Tibetan
རྩམས་ཏེ། ལམ་ཞན་སྟོན་དུ་ཟིན་ཀྱང་དགེ་སློང་དགྲ་ བཅོམ་པའི་དཔེས་གཞན་གྱི་རྐྱེན་གྱིས་མི་འགྲོ་བ་ཉིད་དང༌། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་དེས་གང་ལ་དག་པས་འགྲོ་བའི་ཆོས་གང་ཡང་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བའི་འཐད་པས། གཞན་ཡང་བདུད་འཇིག་རྟེན་པའི་རྣམ་པ་རུས་པར་འདུ་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལམ་གྱི་གཟུངས་བརྙན་སྟོན་པ་ལ་འདི་ནི་བདུད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁོང་དུ་ཆུད་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་མི་གཏོང་བས་ནི་བཟོད་པར་གཏོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཡིན་ནོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་མ་བྲལ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཡང་དག་པར་གསུངས་པའི་སྤྱོད་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་གནས་ཤིང་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་ལས་ཡོངས་སུ་མི་ཉམས་པའི་བསམ་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་གི་གནས་སྐབས་སོ། །མདོའི་དོན་ཚིག་ལྷུག་པས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ནི་དྲུག་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལྡོག་པ་དང༌། །ཐེ་ཚོམ་མི་ངལ་ཟད་པ་དང༌། བདག་ཉིད་དག་བ་ལ་གནས་ཤིང༌། གཞན་དག་དེ་ལ་འགོད་པ་དང༌། གཞན་གྱི་རྟེན་ཅན་སྦྱིན་སོགས་དང༌། །ཟབ་མོའི་དོན་ལའང་སོམ་ཉི་མེད། །བྱམས་ལུས་སོགས་དང་སྒྲིབ་པ་ནི། །རྣམ་པ་ལྔ་དང་མི་འགྲོགས་དང༌། །བག་ལ་ཉལ་ཀུན་འཇོམས་པ་དང༌། །དྲན་པ་དང་ནི་ཤེས་བཞིན་དང༌། །གོས་ལ་སོགས་པ་གཙང་བ་དང༌། །ལུས་ལ་སྲིན་བུ་རྣམས་མི་འབྱུང༌། །གྱི་གྱུ་མེད་སེམས་སྦྱངས་པ་ནི། །ལེན་དང་སེ་སྣ་མེད་སོས་དང༌། །ཆོས་ཉེད་ལྡན་པ་འགྲོ་ཉིད་དང༌། །སེམས་ཅན་དོན་དུ་དམྱལ་ཚོལ་དང༌། །གཞན་གྱིས་བཀྲི་བར་མི་བཏུབ་དང༌། །ལམ་གཞན་ཉེ་བར་སྟོན་བདུད་ལ། བདུད་ཅེས་བྱ་བར་རྟོགས་པ་དང༌། །སངས་རྒྱས་དགྱེས་པའི་སྤྱོད་པ་སྟེ། །རྟགས་ནི་ཉི་ཤུ་དེ་དག་གིས། །དྲོད་དང་རྩེ་མོ་བཟོད་བཅས་དང༌། །ཆོས་མཆོག་རྣམས་ལ་གནས་པ་ནི། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལས་མི་ལྡོག །ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆོས་དང་མཐུན་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མཚན་ཉིད་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །། ད་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེའང་གང་གི་ཕྱིར། མཐོང་བའི་ལམ་ལ་བཟོད་པ་དང༌། །ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་བཅུ་དྲུག་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མི་ལྡོག་པའི། །མཚན་ཉིད་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །བཅུ་དྲུག་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ
Chinese
总而言之，即使已经示现了错误的道路，作为阿罗汉比丘的例子，也不会因为其他外缘而离开正道。为什么呢？因为他对于任何清净的、能引导解脱的法，都不会再错误地理解。由于这个原因，此外，对于将魔视为世间现象，例如将骨头视为不净等，示现道路的幻象时，能够认识到“这是魔”，并且不会舍弃一切众生，这就是属于安忍的阶段。不离般若波罗蜜多的作意，就是安住于如来所宣说的正确行为，并且从布施波罗蜜多等直到一切种智都不会退失的意念，这就是殊胜之法的阶段。以散文形式广泛宣说的经文要义，以偈颂形式归纳为六点：色等之止息，疑惑不劳尽，自性清净住，他人安置彼，他缘施等持，深义亦无疑。慈身等与障，五种相违背，随眠皆摧毁，正念与正知，衣等皆清净，身中不生虫。无谄诳心调伏，无取舍无疲惫，具法性可行，为利有情寻地狱，不为他所诱，于示邪道之魔，了知此乃魔所为，乃是令佛喜悦之行，以彼等二十种相，暖位与顶位具足安忍，安住于殊胜之法，不退转于圆满菩提。为了与决择之法相符的阶段，已经宣说了不退转菩萨的特征。 现在开始讲述见道的阶段。那又是为了什么呢？因为经中说：见道有安忍，以及十六刹那的智慧，应当了知这是不退转菩萨的特征。十六是什么呢？例如，苦法智忍
English
In short, even if a wrong path has been shown, as an example of an Arhat Bhikshu, one will not deviate from the right path due to other external conditions. Why? Because he will no longer misunderstand any pure Dharma that leads to liberation. For this reason, furthermore, regarding the perception of demons as worldly phenomena, such as perceiving bones as impure, when showing illusions of the path, being able to recognize "this is a demon," and not abandoning all sentient beings, this is the stage belonging to patience. Not being separated from the mindfulness of Prajnaparamita is abiding in accordance with the correct conduct proclaimed by the Tathagata, and the thought of not regressing from generosity paramita etc. up to omniscient wisdom, this is the stage of the supreme Dharma. The essence of the sutras widely proclaimed in prose, summarized in verses, are six points: cessation of form etc., doubt without labor exhausted, abiding in pure self-nature, others placing them there, holding onto other conditions of generosity etc., and no doubt in profound meaning. Loving-kindness body etc. and obscurations, contradicting five kinds, all latent tendencies destroyed, mindfulness and awareness, clothes etc. all pure, no worms arise in the body. Without deceit, the mind is subdued, without taking or abandoning, without fatigue, possessing Dharma nature and being able to go, seeking hell for the benefit of sentient beings, not being seduced by others, understanding that the demon showing the wrong path is the work of a demon, is the conduct that pleases the Buddha, with those twenty signs, the warm position and the peak position are complete with patience, abiding in the supreme Dharma, not regressing from complete Bodhi. For the stage that is in accordance with the Dharma of discernment, the characteristics of the non-regressing Bodhisattva have been explained. Now we will begin to speak of the stage of the Path of Seeing. And what is that for? Because it is said in the sutra: The Path of Seeing has patience, and sixteen moments of wisdom, one should know that this is the characteristic of the non-regressing Bodhisattva. What are the sixteen? For example, the patience of the Dharma knowledge of suffering.
Tibetan
་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་འདུ་ཤེས་ལས་ཕྱིར་ལྡོག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དང༌། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནི་འདི་ལྟར་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་བས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྐྱོན་མེད་པར་འཇུག་གོ །དེས་ཆོས་དེའང་མི་དམིགས་ཏེ་དེས་ན་མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད་ཅིང་དེས་ནས་སྐྱེ་བར་མི་བྱེད་པ་དེ་ནི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་མི་སྐྱེ་བ་ལ་བཟོད་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདུ་ཤེས་དང༌། མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ལས་ལྡོག་པ་ནི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་འཐད་པས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་ཡང༌། བདུད་ཉེ་བར་འོངས་ཏེ། མོས་པ་བཟློག་ཅིང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་འདི་ནི་ནམ་མཁའ་དང་མཚུངས་པ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། རྟོགས་པ་པོ་དང་རྟོགས་པ་དང་རྟོགས་པར་བྱ་བ་མི་དམིགས་པས་རྗེས་ཀྱི་ཆོས་ལ་འདུན་པ་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ཁོང་དུ་ཆུ་པའི་ཕྱིར་སེམས་བརྟན་པ་དང་མི་གཡོ་བ་དང་མི་འཕྲོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་བླངས་པའི་སྦྱོར་བས་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ལས་མི་ཉམས་པའི་དོན་གྱིས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སེམས་བརྟན་པན་བི་རྒྱ་མི་འཆད་པས་སོ། །མི་གཡོ་བ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པས་སོ། །མི་འཕྲོགས་པས་ནི་གཞན་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་དག་དང་རྣམ་པར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལས་བཟློག་པ་དང་མི་ལྡོག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་དང་བཟློག་པ་གཉི་ག་ལ་བརྟེན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བརྟན་པས་གང་གསུང་པ་ ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་བདེན་པ་ལ་ཞུགས་པ་ན་ལྡོག་པ་གང་ཡིན་པ་དང་བདེན་པ་ལ་མ་ཞུགས་པ་ན། འཇུག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་འདིར་ལྡོག་པའམ་མི་ལྡོག་པར་སྦྱར་གྱི་བཟློག་པ་ཙམ་མ་འཇིག་པ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྐད་ཅིག་མ་གསུམ་པ་ལ་ནི་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་དང་འབྲལ་པས་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་སར་ལྟུང་བར་འགྱུར་བ་དག་སྲིད་དེ་དེ་ནི་ཁམས་གསུམ་པའི་གཉེན་པོ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེ་སུ་ཤེས་པ་ནི་ཡང་ཡན་ལྷག་ཟད་པ་དང་ལྡན་པ་སྤོང་བ་ལ་ཀུ་ཏུ་དགའ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། མཐར་གྱིས་གནས་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དགུ་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས
Chinese
从色等之想中退还，即是不退还。那为什么呢？因为是这样的，不退还的菩萨摩诃萨，由于一切法自性空，所以无碍地进入菩萨道。他不执著于那个法，因此不现行造作，因此不生，那是不退转的菩萨摩诃萨，具有对不生之忍。因此，从想和现行造作中退还，是不退还的特征，这是根据这个道理说的。对于苦的法智也是如此，魔来接近，阻止信心，并且说一切遍知是与虚空相同，是无实体的自性，自性空。从认识者、认识和所认识不可得开始，为了阻止对后法的欲望，因为心中充满了水，所以以坚定、不动摇、不被夺取的正确修行，以不退失所求之义而说。其中，心坚定是因为不宣说宾比佳。不动摇是因为现证。不被夺取是因为不是其他人的境界。对于苦的随顺智忍，是声闻和独觉以及一切遍知中，以退还和不退还，即依赖于不退还和退还二者的菩萨的坚定而说的。 其中，入于真谛时，什么是退还，以及未入于真谛时，什么是进入，那些在这里被结合为退还或不退还，仅仅是退还或不毁灭不是。在第三个刹那，由于与随顺智分离，可能会堕入声闻等地位，因为那是进入三界之对治的缘故。对于苦的随顺智，又是以舍弃具有剩余、耗尽的肢分，对库度欢喜的菩萨的意愿为主，逐渐安住的九次第等至，以及菩提之支分法。
English
Returning from the perception of form, etc., is indeed non-returning. And why is that? Because it is like this: the irreversible Bodhisattva Mahasattva, because all dharmas are empty of their own nature, enters the Bodhisattva path without hindrance. He does not cling to that dharma, therefore he does not manifest and create, therefore he is not born. That is the irreversible Bodhisattva Mahasattva, who possesses the patience of non-birth. Therefore, returning from thought and manifest action is the characteristic of non-returning, which is spoken according to this reason. Also, the Dharma-knowledge of suffering is such that the demon comes near, prevents faith, and says that all omniscience is the same as space, is the nature of non-entity, and is empty of its own nature. Starting from the non-apprehension of the knower, knowledge, and the object to be known, in order to prevent the desire for subsequent dharmas, because the heart is full of water, it is said with the meaning of not losing what is sought by the correct practice of steadfastness, immovability, and non-seizure. Among them, the mind is firm because Binbi Jia is not proclaimed. Immovable because of direct realization. Not seized because it is not the realm of others. The forbearance of the subsequent knowledge of suffering is spoken by the steadfastness of the Bodhisattva who relies on both non-returning and returning, that is, returning and non-returning, among the Shravakas and Pratyekabuddhas and all omniscience. Among them, when entering the truth, what is returning, and when not entering the truth, what is entering, those are combined here as returning or non-returning, merely returning or not destroying is not. In the third moment, due to separation from the subsequent knowledge, it is possible to fall into the position of Shravakas, etc., because that is the cause of entering the antidote to the three realms. For the subsequent knowledge of suffering, again, taking the will of the Bodhisattva who rejoices in Kudu as the main thing, abandoning the limbs with remaining and exhausted parts, the nine successive attainments of gradual abiding, and the Dharma of the limbs of enlightenment.