Tibetan
་པར་རྟོག་པ་ནི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་དཔེས་དེ་རྣམས་རྣམ་པར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ལམ་མཉམ་པར་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་དེའི་གཞན་གྱི་དབང་ཡིན་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ལམ་དང་ལམ་མ་ཡིན་པའི་ངེས་པར་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ལམ་དག་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་མ་ཡིན་པ་དང༌། ལམ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེ་བ་དང་འགག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། །ཆོས་ཉིད་ཚད་མར་ཡས་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་ནི་དོན་ཆེན་པོའི་སླད་དུ་ཉེ་ བར་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཆོས་གང་ཡང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའམ་འགོག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དང༌། དེ་ལྟར་ན་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་མི་འཐད་པ་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དམིགས་པར་བྱས་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དང་ཐུན་མོང་དུ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་ཞིང་འཁོར་གསུམ་དུ་མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་བསྒོམས་པས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་མངོན་པར་བརྩོན་པ་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་དང་ལྡན་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་རྟོགས་པ་ནི། དེའི་རྒྱུ་ཡོངས་སུ་ཞུས་པ་སོ་སོར་བསྟན་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ། གཟུགས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་ལ་ལྡན་པ་དང་མི་ལྡན་པ་བཀག་པས་མངོན་པར་བརྩོན་པར་བྱེད་པར་བསྟན་པས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་གནས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། ཡང་གཟུགས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་ལ་གནས་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བརྩོན་པར་བྱ་བ་ཉིད་དང༌། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཟུགས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་དག་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་གསུམ་པོ་རྣམས་ལ་ཅུང་ཟད་མི་གནས་པའི་འཐད་པས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །རིགས་རྣམ་པར་འཇིག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། ཨ་མྲ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུའི་དཔེས་ཆོས་རྣམ་པར་འཇིག་པ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་དོན་གྱིས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དུ་གཉེར་བ་མེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། ཇི་སྲིད་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་བ་རྗེས་སུ་ཐོབ་པར་འདོད་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བསླབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་མེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་ནི་འཛམ་བུའི་གླིང་གི་རིན་པོ་ཆེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་དཔེས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་འཕགས་པའི་གང་
Chinese
对于相的分别念，以转轮王的譬喻，为了那些一切相智的道能够平等行进之义，说是他的他性。对于道与非道的决定执着的分别念，是对声闻等以及一切相智的道，菩萨的道不是道，以是道之性所说。对于生起和止灭的分别念是，从法性量已成立，此般若波罗蜜多是为了大义而安住开始，到无论什么法都不生起或止灭之间。如果那样，那么六波罗蜜多不合理，以及以一切相智为目标，与一切有情共同地回向于无上正等觉，并不缘三轮的修习，以对六波罗蜜多精进和如理加行而说。对于具有和不具有实物的分别念是，从分别显示询问其原因开始，到从色到一切相智之间，遮止具有和不具有而显示精进修行。对于安住于色等的分别念是，又从色到一切相智之间，不应安住而应精进，那是什么原因呢？因为从色到一切相智之间的一切相智三者，以稍微不安住的道理而说。对于种性坏灭的分别念是，以芒果等果实的譬喻，以了知法坏灭之义而说。对于无所求的分别念是，只要想获得一切法的自在，就应修学般若波罗蜜多而说。对于无因的分别念是，那是什么原因呢？以大海是赡部洲一切珍宝之因的譬喻，般若波罗蜜多是圣者的。
English
The conceptualization of aspects is taught as being under the control of others, using the example of a universal monarch, for the purpose of those paths of all-knowingness proceeding equally. The conceptualization of definitely grasping the path and non-path is what is taught to the Hearers and so forth, and that the path of the Bodhisattvas is not the path to all-knowingness, but is the very nature of the path. The conceptualization of arising and ceasing is from the establishment of the measure of Dharma-nature, beginning with "This Prajñāpāramitā abides closely for the sake of great meaning," up to "No Dharma whatsoever arises or ceases." If that is so, then the six pāramitās are unreasonable, and aiming at all-knowingness, dedicating it in common with all sentient beings to unsurpassed, perfect, complete enlightenment, and meditating without objectifying the three spheres, it is taught by diligently striving in the six pāramitās and applying them correctly. The conceptualization of having and not having entities is taught by showing the separate explanations of inquiring about its cause, from form up to all-knowingness, preventing having and not having, and showing diligent striving. The conceptualization of abiding in form and so forth is again, from form up to all-knowingness, one should strive not to abide. And why is that? Because all three all-knowingnesses from form up to all-knowingness are taught with the reason of not abiding even slightly. The conceptualization of the destruction of lineages is taught with the meaning of knowing the destruction of Dharma, using the example of fruits such as mangoes. The conceptualization of not seeking meaning is taught by the very fact that as long as one desires to obtain mastery over all Dharmas, one should study the Prajñāpāramitā. The conceptualization of having no cause is, why is that? With the example that the great ocean is the cause of all the jewels of Jambudvipa, the Prajñāpāramitā is that of the noble ones.
Tibetan
ཟག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་འཐད་བས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱིར་རྒོལ་བའི་ཆོས་ལ་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། ཡང་འཕོང་གི་སློབ་དཔོན་གྱི་དཔེས་ཕྱིར་རྒོལ་བའི་ཆོས་ཀྱིས་ཐུབ་པར་ དཀའ་བ་ཉིད་དུ་སྟོན་པ་དང༌། དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་དུ་མི་དམིགས་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་དགོངས་པ་མཛད་པས་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པའི་པོ་ཤེས་པའི་དོན་གྱིས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་མུ་བཞི་སྟེ། མུ་དང་པོ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་དྲུག་ལ་འཇུག་གོ །གཉིས་པ་ནི་སྐད་ཅིག་གཅིག་དང་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་རིག་པའོ། །གསུམ་པ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་གཞན་གྱི་དེ་ཉིད་དོ། །བཞི་པ་ནི་རྣམ་པ་དེ་དག་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །རིགས་ཉིད་ཡིན་གྱི། རིགས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ཕྱི་མ་དང་སྦྱར་བ་སྟེ། རེ་ཞེས་རིགས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རིགས་ཀྱང་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་གཉེན་པོ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པའི་དུས་ཀྱི་རིགས་བཞིན་ནོ། །རིགས་ཉིད་ཡིན་གྱི་རིགས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་དཔེར་ན་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་རིགས་བཞིན་ནོ། །ཡང་དག་པར་རྟོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་སྔ་མ་དང་སྦྱར་ཏེ། རེ་ཞིག་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའང་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པའི་དམིགས་པ་ལ་སྦྱོར་བ་བཞིན་ནོ། །ཡང་དག་པར་རྟོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་ད་ཡིན་གྱི་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ནི་དཔེར་ན་དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པ་བཞིན་ནོ། །ཕྱོགས་འདིས་ལྷག་མ་ཡང་དཔག་པར་བྱའོ། །མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་འདི་ལ་མཐོང་བའི་ལམ་དུ་འདོད་ཅེ་ན། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པའི་དོན་དུ། དེ་ཐོབ་པ་ཡང་རྒྱུ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང༌། བྱང་ཆུབ་ལ་གཞན་སྟོན་པ་དང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་ནི་ཟབ་པ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་དག་ནི་དགའ་བ་བགྱིད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ བརྩམས་ཏེ། མཐོང་བའི་ལམ་ཐོབ་པའི་དགེ་སློང་དྲུག་སྟོང་ལུང་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་གང་གསུངས་པ་
Chinese
因为适合作为所有烦恼的证悟之因，所以这样说了。对于外道所执之法的分别念，又以阿鞞（Apoha）论师的譬喻，显示外道之法难以胜过。如是，对于一切皆不缘而行持的菩萨，诸佛以不缘之相而作意，以了知能执分别念之二者之义而宣说。有境分别念是有，能境分别念是无，此有四句。第一句是说对色等六境而转。第二句是与一刹那相应的识。第三句是其他刹那之自性。第四句是远离彼等相的般若波罗蜜多。是种性，而非种性之分别念，此与后句相连。若说种性之分别念是何者，即是种性，譬如对治遍行时的种性。是种性，而非种性之分别念，譬如无有真实证悟之种性。是真实证悟之分别念，而非所缘之分别念，此与前句相连。若说真实证悟之分别念是何者，即是所缘之分别念，譬如修习真实证悟之所缘。是真实证悟之分别念，而非所缘之分别念，譬如所缘未圆满。其余亦应以此类推。见道之不共品已说竟。 又为何称此为见道呢？为了获得大菩提之故。获得彼果也是以三种因，即：于菩提向他宣说等。所谓“世尊，此般若波罗蜜多甚深，彼等菩萨当生欢喜”等，从此处开始，直至授记获得见道的六千比丘为止，即是所说。
English
It is said because it is suitable as the cause of realization of all defilements. The conceptualization that focuses on the doctrines of opponents is also shown by the example of the teacher Apoha to be difficult to overcome by the doctrines of opponents. Thus, for the Bodhisattva who practices without focusing on anything, the Buddhas contemplate the aspect of non-focus, and it is said by knowing the meaning of the two aspects of grasping conceptualization. There are four possibilities: the conceptualization of the object is, and the conceptualization of the subject is not. The first possibility is that it applies to the six objects such as form. The second is the consciousness associated with one moment. The third is the self-nature of another moment. The fourth is the Prajnaparamita that is free from those aspects. It is a lineage, but not a conceptualization of lineage, which is connected to the latter phrase. If one asks what is the conceptualization of lineage, it is also a lineage, like the lineage at the time of practicing antidotes. It is a lineage, but not a conceptualization of lineage, like a lineage without true realization. It is a conceptualization of true realization, but not a conceptualization of the object, which is connected to the former phrase. If one asks what is the conceptualization of true realization, it is also a conceptualization of the object, like practicing the object of true realization. It is a conceptualization of true realization, but not a conceptualization of the object, like an object that is not fully complete. The rest should also be inferred in this way. The uncommon aspects of the path of seeing have been explained. Furthermore, why is this called the path of seeing? It is for the purpose of attaining great Bodhi. Attaining that result is also through three causes, namely: teaching others about Bodhi, etc. As it is said, "Bhagavan, this Prajnaparamita is profound, those Bodhisattvas should rejoice," etc., from here until the prediction of the six thousand monks who attained the path of seeing, that is what is said.
Tibetan
ཡིན་ནོ། །དེ་ཡི་རྒྱུ་ནི་ཡོངས་གཏོད་དང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཕགས་པ་ཀུན་དགའ་པོ་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་ཡོངས་སུ་གཏད་པས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཐོབ་པར་ཆད་མེད་པའི་རྒྱུ། །བསོད་ནམས་མང་པོའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་སེམས་ཅན་ཇི་སྙེད་པ་དགྲ་བཅོམ་པའི་འབྲས་པུ་ཐོབ་པར་གྱུར་པ་དེ་དག་གི་སྤྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་དཔེར་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། རྒྱ་ཆེར་སྐད་ཅིག་དང་ཡུད་རྩམ་དང་ཐང་ཅིག་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཆོས་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་བསོད་ནམས་ཆེས་མང་དུ་འཕེལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །སྐད་ཅིག་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ནི་གོ་རིམས་བཞིན་གང་ཟག་དབང་པོ་རྣོན་པོ་དང༌། འབྲིང་དང། ཐ་མ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདིར་སྐད་ཅིག་ནི་བྱ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། གཅིག་ནི་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མི་བསྐྱོད་པ་བསྟན་པ་དང༌། མི་སྣང་བར་གྱུར་པའི་དཔེས་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་མཐོང་བའི་ལམ་གྱིས་ཤེས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་དོན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པའི་གསུམ་པོ་དེ་དག་ཡིན་ནོ། །ཡང་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། དྲི་མ་ཟད་དང་མི་སྐྱེ་བའི། །ཡེ་ཤེས་བྱང་ཆུབ་ཅེས་བརྗོད་དེ། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །ཡང་ཟད་པ་ཤེས་པ་ནི་གང་ཞིག་ཡིན་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པ་ནི་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། ཟད་མེད་སྐྱེ་མེད་ཕྱིར་དེ་དག །གོ་རིམས་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ཀུན་དགའ་བོ་གང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཟད་པར་འདོད་པ་དེ་ནི་ནམ་མཁའ་ཟད་པར་འདོད་དུ་ཟད་དེ་ཞེས་རྒྱ་ཆེར་ཟད་པ་བརྗོད་པ་དང༌། ཆོས་དེ་དག་ལ་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་ལ་ཞེས་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པ་བརྗོད་པས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཉེ་བར་བཀོད་པས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་ཇི་ ལྟར་ཡིད་ཆེས་པར་བྱ་ཞེས་ན། བདེན་པ་གསུང་བར་འོས་པའི་ལྗགས་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྟན་པ་དང༌། འཕགས་པ་ཀུན་དགའ་བོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟོན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་དང༌། དེ་བཟུང་བས་ནི་གཟུངས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྒོའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བཟུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་ན་ཟད་པ་ཤེས་པ་མི་ཟད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་གྱི། དངོས་པོ་འཇིག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་མ་
Chinese
然。彼之因是付嘱，谓圣者阿难陀，以般若波罗蜜多付嘱故，所说也。彼获得无间断之因，是多福德之相，谓三千大千世界之有情，如所有阿罗汉果位获得者，彼等之布施等福德之事物，譬如从彼等开始，广大刹那、须臾、顷刻，般若波罗蜜多之法，示导者之福德，极多增长之故，所说也。说刹那等者，次第如所有根器利者，中等者，下等者，为了知之义也。此处刹那，当知是事业圆满之相，一则非是名言之故。如来不动如来之显示，及不现见之譬喻，是分别念等，以见道非是了知之境，为了知之义，如是则亦是圆满菩提获得之三者也。又大菩提者，此是何耶？无垢尽及不生之，智慧菩提是说也，如是说。又尽知是何耶？不生知是何耶？尽无生故彼等，次第当知，如是说也。如是云：阿难陀，凡般若波罗蜜多尽者，彼是虚空尽者，如是广大说尽，及于彼等法，无生，如是不生知说，以圆满菩提亲近安置故，所说也。于此如何信耶？真实语应说之舌广大显示，及圣者阿难陀，般若波罗蜜多示导等，决定结合，及彼执持者，以陀罗尼及三摩地之门，一切法执持之故，所说也。又如何尽知是不尽之相耶？事物坏灭之相非是。
English
Indeed. The cause of that is entrustment, meaning that which was spoken by the noble Ananda, because the Prajnaparamita was entrusted to him. The uninterrupted cause for obtaining that is the characteristic of great merit, meaning that as many sentient beings as there are in the three-thousandfold great thousand world system, like those who have attained the state of Arhat, the objects of merit such as their generosity, starting from those as examples, the merit of those who extensively teach the Dharma of Prajnaparamita in an instant, a moment, and a short time, increases greatly, hence it was spoken. Mentioning an instant etc., is to know the meaning of those with sharp faculties, those of medium faculties, and those of inferior faculties, in that order. Here, an instant should be understood as having the characteristic of completing an action, because one is not a term. The display of the Tathagata Akshobhya, and the example of not appearing, is to know that conceptual thoughts etc., are not objects of knowledge through the path of seeing, and thus it is for the sake of knowing, and in that way, they are also the three who have attained complete enlightenment. Furthermore, what is this great enlightenment called? It is said that the stainless, exhausted, and unborn wisdom is enlightenment. And what is the knowledge of exhaustion? What is the knowledge of non-arising? Because of exhaustion and non-arising, those should be known in order, as it is said. As it is said: Ananda, whoever desires the exhaustion of Prajnaparamita, that is like desiring the exhaustion of space, thus extensively speaking of exhaustion, and regarding those dharmas, there is no arising, thus speaking of the knowledge of non-arising, it is spoken because of closely establishing complete enlightenment. How should one have faith in this? The great display of the tongue that is worthy of speaking the truth, and the noble Ananda, the definite combination with teaching the Prajnaparamita etc., and because the one who holds it, holds all the dharmas of the gate of Dharani and Samadhi, it is spoken. Furthermore, how is the knowledge of exhaustion the aspect of non-exhaustion? It is not the aspect of the destruction of things.