Tibetan
་སོགས་པས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་འབྱུང་བ་དང༌། ལམ་གྱི་རྣམ་པ་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་འབྱུང་བ་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དངོས་པོ་མཚན་མར་འཛིན་པ་ནི་འདུ་ ཤེས་སོ། །དངོས་པོ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་ཤེས་པ་སྟེ། དཔེར་ན་བདག་གི་མིག་གི་གཟུགས་རྣམས་བལྟ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཤེས་པ་དང༌། ཤེས་བྱ་དག་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་གདགས་པའོ། །གཞན་ཟིན་པ་དང་མ་ཟིན་པའི་དངོས་པོ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་བརྗོད་པ་ནི་ཐ་སྙད་དེ། དཔེར་ན་འཇིག་རྟེན་ན་འདི་ནི་ནས་སོ། །འདི་ནི་ཆུའོ། །འདི་ནི་དྲི་མའོ། །འདྲ་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །མི་ཞུམ་མི་འགོང་འགྱོད་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ཚིག་གསུམ་པོ་འདེ་རྣམས་ཀྱི་ངེས་པར་བསྟན་པ་ནི་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མི་དངང་མི་སྐྲག་སྐྲག་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གསུམ་པོར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་འཇིགས་པ་ནི་དངང་བ་སྟེ། ལམ་ལོག་པ་དང་འདྲའོ། །དེ་མེད་པས་ན་མི་ཞུམ་པའོ། །རྒྱུན་དུ་འཇིགས་པ་ནི་སྐྲག་པ་སྟེ། འཇིགས་པ་སྐྱེས་པ་སླར་མ་ལོག་པས་སོ། །དེ་མེད་པ་ནི་མི་འགོང་བའོ། །འཇིགས་པ་ངེས་པར་གྱུར་པ་ནི་སྐྲག་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་འགྱོད་པར་མི་འགྱུར་བའོ། །དེ་ལ་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་ནི་རྣམ་པར་བྱང་བའི་དངོས་པོ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་དག་གི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ནས་བརྗོད་པ་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཉིས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་སྔ་མ་དང་སྦྱར་རོ། །རེ་ཞིག་དང་པོ་ནི་གཉིས་པ་ཡང་ཡིན་པ་ནི་དཔེར་ན། གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོར་གྱུར་པ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། དང་པོ་མ་ཡིན་པ་ནི་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པར་གཉིས་པ་རྣམ་པར་བྱང་བའི་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པ་བཞིན་ནོ། །ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་ཁྱད་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དབྱེ་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ནི། གཞི་དང་དེ་ཡི་གཉེན་པོ་ཡིས། །གཟུང་བར་རྟོག་པ་རྣམ་པ་གཉིས། །རྨོངས་དང་ཕུང་སོགས་བྱེ་བྲག་གིས། །དེ་ནི་སོ་སོ་ རྣམ་པ་དགུ། །རྫས་དང་བཏགས་པའི་རྟེན་ཅན་གྱི། །འཛིན་པའང་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འདོད། །རང་དབང་བདག་སོག
Chinese
等等，由此必定会生起遍知，并且必定会生起道之相的了知，并且会获得一切相智，这就是它的意思。其中，将事物执著为相是作意。与事物一起称之为“我”的是普知，例如“我要看我的眼睛的形色”等等。了知与所知，以能取和所取的形态显现执著的了知是假立。说出其他已把握和未把握的各种事物是名言，例如世间说“这是青稞”、“这是水”、“这是污垢”、“是相似的”等等。不退缩、不畏惧、不后悔这三个词的确定解释是，应当理解为依次是不害怕、不恐惧、不后悔这三个词。其中，对非处境的恐惧是害怕，类似于歧途。因为没有它，所以是不退缩。持续的恐惧是恐惧，因为生起的恐惧没有返回。没有它，所以是不畏惧。恐惧确定下来就是后悔，因为没有它，所以不后悔。其中，所取之相的第一种分别念仅仅是一切事物，第二种仅仅是清净的事物，这是这些所取之相的分别念的差别。如此做了之后，说凡是所取之相的第一种分别念，也就是第二种，这是与前一个词相连的。暂时来说，第一种也是第二种，例如，如同成为所取之相的第一种分别念的一切事物。仅仅是第二种，而不是第一种，例如，如同依赖于所取之相的第二种清净事物。已经讲述了真实具有的差别。总之，如前所说的分别念的分类的场合中的偈颂是：以基和彼之对治，所取分别念有两种。以愚痴和蕴等等的差别，彼是各自九种。实事和假立的所依，能取也认为是两种。自主我和等等。
English
etc., from which omniscience will definitely arise, and the knowledge of the aspects of the path will definitely arise, and one will attain all-knowingness, that is its meaning. Among these, apprehending things as signs is attention. That which is called "I" together with things is comprehensive knowledge, for example, "I shall look at the forms of my eyes," and so forth. Knowing and knowable, the knowledge that manifestly clings to the aspects of grasper and grasped is imputation. Expressing various things, both grasped and ungrasped, is terminology, for example, in the world, "This is barley," "This is water," "This is dirt," "It is similar," and so forth. The definitive explanation of the three words "unwavering, fearless, and unrepentant" is that they should be understood as the three words "unafraid, not terrified, and unrepentant" in that order. Among these, fear of an inappropriate situation is being afraid, similar to a wrong path. Because it is absent, it is unwavering. Constant fear is being terrified, because the fear that has arisen does not revert. Because it is absent, it is fearless. Fear that has become definite is being unrepentant, because it is absent, one is unrepentant. Among these, the first conceptualization of the grasped aspect is only all things, and the second is only purified things; this is the difference between these conceptualizations of the grasped aspect. Having done so, saying that whatever is the first conceptualization of the grasped aspect is also the second is connected to the previous word. For the time being, the first is also the second, for example, like all things that have become the first conceptualization of the grasped aspect. It is only the second, but not the first, for example, like relying on the second purified thing as the conceptualization of the grasped aspect. The distinction of truly possessing has been explained. In short, the verses in the context of the classification of conceptualizations as previously explained are: By the basis and its antidote, conceptualization of the grasped is twofold. By the distinction of ignorance and aggregates, etc., it is separately ninefold. The grasper, which is the support of substance and imputation, is also considered twofold. Independent self and so forth.
Tibetan
ས་ངོ་བོ་དང༌། །ཕུང་སོགས་རྟེན་ལས་དེ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཐབས་མཁས་པ་དང་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དེ་ལ་ཐབས་མཁས་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་སེམས་མི་ཞུམ་པ་ཉིད་དང་མི་དངང་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ལས་བརྩམས་ནས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་སོ་སོར་མི་རྟག་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། སྟོང་པ་དང༌། བདག་མེད་པ་དང༌། ཞི་བ་དང༌། དབེན་པ་རྣམས་སུ་མི་རྟོག་པས་སོ་སོར་རྟོག་པ་དང༌། དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་མི་དམིགས་པ་དང་ལྡན་ཞིང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་དེ་དག་ཉིད་ལ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་སྟོན་པ་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་པ་ཉིད་དང༌། དེ་དག་ཉིད་ལ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་མེད་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉིད་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་སའི་ཁམས་ལ་སོགས་པ་དྲུག་པོ་རྣམས་ལ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་བཟོད་ཅིང་འདོང་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པ་བཟོད་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་པ་ཉིད་དང༌། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་སོ་སོར་རྟོག་ཅིང་མི་དམིགས་པ་དང་ལྡན་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མི་འདོར་བ་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་པ་ཉིད་དང༌། ཐེག་པ་དམན་པ་དང་ལྡན་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་སྐབས་མི་འབྱེད་པས་བསམ་གཏན་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་པ་ཉིད་དང༌། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པའི་བར་རྣམས་དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པ་བཀག་པ་དང༌། དེ་རྣམས་དང་དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་དག་ཕན་ཚུན་དེའི་རང་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་པ་ཉིད་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་བྲལ་བས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ ནས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པའི་བར་རྣམས་སྒོམ་པར་བྱེད་ཅིང་དེར་དམིགས་ཏེ་རློམ་པས་ནི་དངང་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་འགྱུར་བས་ན་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཡིན་པར་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་དོན་དུ་བསྟན་པས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཐབས་ལ་མཁས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ནི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ནས་མ་འདྲེས་པའི་ཆོས་ཀྱི་བར་རྣམས་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་མི་དམིགས་པར་སྟོན་ཞིང་དགེ་བའི་རྩ་བ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར
Chinese
地之自性，蕴等依缘亦如是。如是说。善巧方便与善知识乃菩萨之摄受。如是说者，以善巧方便之自在而从不怯懦之心与不惊慌等之因开始，以具足一切相智之作意，于色等之蕴等一一不思惟无常、痛苦、空性、无我、寂静、寂寞，而一一分别，且彼等之不缘与具足一切相智之作意，于彼等自身宣说无常等之法，即是布施波罗蜜多之自性，且于彼等自身作意无常等，无有执为殊胜，即是持戒波罗蜜多之自性，如是于地界等六者，忍受无常等且行且一一分别，即是忍辱波罗蜜多之自性，于蕴等一一分别无常等且具足不缘，以具足一切相智之作意不舍弃，即是精进波罗蜜多之自性，不分别具足下劣乘之作意之时，即是静虑波罗蜜多之自性，蕴等至佛之不共法之间，以彼之空性而遮止空性，且彼等与彼之空性互相了知彼之自性，即是般若波罗蜜多之自性，远离具足一切相智之作意，从波罗蜜多至佛之不共法之间修习且于彼作意而自诩，则惊慌等转变，故以善巧方便为善巧方便之差别之义而宣说。善巧方便已说竟。善知识之摄受乃从蕴等至不共法之间，示现不缘无常等，且殊胜无上之善根亦真实。
English
The nature of earth, and the aggregates, etc., are likewise dependent on conditions. Thus it is said. Skillful means and virtuous friends are the means of embracing Bodhisattvas. As it is said, starting from the cause of not being timid and not panicking, etc., by the power of skillful means, with the intention of possessing all-knowingness, one does not individually contemplate impermanence, suffering, emptiness, selflessness, peace, and solitude in the aggregates such as form, but individually distinguishes them. And with the intention of possessing all-knowingness, which possesses the non-objectification of those very things, teaching the Dharma of impermanence, etc., in those very things is the very nature of the perfection of generosity. And by intending impermanence, etc., in those very things, without holding anything as supreme, it is the very nature of the perfection of morality. Likewise, enduring impermanence, etc., in the six elements such as the earth element, and individually distinguishing them as they pass, is the very nature of the perfection of patience. And by individually distinguishing impermanence, etc., in the aggregates, etc., and possessing non-objectification, the intention of possessing all-knowingness is not abandoned, which is the very nature of the perfection of diligence. Not distinguishing the occasion of intending to possess inferior vehicles is the very nature of the perfection of meditation. And between the aggregates, etc., and the unmixed Dharmas of the Buddha, emptiness is prevented by its emptiness, and those things and their emptiness mutually knowing their nature is the very nature of the perfection of wisdom. Separated from the intention of possessing all-knowingness, from the perfections to the unmixed Dharmas of the Buddha, one cultivates and prides oneself on focusing on them, and thus panic, etc., change. Therefore, it is said that skillful means are shown as the meaning of the distinction of skillful means. Skillful means have been explained. The embracing of virtuous friends is showing non-objectification of impermanence, etc., from the aggregates, etc., to the unmixed Dharmas, and the supreme and unsurpassed roots of virtue are also truly...