Tibetan
གསུངས་ལ། ཡང་དོན་རྗེས་སུ་ཞུགས་ནས་ཁྱད་པར་དུ་ཤེས་པ་མེད་པས། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་པ་དང་འབྲེལ་བ་བྱེ་བྲག་ཏུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འོན་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་དང་བརྡར་བྱས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། བུད་མེད་རིན་པོ་ཆེའི་དཔེས་དགེ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་བསྡུས་ཤིང་མི་གནས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ག་ན་བ་དེར་མི་གནས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པར་དགོངས་པ་མཆོག་ཉིད་ཡིན་པར་འཐད་པའི་ལན་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པོ་རེ་རེ་ཞིང་དབྱེ་བ་རྣམ་པར་དགུར་འགྱུར་བར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག །འཛིན་པ་དང་ནི་འདོང་བ་དང༌། །ཡིད་ལ་བྱེད་དང་ཁམས་གསུམ་ནི། །གསུམ་ཆར་ཉེ་བར་འབྲེལ་པ་དང༌། །གནས་དང་མངོན་བར་ཞེན་པ་དང༌། །ཆོས་ཀྱི་དངོས་པོ་བཏགས་པ་དང༌། །ཆགས་པ་དང་ནི་གཉེན་པོ་དང༌། །ཇི་ལྟར་འདོད་བཞིན་འགྲོ་ཉམས་དང༌། །འཛིན་པ་དང་པོར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་ལ་འཛིན་པ་དང་ཐར་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། གང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་ཆོས་གང་ཡང་འཛིན་པའམ་གཏོང་བ་མ་མཆིས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་གཟུགས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་དུ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པས། ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་མ་བཏང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པར་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་རྣམ་པར་འཕེལ་བ་དང༌། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པ་ཐལ་བར་འགྱུར་བས། གང་རབ་འབྱོར་ནམ་གཟུགས་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། དེའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ནི་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་འཐད་པའི་ལན་གྱིས་སོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཁམས་གསུམ་པ་དང་ཉེ་བར་འབྲེལ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅིའི་སླད་དུ་དེ་ལྟར་གཟུགས་ཡིད་ལམ་བགྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་འདྲེན་མར་འགྱུར་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཁམས་གང་དུ་ཡང་འདྲེ་བར་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་ཀྱི་བར་དུའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གནས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་དེ་ལྟར་སྤྱོད་པ་དེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་ལ་ཡང་གནས་པར་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་
Chinese
说，又因为随顺意义之后没有特别的了解，这指的是与胜义谛相关联的，对于分别的行相没有遍行，这是它的意义。然而，从“如果按照世间的名言和习俗”开始，以珍宝女人的比喻，将一切善法完全包含，并且以不住的方式，一切种智（sarvākārajñatā， सर्वāk ा रज्ञता，萨瓦嘎惹嘉那达，一切相智）在哪里，就以不住的方式安住，这是最殊胜的意念，是合理的回答。现在将两种执着的分别念，一一分别成九种差别来讲述。其中，首先，执着和舍弃的分别念是：世尊所说的般若波罗蜜多，对于任何法都没有执着或舍弃，等等，这就是所要表达的。作意的分别念是：从色蕴到一切种智之间不作意，完全不执取不舍弃，不作意就能使善根增长，使波罗蜜多圆满，以及获得一切种智是不可能的，所以，从“如果善现，不作意色蕴”开始，就能获得一切种智。为什么呢？因为不作意就能现证无上正等觉，这是合理的回答。与三界相关的分别念是：世尊，为什么那样对色蕴作意呢？从成为引导者的作意，不会混入任何界，这就是所要表达的。安住的分别念是：那样行持，甚至到了一切种智之间也不会安住，因为
English
It is said that, again, because there is no special understanding after following the meaning, this refers to the fact that there is no pervasive practice of discriminating aspects related to the ultimate truth, which is its meaning. However, starting from "If according to worldly terms and customs," using the example of a precious woman, all virtuous dharmas are completely included, and in a non-abiding manner, where is the all-knowingness (sarvākārajñatā) located, it abides in a non-abiding manner, which is the most supreme thought, and is a reasonable answer. Now, let us explain the two kinds of clinging conceptualizations, each divided into nine kinds of differences. Among them, first, the conceptualizations of clinging and abandoning are: The Prajñāpāramitā spoken by the Blessed One, there is no clinging or abandoning of any dharma, etc., this is what is to be expressed. The conceptualization of attention is: from form to all-knowingness, without attention, completely without grasping or abandoning, without attention, the roots of virtue can increase, the perfections can be completed, and it is impossible to attain all-knowingness, so, starting from "If Subhuti, does not attend to form," then all-knowingness can be attained. Why? Because non-attention can manifest the unexcelled perfect enlightenment, this is a reasonable answer. The conceptualization related to the three realms is: Blessed One, why did you attend to form in that way? From the attention that becomes a guide, it will not be mixed into any realm, this is what is to be expressed. The conceptualization of abiding is: that kind of practice, even up to all-knowingness, will not abide, because
Tibetan
རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅིའི་སླད་དུ་མངོན་བར་ཆགས་པར་མི་འགྱུར། མངོན་བར་ཆགས་པར་བྱ་བའི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོར་བརྟགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་གལ་ཏེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཆོས་གང་ཡང་མ་གཟིགས་པས་འདོགས་པར་མ་མཛད་དོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཐུགས་སུ་ཆུད་བ་ནི་རྗོད་པར་བྱེད་པ་དང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་བརྟགས་པར་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ནི་ཆོས་གང་ཡང་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དངོས་པོ་ཉིད་དུའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་མངོན་བར་ཞེན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ལས་ཉམས་པའི་ཚིག་གིས་ན་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པ་གཙོར་བྱ་བར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཆགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ན་གང་བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ན་ཇི་ལྟར་སྦྱིན་ པ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་འདི་དག་མ་མཆིས་པར་འགྱུར་བ་ལགས། རབ་འབྱོར་གང་གི་ཚེ་འདི་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཆགས་པ་མེད་ཅིང་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མེད་པར་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གཉེན་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་དེ་ལ་དམིགས་པ་དང༌། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་དེ་དང་མ་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་འགྲོ་བ་ལ་ཐོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་དམིགས་པར་བྱ་བ་དང༌། དམིགས་པར་བྱེད་པ་དག་དབྱེར་མེད་པས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བསྒྲུབ་པ་མེད་ན། མངོན་བར་རྟོགས་པ་དང༌། མངོན་བར་སྒྲུབ་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བས་རབ་འབྱོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་གཟུགས་ཞེའམ། འདི་ནི་གཟུགས་སོ། །འདིའི་གཟུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་འགྲོ་བའི་དཔེས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔ་པོ་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་ལམ་དུ་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་འགྲོ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་བར་གྱིས་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་གཞན་དབང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་
Chinese
这是为了说明这个道理。对于事物执著的分别念是指，世尊为什么不会显现执著呢？这是为了说明，因为没有显现执著之处的因缘。对于事物进行推测的分别念是指，如果菩萨摩诃萨这样想，从“如果”开始。那是什么原因呢？因为如来没有见到任何法，所以没有进行安立。如来所证悟的是，能说者和所说者被彻底区分开来的意思。那是什么原因呢？因为如来没有证得任何法，这是事物本身的意思。因此，通过使用那些会削弱执著的言辞，是为了让人们知道不执著才是最重要的。在执著的分别念中，世尊，当菩萨在般若波罗蜜多中修行时，如何才能避免布施等过失呢？善现，当他这样理解一切法时，就不会有执著和完全的接受。这是为了说明这些。对治的分别念是指，对治方的法以它为目标，并且在平等性的控制下，因为般若波罗蜜多和一切智智之间不会分离。这是为了说明这个道理。如何随心所欲地行走而没有障碍的分别念是指，如果所缘和能缘没有区别，那么就没有证悟的必要。如果证悟和证悟者都不存在，那么就会陷入谬论。善现，菩萨摩诃萨，色，或者说这是色，这是色的色，从这里开始，以转轮王如何随心所欲地行走的例子，五度波罗蜜多是如何成为声闻等道中随心所欲行走的因，直到跟随他者自在，这是为了说明这个道理。
English
This is to explain this principle. The conceptualization of clinging to things refers to why the Blessed One does not manifest attachment? This is to explain that it is because there is no cause for the place of manifesting attachment. The conceptualization of speculating on things refers to what if a Bodhisattva Mahasattva thinks like this, starting from "if". What is the reason for that? Because the Tathagata has not seen any Dharma, so he has not established it. What the Tathagata has realized is the meaning that the speaker and the spoken are completely separated. What is the reason for that? Because the Tathagata has not attained any Dharma, this is the meaning of the thing itself. Therefore, by using those words that weaken attachment, it is to let people know that non-attachment is the most important. In the conceptualization of attachment, Blessed One, when a Bodhisattva practices in the Prajnaparamita, how can he avoid the faults of giving, etc.? Subhuti, when he understands all dharmas in this way, there will be no attachment and complete acceptance. This is to explain these. The conceptualization of the antidote refers to the fact that the dharmas of the antidote side are aimed at it, and under the control of equality, because there is no separation between Prajnaparamita and Sarvajnana. This is to explain this principle. How the conceptualization of going as one wishes without obstacles refers to, if the object and the subject are not different, then there is no need for enlightenment. If enlightenment and the enlightened do not exist, then it will fall into fallacy. Subhuti, Bodhisattva Mahasattva, form, or this is form, this is the form of form, starting from here, with the example of how the Chakravartin King goes as he wishes, how the five paramitas become the cause of going as one wishes in the path of the Shravakas, etc., until following the other's freedom, this is to explain this principle.
Tibetan
ནོ། །ད་ནི་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དགུ་པ་གཉིས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཆེད་བཞིན་ངེས་པར་མི་འབྱུང་དང༌། །ལམ་ལ་ལམ་མིན་ངེས་འཛིན་དང༌། །འགོག་དང་བཅས་པའི་སྐྱེ་བ་དང༌། །དངོས་པོ་ལྡན་དང་མི་ལྡན་དང། །གནས་དང་རིགས་ནི་འཇིག་པ་དང༌། །དོན་དུ་གཉེར་དང་རྒྱུ་མེད་དང༌། །ཕྱིར་རྒོལ་བ་ནི་དམིགས་པ་ལ། །འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་གཞན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཆེད་དུ་བྱ་བ་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་ཡང་ཁ་ལོ་བསྒྱུར་བའི་དཔེས། དེ་དག་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ལམ་མཆོག་གིས་རབ་ཏུ་ཁྲིད་པ་དེས་རང་དབང་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ལམ་ལ་ལམ་མ་ཡིན་པར་ངེས་པར་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་ལམ་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ལམ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་མ་ཡིན་པ་དང་ལམ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེ་བ་དང༌། འགོག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ཆེན་པོའི་སླད་དུ་ཉེ་བར་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་ནི་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་འགོག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི་ཆོས་ཉིད་ཚད་མར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ཡོད་པར་མི་འདོད་པར་མི་འདོད་དོ་ཞེ་ན། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དམིགས་པར་བྱས་ནས། དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་དང་ཐུན་མོང་དུ་བྱས་ནས། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་ཞིང༌། འཁོར་གསུམ་མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་བསྒོམས་པས། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་མངོན་པར་བརྩོན་པར་ཡང་དག་པར་བརྩོན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་དང་ལྡན་པ་དང༌། མི་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་དེའི་རྒྱུ་ཡོངས་སུ་ཞུས་ནས། ལན་བཀའ་སྩལ་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ། གཟུགས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་དུ་ལྡན་པ་བཀག་པས་མངོན་པར་བརྩོན་པར་བྱ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་གནས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་ཡང་གཟུགས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་ལ་གནས་པར་བྱའོ་ཞེས་བརྩོན་པར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཟུགས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་ཏེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་གསུམ་ཆར་ནི་གང་ན་ཡང་མི་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བ
Chinese
诺。现在是为了宣说第九种执着的分别念的第二部分。特意必定不生等，于道非道确定执着，与灭俱生的生，有事物与无事物，处所与种类是坏灭，追求意义与无因，外道是所缘，是其他的执着分别念。其中，对于特意要做的事情，如其所是地必定产生的分别念，就像是转动缰绳的例子一样。这是因为一切相智的殊胜道善加引导，从而能够自主的缘故。这是这样宣说的。对于道执着为非道的分别念，是指声闻等的道，以及一切相智的道，因为不是菩萨的道和是道之故。这是这样宣说的。生和灭的分别念，是指般若波罗蜜多，从“为了菩萨摩诃萨们的重大意义而安住”开始，直到“般若波罗蜜多不是生也不是灭”为止，这是为了将法性作为衡量标准的缘故。如果是这样，那么是否不希望有六度呢？不是不希望。以一切相智作为所缘，与所有这些善根共同，完全回向于无上圆满菩提，并且修持三轮无所缘的行相，因此是为了对六度精进如理精进的缘故。这是这样宣说的。与事物有和无的分别念，是指详细询问其原因，从回答开始，直到色蕴到一切相智之间，因为遮止了有，所以是为了宣说应当精进的缘故。这是这样宣说的。对于安住于色蕴等的分别念，是指不要努力安住于色蕴到一切相智之间，这是为什么呢？因为色蕴到一切相智之间，这三者一切相智在任何地方都不安住。
English
No. Now, in order to explain the second part of the ninth kind of clinging to conceptualization. Intentionally, definitely not arising, and taking the path as non-path, the birth with cessation, having things and not having things, place and kind are destruction, pursuing meaning and without cause, outsiders are the object, is another clinging to conceptualization. Among them, the conceptualization that is bound to arise as it is for things to be done on purpose is like the example of turning the reins. This is because the supreme path of all-knowingness leads well, so that it can be autonomous. This is how it is declared. The conceptualization of clinging to the path as non-path refers to the path of the hearers and so on, and the path of all-knowingness, because it is not the path of the bodhisattvas and is the path. This is how it is declared. The conceptualizations of arising and ceasing refer to the Prajna Paramita, starting from "abiding for the great meaning of the Bodhisattva Mahasattvas", until "Prajna Paramita is neither arising nor ceasing", this is in order to take the Dharma nature as a measure. If so, is it not desirable to have the six paramitas? It is not undesirable. With all-knowingness as the object, in common with all these roots of virtue, completely dedicated to the unsurpassed perfect and complete enlightenment, and cultivating the aspect of the three wheels without object, therefore, it is for the sake of diligently striving for the six paramitas. This is how it is declared. The conceptualization of having and not having things refers to asking in detail the reason for it, starting from the answer, until between the form and all-knowingness, because the existence is prevented, it is for the sake of declaring that one should strive diligently. This is how it is declared. The conceptualization of abiding in the form and so on refers to not striving to abide between the form and all-knowingness, why is this? Because between the form and all-knowingness, these three all-knowingness do not abide anywhere.