Tibetan
ཉེ་བར་དམིགས་པ་ལ་བསླབ་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །སྟོང་པ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། གཟུགས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་ཀྱི་བར་དུ་བསལ་བ་དང་གཞག་པ་མེད་པར་སློབ་པ་རྗེས་སུ་གནང་བ་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བས་དེ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་མེད་པར་ཐལ་བ་དང༌། རབ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་མེད་པ་ནི། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམ་ཏེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་དུ་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་སྒོམ་པའི་ལམ་གྱིས་གཉིས་དང་གཉིས་མེད་པ་དག་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཆགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དམིགས་པ་དང་མི་དམིགས་པ་དག་ལ་ཆགས་པ་བཀག་པ་དང༌། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ས་གཞན་དུ་འཕོ་བ་དང༌། དེ་ཡོངས་སུ་རྫོག་པ་དང༌། དམིགས་པར་གནས་པས་དེ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མེ་ནུས་པ་དང༌། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡང་དམིགས་སུ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་པའི་འཐད་པས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་རབ་ཏུ་འབྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་མེད་པ་དང༌། ཇི་ལྟར་དམིགས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་ཆོས་རྣམ་པར་འབྱེད་པར་མེ་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བས་མི་དམིགས་པར་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་རྗེས་སུ་གནང་བར་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པའོ་ཆེད་དུ་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་ཏོག་པ་ནི་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་མཐའ་དག་མི་འཐད་པ་དང༌། མཛད་པ་དེ་གང་གི་ཡང་ཆེད་དུ་མ་ཡིན་པར་གསུངས་པ་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་བྱས་པ་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་མེད་པ་མངོན་པར་འདུས་ མ་བྱས་པ་ཉིད་དུ་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཐེག་པ་གསུམ་གྱིས་ངེས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཐེག་པ་གསུམ་རྣམ་པར་གཞག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་དང༌། གཟུངས་ལ་སོགས་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པས་དེའི་རློབ་སེམས་དང༌། དམིགས་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་ཐེག་པ་གསུམ་གྱིས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་པར་གཞག་པ་དང༌། དེ་ཅིའི་བྱིར་ཞེ་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་ལྔ་མ་གཟིགས་པ་དང༌། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་ཕུང་པོ་རྣམ་པ་གསུམ་ལུང་བསྟན་ར་མཛད་པ་མེད་པ་དང༌། རྫས་མེད་པ་ལ་རྫས་སུ་འདུ་ཤེས་པ་རྣམས་ལ་དེ་བཟློག་པའི་དོན་དེ་ལྟར་པ་དང༌། དོན་དམ་པ་དང་རྫུ་འ
Chinese
所有以近取为目标的修学，都是由遍知者所宣说的。对于并非空性的分别念，从色法到遍知之间，不作舍弃和安立地随许修学，并且，由于见到一切法自性为空性，因此，对于空性，自性即是空性。如果通达般若波罗蜜多而无所行，那么，善现，无所行就是，从“行于般若波罗蜜多”开始，直到遍知之间，以不缘的方式进行修习，通过以不缘之相修习的道，二取和无二取都成为所缘，这都是由谁所宣说的呢？对于贪执的分别念，就是遮止对于所缘和非所缘的贪执，如果那样，就会转移到其他地方，并且完全证得，由于安住于所缘，因此不能完全证得，那为什么呢？因为般若波罗蜜多也是无所缘，这是由这样的道理所宣说的。对于善于辨别法的分别念，如果那样，就没有善于辨别法，如果成为所缘，就不会辨别法，因此随许不缘而善于辨别，这是由谁所宣说的呢？对于事物或为了某种目的而作的分别念，如果那样，那么一切佛陀的事业都不合理，并且宣说事业不是为了任何目的，一切法都是未作的，没有变异，显现为未作，这都是由谁所宣说的呢？对于以三乘而决定的分别念，如果那样，那么三乘就没有安立，并且由于对持咒等显现执着，因此产生忆念之心，对于具有所缘者，以三乘来安立分别念，那为什么呢？因为一切法没有被佛陀的五眼所见，如果那样，那么薄伽梵就不会对有情的三种蕴进行授记，对于将无实有认知为实有者，为了遣除他们的这种想法，就会那样，并且胜义和虚
English
All the learning with the aim of approaching is what is spoken by the Omniscient One. The conceptualization that is not emptiness is: from form to omniscience, without abandoning or establishing, allowing the practice of learning, and because all dharmas are seen as empty of their own nature, therefore, for emptiness, its own nature is emptiness. If one understands prajnaparamita without practice, then, Subhuti, non-practice is: starting from "practicing prajnaparamita," up to omniscience, one should meditate in a non-objective manner, through the path of meditating in a non-objective aspect, duality and non-duality both become objects of focus, who is it that speaks of this? The conceptualization of attachment is the prevention of attachment to objects and non-objects, if so, it will move to another place, and be completely attained, because it abides in the object, therefore it cannot be completely attained, why is that? Because prajnaparamita is also without object, this is what is spoken by such reasoning. The conceptualization of discriminating dharmas is: if so, there is no discriminating dharmas, if it becomes an object, it will not discriminate dharmas, therefore allowing non-objectivity to discriminate, who is it that speaks of this? The conceptualization of things or acting for a purpose is: if so, then all the actions of the Buddhas are unreasonable, and it is said that actions are not for any purpose, all dharmas are unmade, without change, appearing as unmade, who is it that speaks of this? The conceptualization determined by the three vehicles is: if so, then the three vehicles have no establishment, and because of attachment to mantras and so on, the mind of recollection arises, for those with objects, the conceptualizations are established by the three vehicles, why is that? Because all dharmas are not seen by the five eyes of the Buddha, if so, then the Bhagavan would not prophesy the three aggregates of sentient beings, for those who perceive the unreal as real, in order to dispel this thought, it will be like that, and ultimate truth and illu
Tibetan
ཕྲུལ་གྱིས་རྣམ་གྲངས་ལ་གནས་ནས་བླ་ནས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒ་བཀག་པ་དང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྤྲུལ་པའི་དཔེས་འདུས་བྱས་དང༌།འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་གནས་པ་བཀག་པས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་གནང་བ་དང༌། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་སྤྲུལ་པ་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཐལ་འགྱུར་བས་བྱེད་པ་པོ་དང༌། བཅས་པའི་སྤྲུ་པའི་དོངས་པ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་དོངས་པ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་དོན་དང༌། དེ་གཉི་གའི་བྱེད་པ་མེད་པས་རྗེས་སུ་གནང་བ་དང༌། དེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྨིན་ལམ་གྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བརྗོད་པ་དང༌། སྤྲུལ་པ་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང༌། སྤྲུལ་པའི་དཔེས་བྱེད་པ་པོའི་རྣམས་པར་རྟོགས་པ་བསལ་བའི་དོན་དུ་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡོན་མ་དག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། དེ་ལ་ཡིན་ན་ཡོན་ཡོངས་སུ་དག་པ་མེད་པ་དང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་སྤྲུལ་པ་དག་གི་ཆོས་ཉིད་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་པས་ཁྱད་པར་འཕགས་པའི་ཡོན་གནས་ཉིད་དང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་དམིགས་པའི་བྱམས་པའི་སེམས་དང་ལྡན་པ་རྣམས་དང༌། དེ་ལ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ནམ་མཁའ་ལ་མེ་ཏོག་འཐོར་བར་བྱེད་པ་རྣམས་དང༌། སངས་རྒྱས་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་རྣམས་ཡོན་དེས་སྡུག་བསྔལ་མཐར་ཕྱིན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དག་པ་སྤྱོད་པ་རྣམས་པར་འཁྲུགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཕར་རོལ་ ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་པོ་རྣམས་ལ་ཆོས་ཉིད་རྣམ་པར་མི་འཁྲུགས་པའི་སྤྱོད་པ་རྗེས་སུ་གནང་བ་དང༌། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ངེས་པར་དཔྱད་པར་མཛད་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཆེས་ཉིད་རྣམ་པར་འཁྲུག་པར་མཛད་པར་ཐལ་བ་དང༌། གཞན་རྣམས་མེད་པ་དེ་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་མིང་དང་མཚན་མ་བསྟན་པས་ཆོས་ཉིད་འཁྲུག་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །རིགས་ཀྱི་བུའམ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོའམ་ཞེས་སྐྱེས་པ་དང༌། བུད་མེད་ཀྱི་རྟག་སྨོས་པ་ནི་ཟ་མ་དང༌། མ་ནིང་དང༌། མཆིག་པ་སྟོན་པ་ལ་སོགས་པའི་བསལ་བའི་དོན་ཡིན་ནོ། །རིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བླངས་པ་ནི་རིགས་བཞི་རྣམ་པར་དག་པ་ཤེས་པར་བྱད་པའི་དོན་ཏོ། །བུ་དང༌། བུ་མོ་བརྗོད་པ་ནི་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་སྐྱེ་བོ་དང༌། མཐུན་པའི་བརྗོད་པ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་དོན་ཏོ། །རིགས་སྨོས་པ་ནི་རྒྱུད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དམ་པའི་ཆོས་ལ་དབང་དུ་བྱ་བ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་དོན་ཏོ། །
Chinese
以幻化的名相而安住，遮止了无上正等觉的证悟，以及如来化身之例，遮止了安住于有为和无为之界，从而随许了一切无上正等觉佛陀的事业。如果这样，那么如来和化身将没有差别，因为这样会导致作者和所立的化身之义被知晓的意义，以及两者都没有作用而被随许。因此，为了追随如来成熟道的足迹，阐述了这两者的差别，以及为了消除化身者对如来和化身之例的作者的分别念，而宣说了这些。不净功德的分别念是：如果这样，就没有完全清净的功德，如来和化身等的法性没有差别，因此是殊胜功德的处所。以及那些对如来具有慈爱之心的人们，以及那些以意念在虚空中散花的人们，以及那些向佛陀顶礼的人们，凡是宣说以这些功德使痛苦达到究竟的，都是如此。清净行相杂乱的分别念是，随许对六度波罗蜜多等法性不杂乱的行为。如果这样，那么如来必定会因为详细观察色等法而陷入极度杂乱，并且其他不存在的事物也会被引入其中。为了让人们进入其中，如来通过揭示诸法的名称和相状，宣说了法性不杂乱的道理。种姓之子或种姓之女，总是提到男性和女性，是为了排除阉人、半男半女和不能生育者等。选取种姓的差别，是为了了解四种姓的完全清净。说儿子和女儿，是为了了解出家之人和与之相应的说法。提到种姓，是为了了解具有圆满传承者能够掌握殊胜的佛法。
English
By abiding in the designations of illusion, the attainment of unsurpassed perfect enlightenment is prevented, and the example of the emanation of the Tathagata prevents abiding in the realm of conditioned and unconditioned phenomena, thereby permitting all the activities of the unsurpassed perfect Buddha. If so, then the Tathagata and the emanation would be indistinguishable, because it would lead to the meaning of the agent and the established emanation being known, and both would be permitted as having no function. Therefore, in order to follow the footsteps of the Tathagata's path to maturation, the difference between the two is explained, and these are spoken to eliminate the conceptualizations of the agent of the Tathagata and the example of the emanation. The conceptualization of impure merits is: if so, there is no completely pure merit, and the Dharma-nature of the Tathagata and emanations, etc., is without difference, therefore it is the very place of excellent merit. And those who have loving-kindness towards the Tathagata, and those who scatter flowers in the sky with their minds, and those who prostrate to the Buddha, whatever is said to bring suffering to an end through these merits is so. The conceptualization of pure conduct being confused is the permission of conduct that does not confuse the Dharma-nature of the six perfections, etc. If so, then the Tathagata would necessarily fall into extreme confusion because of examining forms and other phenomena in detail, and other non-existent things would be introduced into it. In order to allow people to enter into it, the Tathagata, by revealing the names and characteristics of phenomena, proclaimed the principle that the Dharma-nature is not confused. The constant mention of male and female as "son of the lineage" or "daughter of the lineage" is for the purpose of excluding eunuchs, hermaphrodites, and those who are infertile, etc. The selection of the distinction of lineage is for the purpose of understanding the complete purity of the four lineages. Saying son and daughter is for the purpose of understanding the ordained person and the corresponding expression. Mentioning lineage is for the purpose of understanding that those with a perfect lineage can master the excellent Dharma.