of ignorance is shown to be the clinging to some phenomena as not being as they are, which is considered ignorance. As it is said in the sutra: Shariputra, the bodhisattva does not learn any dharma. Why? Shariputra, these dharmas, how ordinary people cling to them, in reality there is no such aspect, because in reality there is not, therefore it is called ignorance. In order to accomplish the conceptualization that focuses on the aggregates, etc., the aggregates, etc., the aspects of enlightenment, the fearlessnesses, and all emptiness should be grasped, and it is shown that they do not truly exist. As it is said in the sutra: Shariputra, form is not truly existent, one should grasp inner emptiness, etc. The conceptualization of clinging to name and form, and the conceptualization of clinging to the two extremes, are also influenced by these two, and it is due to ignorance and craving that one clings to name and form, and clings to the two extremes.
Chinese
愚昧者因无明和贪欲而对名色显现执着，从对佛法的显现执着，因执着而执于二边，因不真实而立名为法。对于遍染和清净不了解的分别念，是因为对它们的信任，以及对色等的信任，以及对遍染的信任，以及对清净不了解，因此说它必定不会从欲界等产生。它的经文是：因此，他不了解也不看见色，感受和思想等，进入孩童的行列，即是欲界等。不住于圣道的分别念，是因为对色等空性不信，以布施等波罗蜜多等为先导，不住于不混杂的事物。如经中所说：不信色以色空，乃至不信菩提以菩提空。因此不住于般若波罗蜜多等。这是所取的第一个分别念。由于不善巧方便，对波罗蜜多和无量等，以及禅定和无色界的等持等，乃至不混杂的事物，以及对一切种智进行分别和执着等，从这里开始，通过无相的瑜伽，必定会生起一切种智，直到这个范围为止进行了阐述。这是所取的第二个分别念。它的经文是：舍利子，菩萨由于不善巧方便，而对般若波罗蜜多进行分别和执着等。一切事物的基是第一个，而以清净的事物为基是第二个，这样的不同是所取的两个分别念的差别。如果这样做，那么所取的第一个分别念是什么，第二个也是它本身，先前的解释表明了这一点，因此暂时第一个是什么，第二个也是它，例如，一切基础事物的分别念和
English
The ignorant ones are attached to name and form due to ignorance and craving, from attachment to the appearance of the Buddha's teachings, and because of attachment, they cling to the two extremes, and because they are not real, they are named as Dharma. The conceptualization of not knowing the completely defiled and the completely purified is because of trusting in them, and trusting in forms, and trusting in the completely defiled, and not knowing the completely purified, therefore it is said that it will definitely not arise from the desire realm, etc. Its sutra is: Therefore, he does not know or see form, feeling, and thought, etc., entering the ranks of children, which is the desire realm, etc. The conceptualization that does not abide in the noble path is because of not believing in the emptiness of form, etc., with generosity, etc., the perfections, etc., as the forerunner, and not abiding in the unmixed things. As it is said in the sutra: Not believing that form is empty by form, and even not believing that enlightenment is empty by enlightenment. Therefore, it does not abide in the Prajnaparamita, etc. This is the first conceptualization of what is to be grasped. Because of not being skilled in means, the perfections and the immeasurable, etc., as well as the samadhi and the formless absorptions, etc., up to the unmixed things, and the conceptualization and attachment to all-knowingness, etc., starting from here, through the yoga of the signless, all-knowingness will definitely arise, and it has been explained up to this extent. This is the second conceptualization of what is to be grasped. Its sutra is: Shariputra, Bodhisattvas, because of not being skilled in means, conceptualize and are attached to the Prajnaparamita, etc. The basis of all things is the first, and the basis of purified things is the second, such a difference is the difference between the two conceptualizations of what is to be grasped. If this is done, then what is the first conceptualization of what is to be grasped, the second is also itself, the previous explanation shows this, therefore, for the time being, what is the first, the second is also it, for example, the conceptualization of all the basic things and