Tibetan
་བ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མི་འཕྲོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་དམིགས་པ་དང༌། རྣམ་པ་དང༌། རྒྱུ་དང༌། ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་སོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དེའང་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་སླད་དུ་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་མ་མཆིས་པའོ་ཞེས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་རེ་ཞིག་རྩེ་མོར་གྱུར་པ་ཆུང་དུ་ཡིན་ནོ། །འབྲིང་པོ་ནི་དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ལྟར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་མཚན་མ་གཟུང་བར་བགྱི་བ་མ་ལགས་ཏེ། མཚན་མ་ལས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་འབྱུང་ངོ༌། །མཚན་མ་ དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། གཟུགས་ནི་མཚན་མའོ། །ཚོར་བ་ནི་མཚན་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གཟུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གཟུགས་ཀྱི་མཚན་མ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེའང་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའོ། །འདི་གང་ལ་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་གང་གི་ཚེ་མི་རྟག་པའམ་རྟག་པ་ཞེས་གཟུངས་ཀྱི་མཚན་མ་ལ་སྤྱོད་པ་ན། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་མ་ལགས་སོ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །མཚན་མ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་ཡིན་པས་མཚན་མ་མེད་པ་ནི་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མཚན་མར་གཟུང་བ་ཞིག་ལགས་ན་ནི་ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་ཕྲེང་བ་ཅན་བསྟན་པ་འདི་ལ་དད་པ་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། དེས་ཆོས་འགའ་ཡངས་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་སྟེ་མཚན་མ་མེད་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་སླད་དུའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ནི་འདི་ལྟར་དེས་ཡེ་ཤེས་དེ་རྟོགས་པ་དང་ཐོབ་པར་བགྱི་བའི་ཚུལ་གྱིས་ནང་དུ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མ་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ནང་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡེ་ཤེས་དེ་མཐོང་བ་བཀག་པའི་རྣམ་གྲངས་གཞན་འདོད་པའི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་དང༌། །དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་གཟུང་དུ་མ་མཆིས་པ་དང་བཏང་དུ་མ་མཆིས་པ་གང་ལགས་པ་དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་འཐད་པས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཕྲེང་བ་ཅན་དཔེར་བྱས་པ་ནི་དེ་མུ་སྟེགས་པ་དང་འབྲེལ་པས་ན་མ་དད་པ་ཡིན་ཡང་རྟོགས་པའི་སྟོབས་འབའ་ཞིག་ཁོ་ནས་དོན་དེ་མངོན་དུ་བྱས་ལ་དབང་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུའོ། །ཆེན་པོ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་དེས་འདི་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདིས་ཞིག་སྟེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་གང་གི་སྟེ། བདག་གམ་ཆོས་ཀྱི་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཤེས་ རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་ནི་གང་གི་ཡིན་ཏེ། རྫས་སམ་ཡོན་ཏན་ནི་བྱ་བའམ་རིགས་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཡོངས་སུ་བརྟག་པར་བགྱི་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། ཅི་ཆོས་གང་ཞིག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་མི་དམིགས་པ་དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་ནམ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པར་དེའི་རང་བཞིན་ཉེ་བར་བཞིན་ཉེ་བར་བརྟག་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ནི། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཟུགས་མེད་ཅིང་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་དུ་མེད་ཅིང་མི་དམིགས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ནི་འདི་ལྟར་རྟོག་ཅིང་སེམས་པའི་ཚེ། སེམས་ཞུམ་པ་མེད་ཅིང་མི་འཇིགས་མི་དང་སྐྲག་པར་མི་འགྱུར་ན། ཤེས་རང་གི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་མ་བྲལ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དགེ་བའི་རྩ་བའི་རྩ་བ་གཡོ་བའི་རྩེ་མོའོ། །རྩེ་མོར་གྱུར་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ལ་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བཟོད་པའི་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་གཟུགས་ནི་གཟུགས་ཀྱི་རང་ཞིན་དང་བྲལ་བ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་གཟུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་བར་དུ་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །མཚན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་རང་བཞིན་གྱི་མཚན་ཉིད་དག་ནི་ཕན་ཚུན་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ནི། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་མཚན་ཉིད་ལའང་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་རང་བཞིན་མེད། མཚན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ལའང་མཚན་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་མཚན་ཉིད་ནི་སྤྱིན་ཡིན་ལ། རང་བཞིན་ནི་ཁྱད་པར་གཞན་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ངོ་བོ་ཉིད་ཕན་ཚུན་ལྡོག་པར་གྱུར་ན་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འགའ་འང་འགའ་ཞི་གི་མཚན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ།
Chinese
是因为在一切种智中个别确定的缘故。所谓“不被声闻和独觉所夺”，是指如前所说的所缘、相、因和摄持的差别。所谓“没有完全执取一切法”，是指世尊一切种智，也是为了内空性等而不存在完全执取，正如之前所说的那样。这暂时是顶峰中的小者。中等的是，那是因为什么缘故呢？世尊，像这样的一切种智，不应执取相，因为从相中产生烦恼。那些相是什么呢？色是相，受是相，等等，这是所说的。其中，色的自性称为色的相，也就是无常等。这指的是什么呢？因为在何时，当以无常或常等来运用所执取的相时，就不是在运用般若波罗蜜多，所以会这样解释。相是菩萨们的烦恼，因此无相是所缘的差别。如果般若波罗蜜多也被执取为相，那么从“不应对具有常行外道者宣说此法”开始，直到“因此没有完全执取任何法，是为了作意无相”之间所说的一切。相的差别的，就像这样，他以证悟和获得智慧的方式，没有在内部真正地随顺见到，从这里开始，对于在内部等处见到智慧的遮止，是想要其他种类的相的差别。那是因为什么缘故呢？因为凡是没有可以执取和没有可以舍弃的一切法，那就是般若波罗蜜多，这是以这样的理由所说的。其中，以常行外道者为例，是因为他与外道有关联，所以即使不信仰，也仅仅凭借证悟的力量而使那个意义显现，是为了要了知其自在的意义。大的是世尊。
English
It is because of the individual determination in all omniscience. The so-called "not being robbed by all the Shravakas and Pratyekabuddhas" refers to the differences in the object of observation, aspect, cause, and complete holding as previously explained. The so-called "not completely grasping all dharmas" refers to the fact that the Bhagavan's all-knowingness also does not completely grasp for the sake of inner emptiness and so on, as was just said before. This is, for the time being, the smallest of the peaks. The middle one is, why is that? Bhagavan, like this, all omniscience should not grasp at characteristics, because afflictions arise from characteristics. What are those characteristics? Form is a characteristic, feeling is a characteristic, and so on, which is what was said. Among them, the nature of form is called the characteristic of form, which is impermanence and so on. What does this refer to? Because when one uses the grasped characteristic as impermanent or permanent, one is not using the Prajnaparamita, so it will be explained. Characteristics are the afflictions of the Bodhisattvas, so the absence of characteristics is the difference in the object of observation. If the Prajnaparamita is also grasped as a characteristic, then from "this teaching should not be taught to those with constant wandering ways" to "therefore not completely grasping any dharma, it is for the sake of attending to the absence of characteristics," everything that was said. The difference in aspect is like this, he does not truly see inwardly in the way of realizing and attaining that wisdom, starting from here, the prohibition of seeing that wisdom in the inner and other places is wanting a difference in aspect of another kind. Why is that? Because whatever all dharmas are that cannot be grasped and cannot be abandoned, that is the Prajnaparamita, which is what was said with such reason. Among them, the example of the constant wanderer is because he is associated with heretics, so even if he does not believe, he only makes that meaning manifest by the power of realization, in order to know its meaning as self-mastery. The great one is the Bhagavan.
Chinese
复次，善逝，大菩萨行般若波罗蜜多时，如是般若波罗蜜多能摧毁色等蕴、界、处等之义。般若波罗蜜多属于谁？是属于我或法之义。般若波罗蜜多属于谁？是属于物或功德，是属于作用或种姓之义。如是应于般若波罗蜜多中完全观察。从“岂非凡是无有且不可得之法即是般若波罗蜜多耶”开始，直至宣说一切皆不可得，以其自性亲近，以具有亲近观察之差别而成为所缘。相的差别是：具寿舍利子，以空性等之故，色无有且不可得，从此处开始，直至以空性等之故，一切相智亦无有且不可得。大菩萨如是思择之时，若心无怯弱，不畏惧、不惊恐，则应知其未离般若波罗蜜多。善根之根本是动摇之顶端。已宣说成为顶端者。一切法以无自性为所缘，仅以此即是忍的所缘之差别。具寿舍利子，色即离色之自性，从此处开始，至于“何以故？具寿舍利子，色之自性是无事物”等之间所说。体相之自性与自性之体相即以互相成为彼之自性之故，相的差别是：具寿舍利子，于体相亦无体相之自性，于体相之自性亦无体相。如是宣说，其中体相是总的，自性是其他差别，若彼等自性互相违背，则以无有关联之故，任何亦不成任何之体相。
English
Furthermore, Blessed One, when a great Bodhisattva practices the Prajñāpāramitā, in this way, the Prajñāpāramitā destroys the meaning of aggregates, elements, and sense bases, such as form. To whom does the Prajñāpāramitā belong? It means belonging to self or dharma. To whom does this Prajñāpāramitā belong? It means belonging to substance or qualities, belonging to action or lineage. Thus, one should fully examine the Prajñāpāramitā. Starting from "Is it not the case that whatever dharma is non-existent and unattainable is the Prajñāpāramitā?", it is said that everything is unattainable, with its nature being close, and it becomes an object of focus with the distinction of close examination. The distinction of aspects is: Venerable Śāriputra, because of emptiness and so on, form is non-existent and unattainable, starting from here, up to because of emptiness and so on, all-knowingness is also non-existent and unattainable. When a great Bodhisattva thinks in this way, if the mind is without timidity, without fear, and without terror, then it should be known that he has not departed from the Prajñāpāramitā. The root of virtue is the peak of movement. What has become the peak has been explained. The distinction of the object of forbearance is that all dharmas are focused on the absence of inherent existence. Venerable Śāriputra, form is devoid of the nature of form, starting from here, as for "Why is that? Venerable Śāriputra, the nature of form is the absence of things," and so on. The nature of characteristics and the characteristics of nature are the distinction of aspects because they mutually become the nature of that: Venerable Śāriputra, in characteristics there is no nature of characteristics, and in the nature of characteristics there are no characteristics. Thus it is said, wherein characteristics are general, and nature is another distinction, if those natures contradict each other, then because there is no connection, none will become the characteristics of any.
Tibetan
། ཕན་ཚུན་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ཡིན་ན་ནི་བཏགས་པའི་མཚན་ཉིད་གཞི་དང་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་པ་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་རེ་ཞིག་བཟོད་པ་ཆུང་དུའོ། །འབྲིང་གི་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང༌། ངེས་པར་འབྱུང་བ་མེད་པ་ནི་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་དེ་ནི་འདི་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་ངེས་པར་འབྱུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། གཟུགས་གཟུགས་ཀྱིས་སྟོང་སྟེ། དེ་ལ་སྐྱེ་བ་ཡང་མི་དམིགས། ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཡང་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་དག་པ་ཐོབ་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་འདོད་ཆགས་དང་ལྡན་པའི་སེམས་མི་བསྐྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པའི་སེམས་མི་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ལུས་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཐོབ་པ་དང༌། རྫུས་ཏེ་སྐྱ་ཞིང་གཞན་དུ་འགྲོ་བ་དང༌། དེ་ཡོངས་སུ་སྐྱེ་བ་དང༌། སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་པས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བར་དུ་སངས་རྒྱས་དང་མི་འབྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་དག་པ་དེ་ཡང་ཡང་དག་པར་འདའ་བས་བསྡུས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལས་ཡང་དག་པར་འདའ་བ་ནི་དེ་ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་གྱུར་པ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་ལུས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང༌། ངག་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང༌། སེམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང༌། མཚན་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ངན་འགྲོའི་རྒྱུ་ལས་ཡང་དག་པར་འདའ་བ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་ལྡན་པའི་སེམས་མི་བསྐྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡོངས་སུ་ཉམས་པ་ལས་ཡང་དག་པར་འདའ་བ་ནི་ནམ་ཡང་མའི་མངལ་དུ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྟག་ཏུ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་རྫུས་ཏེ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ལ་སྤྱོད་པ་ན་གཟུགས་ལ་གནས་པ་མེད་པ་དང༌། ལྷག་པར་མོས་པ་མཚན་མ་མེད་པ་ལ་སྦྱོར་བ་ནི། །གལ་ཏེ་གཟུགས་རྟགས་ཅེས་བྱ་བར་སྤྱོད་ན་མཚན་མ་ཉིད་ལ་ སྤྱོད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། འདི་སྙམ་དུ་བདག་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་དོ་ཞེས་བགྱི་བར་སྤྱོད་ན་དམིགས་པ་ལ་སྤྱོད་པ་སྟེ། དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་ཐབས་མི་མཁས་པར་རིག་པར་བགྱིའོ་ཞེས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་པ་མེད་པ་དང་ལྷག་པར་མོས་པ་མེད་པ་དང༌། འདུ་
Chinese
如果互相随顺，那么安立名相的所依和名相的安立是合理的。这暂时是小忍。中等的所缘的差别是，一切法无生，以及无有出离，为什么呢？具寿舍利子，就是这样，一切法无生且无有出离的缘故。色以色空，于彼亦不观见生，亦不观见出离等等，凡所宣说。由异熟所生的清净获得，因此相的差别是，大菩萨从不生起具有贪欲的心，从这开始，因为不生起具有一切烦恼的心，而获得身体等完全清净，以及化生而往他方，以及彼完全出生，以及使有情完全成熟，直至圆满菩提之间，不离诸佛，凡所宣说。彼清净亦以真实超越所摄，有三种：由异熟真实超越是，如其如何近于一切相智，如是如是身体完全清净，以及语完全清净，以及心完全清净，以及名号完全清净，将获得，如是宣说。从恶趣之因真实超越是，不生起具有贪欲的心等等，凡所宣说。从完全衰损真实超越是，何时亦不于母胎中出生，恒常相续不断化生，如是等等而行持时，不住于色，以及特别信解无相而修习是。如果于色相而行持，则于相本身而行持，从这开始，如是思念我于般若波罗蜜多而行持，如此行持则于所缘而行持，那是大菩萨不善巧方便当知，凡所宣说。不住于一切法以及特别信解无有，以及
English
If they follow each other, then it is reasonable to establish the basis of the designation and the establishment of the designation. This is temporarily a small forbearance. The difference in the intermediate object is that all dharmas are unborn and there is no departure. Why? The venerable Shariputra, it is like this, because all dharmas are unborn and there is no departure. Form is empty of form, and in it, birth is not seen, nor is departure seen, etc., whatever is said. Because the purity arising from the ripening is attained, therefore the difference in aspect is that the great Bodhisattva never generates a mind with desire, starting from this, because he does not generate a mind with all afflictions, he attains complete purity of body, etc., and transforms and goes to other places, and that is completely born, and makes sentient beings completely mature, until perfect enlightenment, inseparable from the Buddhas, whatever is said. That purity is also included in true transcendence, there are three types: true transcendence from ripening is, as it approaches omniscience, so the body is completely pure, and speech is completely pure, and mind is completely pure, and name is completely pure, it will be attained, as it is said. True transcendence from the cause of bad destinies is, not generating a mind with desire, etc., whatever is said. True transcendence from complete deterioration is, never being born in the mother's womb, constantly and continuously transforming, and when practicing like this, not abiding in form, and especially practicing faith in the absence of signs is. If one practices in the form of signs, then one practices in the sign itself, starting from this, thinking like this, I practice in the Prajnaparamita, practicing like this is practicing in the object, that is the great Bodhisattva's unskilled means should be known, whatever is said. Not abiding in all dharmas and especially not believing in absence, and