Tibetan
སྐྲག་པར་མི་འགྱུར་བ་ལ་སོགས་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཆེན་པོ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཐར་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་ལས་འདི་ཁྱད་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དྲོ་བར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆུང་ངུ་དང༌། འབྲིང་དང༌། ཆེན་པོའི་རིགས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནམ། ཡང་དབང་པོ་རྟུལ་པོ་ལ་སོགས་པའི་གང་ཟག་གི་དབྱེ་བ་ལའང་འདིའི་དམིགས་པའི་གནས་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་ནོ། །རྩེ་མོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཉེས་པ་མེད་དེ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་དྲོ་བར་གཏོགས་པ་བདེན་པ་བཞིའི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་གང་བཤད་པ་དྲོ་པར་གྱུར་པ་ནི་བདེན་པ་བཞི་ལ་དམིགས་པ་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ལ། དྲོད་ལས་ནི་རྩེ་མོ་ཡིན་ཞིང་དེ་དག་ཀྱང་དེ་འདྲ་བར་གྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཅི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། ཅི་བྲེ་དང་ཁང་བཟངས་མཚན་ཉིད་འདྲ་བའམ། ཅི་འདི་ནི་འཇུག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དྲོ་བར་ གྱུར་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཆུང་ངུ་དང༌། འབྲིང་དང༌། ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྱིས་མངོན་པར་འཕེལ་བའི་དྲོ་བར་གྱུར་པ་ལས་རྩེ་མོ་རྣམས་སྐྱེ་སྟེ། གཡོ་བའི་དགེ་བ་རྣམས་ཀྱི་རྩེ་མོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྩེ་མོ་ཉིད་དོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་དང༌། རྒྱུ་ཉིད་ཁྱད་པར་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །རྩེ་མོ་རྣམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཟོད་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་རྣམས་ལའང་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པས་ཁྱད་པར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་རྩེ་མོའི་ཁྱད་པར་ནི་རེ་ཞིག་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མི་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། གཟུགས་ལ་གནས་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཕུང་པོ་དང༌། ཁམས་དང༌། སྐྱེ་མཆེད་དང༌། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ཡན་ལག་རྣམས་དང༌། སའི་ཁམས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཆགས་པའི་གནས་བཀག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་གནས་པ་ནི་དངོས་པོ་ལ་དམིགས་པའི་རབ་ཏུ་གནས་པའི་སེམས་ལས་བྱུང་བའོ། །འདི་ལས་བཟློག་པ་ནི་མི་གནས་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདི་ནི་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་རེ་ཞིག་གནས་པ་མེད་པ་གནས་པར་མི་བྱ་བ་ཡིན་ན་ནི་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཉེན་པོར་མི་རིགས་སོ། །འོན་ཏེ་གནས་པ་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ན་ཐལ་ཆེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པ་ལ་ཚུལ་ཇི་ལྟར་བཤད་པ་དེ་ལྟར་འདི་ལ་ཡང་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱི
Chinese
以不畏惧等而必定会成就一切种智，这是在宣说伟大。如果问：这与符合解脱分有什么区别？“已生暖”是指小、中、大三种类别的意思吗？或者，对于根器迟钝等的人的差别，也要了解这其中的所缘处等差别。如果问：对于顶等也会有太过分的情况吗？答：没有过失，因为这是所认可的。凡是属于暖位的，在所说的十六行相的四谛中，已生暖是指缘于四谛并具有十六行相。暖位是顶位，而那些也同样如此，如果问：这怎么理解呢？是像升斗和楼阁一样具有相同的特征吗？还是说这仅仅是进入的方式？已生暖已经宣说完毕。同样，从小、中、大等次第渐次增长的已生暖中，会生起顶位，因为是动摇的善根的顶峰，所以就是顶位。对于它们的完全执持和因，应当像之前的差别一样去了解。顶位如其所是，对于忍位和世间法的殊胜者，也要以所缘和行相来阐述差别。其中，顶位的差别，首先是所缘的差别，即不住于一切法。当菩萨行于般若波罗蜜多时，从“不应住于色”开始，到蕴、界、处、缘起支，以及地界等，都禁止执著的处所。安住于彼，是从缘于事物的执著而产生的。与此相反，要知道不住于法。这需要进行分析：如果暂且不存在安住，那么不应安住，因为不存在，所以不需要对治。如果不是安住，那么就太过分了。对于没有明显执著的情况，如何阐述道理，也应当如此看待这个问题。一切法自性
English
It is said that by not being afraid, etc., one will definitely attain omniscience, which is a great teaching. If asked, what is the difference between this and that which is in accordance with the part of liberation? Does "heat has arisen" mean the categories of small, medium, and large? Or, for the differences of individuals with dull faculties, etc., one should also understand the differences of the object of focus, etc., in this. If asked, will there be excessive situations for the peak, etc.? Answer: There is no fault, because this is what is accepted. Whatever belongs to the heat position, in the sixteen aspects of the four truths that are spoken of, heat has arisen means that it focuses on the four truths and possesses the sixteen aspects. The heat position is the peak position, and those are also the same, if asked, how is this understood? Are they like a bushel and a pavilion having the same characteristics? Or is this just the way of entering? Heat has arisen has already been spoken of. Similarly, from the heat that has arisen, which gradually increases in order from small, medium, large, etc., the peaks will arise, because it is the peak of the moving roots of virtue, so it is the peak itself. The complete holding and cause of those should be understood as the previous difference. The peaks as they are, for the forbearance and the supreme of worldly dharmas, one should also explain the difference by the object of focus and the aspect. Among them, the difference of the peak, first is the difference of the object of focus, which is not abiding in all dharmas. When a Bodhisattva practices the Perfection of Wisdom, from "one should not abide in form," to the aggregates, elements, sources, limbs of dependent origination, and the earth element, etc., all prohibit the place of attachment. Abiding in that arises from the mind that thoroughly abides, focusing on things. The opposite of this, one should know is not abiding. This needs to be analyzed: If there is temporarily no abiding, then one should not abide, because it does not exist, so there is no need for an antidote. If it is not abiding, then it is too excessive. For the situation of no obvious attachment, how the reason is explained, one should also look at this question in this way. All dharmas by nature
Tibetan
ས་སྟོང་པ་ཉིད་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་རྣམས་དེའི་ངོ་བོས་སྟོང་ཞེས་སོ། །མདོ་ནི་ཇི་སྐད་དུ། གང་གི་ཕྱིར་གཟུགས་ནི་གཟུགས་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་འདིས་ནི་རྟག་པར་དམིགས་པའི་གནས་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་རྣམས་དང་དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་དང༌། གང་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་རྣམས་དང་དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཕན་ཚུན་དེའི་རང་བཞིན་གཅིག་པར་འདོད་པས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ་མདོ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཟུགས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་གཟུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིས་ནི་ཆད་པར་འཛིན་པའི་དམིགས་པའི་གནས་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་པའི་རྣམ་པ་དག་ལ་གནས་པ་མེད་པར་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་གང་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་སོ་སོ་ནས་སྡུག་བསྔལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཞི་བའོ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་པ་བཀག་པའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་རྣམས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཏེ། གང་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་དེའི་རྣམ་པ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་རྣམས་དང༌། དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཕན་ཚུན་དེའི་བདག་ཉིད་གཅིག་པ་ནི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཏེ། གང་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་དང༌། དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་དག་ཕན་ཚུན་རང་བཞིན་གཅིག་པར་འདོད་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པས་ཕན་ཚུན་དེའི་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཡིན་ཏེ། ཡང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་རེ་ཞིག་སྡུག་བསྔལ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །འགོག་པའི་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་གནས་མེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་གང་འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་ཉིད་དང༌། ཆོས་ཉིད་དང༌། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང༌། ཆོས་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་དང༌། ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང༌། གཟུངས་ཀྱི་སྒོ་ཐམས་ཅད་དང་སྦྱར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་མདོ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་གནས་པར་མི
Chinese
地是空性的殊胜之处，那是因为什么呢？因为它们以其自性为空。经中如是说：‘因为色以色性为空。’等等。因此，这舍弃了执著常有的处所。诸法及其空性是殊胜之处，那是因为什么呢？因为它们及其空性被认为是彼此自性相同而宣说的。如经中所说：‘世尊，色即是空性，空性亦是色。’等等。 因此，这舍弃了执著断灭的处所。对苦等谛的行相不作住处而缘的殊胜之处是，对色等蕴各自‘是苦’到‘是寂灭’的安住遮止了，如是宣说。苦等行相是，空性是行相的殊胜之处，那是因为什么呢？因为色等蕴、苦等，它们的行相自性是空性。苦等行相，及其空性，彼此体性相同是行相的殊胜之处，那是因为什么呢？因为苦等，及其空性，被认为是彼此自性相同，如是宣说。此处也是，因为苦本身被空性遍及，所以彼此自性相同。然而苦并非遍及空性，因为那是诸法共同的体相。要知道，这暂时是就苦和集谛而言的缘和行相的殊胜之处。就灭谛而言，缘如实性等无住处的殊胜之处是，如是宣说：‘如实性、法性、法界、法无过失性、真实之边际，以及与一切陀罗尼门结合。’如经中所说：‘菩萨在行般若波罗蜜多时，不住于如实性。
English
The ground is distinguished by emptiness. Why is that? Because they are empty by their own nature. As it is said in the sutra: 'Because form is empty by its own form.' etc. Therefore, this abandons the place of clinging to permanence. Phenomena and their emptiness are distinguished, and why is that? Because they and their emptiness are taught to be of the same nature to each other. As it is said in the sutra: 'Bhagavan, form itself is emptiness, and emptiness is form.' etc. Therefore, this abandons the place of clinging to annihilation. The distinction of focusing without dwelling on the aspects of the truths such as suffering is that it is taught that dwelling on the aggregates such as form, separately from 'it is suffering' to 'it is peace', is prohibited. The aspects of suffering etc. are that emptiness is the distinction of the aspects, and why is that? Because the aggregates such as form, suffering etc., their aspects are empty by nature. The aspects of suffering etc., and their emptiness, being of the same essence to each other is the distinction of the aspects, and why is that? Because suffering etc., and their emptiness, are considered to be of the same nature to each other, as it is said. Here also, because suffering itself is pervaded by emptiness, they are of the same nature to each other. However, suffering does not pervade emptiness, because that is the common characteristic of all phenomena. It should be known that this is temporarily the distinction of the object and aspect in terms of suffering and the origin of suffering. In terms of the truth of cessation, the distinction of focusing on the absence of dwelling on suchness etc. is taught as follows: 'Suchness, the nature of phenomena, the realm of phenomena, the nature of phenomena without fault, the ultimate limit of reality, and in conjunction with all dharani gates.' As it is said in the sutra: 'When a Bodhisattva practices the Perfection of Wisdom, he does not dwell in suchness.'
Tibetan
་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ནི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དང༌། དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཕན་ཚུན་དེའི་བདག་ཉིད་ གཅིག་པ་ནི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་དེ་བཞིན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། དེ་དེ་བཞིན་ཉིད་ལས་གཞན་མ་ལགས། དེ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གཞན་མ་ལགས་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཡང་གཉིས་ཀས་གཉིས་ཀ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་དོན་ལ་ཁྱད་པར་མེད་དོ་ཞེ་ན། དོན་གཞན་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ལ། ལྟ་བར་གྱུར་པའི་གཉེན་པོ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཀུན་ལ་དོན་ལ་བྱེ་བྲག་མེད་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ལ། འཕགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། །གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཆོས་སྐྱོན་མེད་པའོ། །ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པས་ན་ཡང་དག་པའོ། །རབ་ཀྱི་མཐར་འགྲོ་བས་ན་མཐའ་ཞེས་བྱའོ། །ལམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ནི་གནས་མེད་པ་དང་མངོན་པར་འདུས་མ་བྱས་པ་ལ་དམིགས་པས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གཞན་ཡང་ཐབས་མི་མཁས་པས་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པའི་སེམས་ཀྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་གཟུངས་ཀྱི་སྒོ་རྣམས་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོར་བ་དང༌། འགལ་བར་གནས་པ་དང༌། མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པར་དམིགས་པ་བཀག་པ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་མདོ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ན་ཐབས་ལ་མི་མཁས་པས་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པའི་སེམས་ཀྱིས་གཟུགས་ལ་གནས་ཤིང༌། ད་ཡང་གཟུགས་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་ལ་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་མི་སྤྱོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། མངོན་དུ་མི་བྱེད་པ་ལ་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མ་ཡིན། དེ་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་མི་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་འ
Chinese
如是说“作”等。如是等自性空是相的差别，如是说：“世尊，如是真如自性空”等。如是等和彼空性，互相是彼的自性一体是相的差别，如是说：“世尊，何者是真如空性，彼非异于真如，彼真如亦非异于空性，空性亦是真如，真如亦是”等。此处亦应知二者皆周遍于二者。如是则义无差别耶？义非异者是真如，成为见之对治者是空性。如此一切义无差别是法性，是圣者诸法之因故是法界，决定唯一出生故是无垢法，无颠倒故是真实，至极边故名曰边。从道之角度而言，以无住和不现观为对境故是殊胜，何者以其他不善巧之我和我所执着之心，以色等蕴等，乃至陀罗尼门和一切种智，随顺般若波罗蜜多而修习，遮止安住于相违和现观，如是宣说。此经云：“世尊，若菩萨修般若波罗蜜多时，以不善巧之我和我所执着之心，安住于色，又修习色之现观，则非修习般若波罗蜜多”等，乃至“若不现观而修习，则非受持般若波罗蜜多，彼非作瑜伽，以未圆满故，决定不生一切种智”之间宣说。色等圆满。
English
Thus it is said, "to do," and so forth. Suchness and so forth, emptiness by nature, is a distinction of aspect, as it is said: "Bhagavan, thus suchness is empty by nature," and so forth. Suchness and so forth, and its emptiness, mutually being of the same essence, is a distinction of aspect, as it is said: "Bhagavan, whatever is suchness emptiness, it is not other than suchness, that suchness is also not other than emptiness, emptiness is also suchness, suchness is also," and so forth. Here also, it should be understood that both pervade both. If that is the case, is there no difference in meaning? That which is not other in meaning is suchness, and that which becomes the antidote to view is emptiness. Thus, the absence of difference in meaning in all things is the nature of reality, and because it is the cause of the noble dharmas, it is the realm of reality. Because it is definitely the only source, it is the flawless dharma. Because it is not inverted, it is truth. Because it goes to the ultimate end, it is called the end. From the perspective of the path, it is superior because it takes non-abiding and non-manifestation as its objects. Whatever else, with an unskilled mind of self and self-grasping, practices the aggregates of form and so forth, up to the doors of dharani and all-knowingness, in accordance with the Prajnaparamita, it is said to prevent dwelling in contradiction and manifestation. This sutra says: "Bhagavan, if a Bodhisattva, when practicing the Prajnaparamita, dwells in form with an unskilled mind of self and self-grasping, and also practices the manifestation of form, then he is not practicing the Prajnaparamita," and so forth, up to "If he practices without manifestation, then he is not upholding the Prajnaparamita, he is not doing yoga, and because it is not complete, he will definitely not give rise to all-knowingness." Form and so forth are complete.