Tibetan
ཉེན་པོའི་ཕྱོགས་དག་གིས་དབེན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི། །དེ་བཞིན་དུ་འདོད་ཆགས་དང༌། འདོད་ཆགས་མེད་པ་དང༌། ཞེ་སྡང་དང༌། ཞེ་སྡང་དང༌། ཞེ་སྡང་མེད་པ་དང༌། གཏི་མུག་དང༌། གཏི་མུག་མེད་པས་དབེན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་དང་ཚུལ་ཅན་ཉིད་དང༌། ལྷག་པར་མོས་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ལ་བསྒོམ་པའི་ལམ་ཉེ་བར་བཀོད་པས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །བྱ་དཀའ་བ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་མེད་ པའི་ཕྱིར་དེ་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཉིད་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་ཉ་ངན་ལས་འདས་པའི་གོ་ཆོག་བྱ་དཀའ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྒོམ་པ་བྱ་དཀའ་བའི་དོན་དུ་སྟོན་པས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་དེ་ལྟར་གོ་ཆ་བགོས་པ་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པར་ལྷུང་བའི་གནས་ཀྱི་གོ་སྐབས་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྒོམ་པ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་སྟོན་པའི་དོན་དུ་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཆེད་དུ་བྱ་བའི་དོན་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡ་ཤེས་ཀྱི་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གོ་ཆ་བགོས་པས་ནི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ལ་མི་འཁྲུལ་བར་བསྟན་པའི་དོན་གྱིས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །མི་དམིགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་ཏུ་ཟབ་སྟེ། དེ་ནི་སུས་ཀྱང་བསྒོམ་པར་བགྱི་བ་མ་ལགས་སེ་ཞེས་བྱ་བས་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དང༌། སྒོམ་པ་པོ་དང༌། བསྒོམ་པ་མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་བསྒོམ་པ་འདི་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱི་པ་སྒོམ་པ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་མ་ལགས་སོ་ཞེས་བྱ་བས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་ཉིད་དུ་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །མངོན་པར་ཞེ་ན་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི། །རབ་འབོར་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཟབ་མོ་འདི་ལ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་ཡོངས་སུ་བརྟག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་མངོན་པར་མ་ཞེན་པར་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ། འདི་བཤད་པ་ལ་མི་དང༌། ང་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལམ་ཤེས་པའི་རྣམ་གྱིས་ལམ་ཤེས་པའི་རྣམས་པ་བསྒོམ་པ་ཉིད་དུ་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དམིགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་།བཅོམ་ལྡན་འདས་ཇི་ལྟར་ན་རྣམ་པར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་གཞོལ་བའི་བསམ་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོ
Chinese
远离危险方面的自性是，如是贪欲和无贪欲，嗔恨和嗔恨，无嗔恨，愚痴和无愚痴，以远离的自性称为一切种智的具有行相之性，以及对于特别信解者，以安置禅修道而宣说。难以行持之自性是，一切法皆极为空性之故，取与其无有关联之性，一切有情完全从恶趣中解脱之方便，以难以行持之性，为了宣说般若波罗蜜多的禅修是难以行持之义而宣说。决定的自性是，如是分派方便是，以无有堕入声闻等地的机会之性，为了宣说禅修唯一决定之义而宣说。为了所为之义自性是，以为了有情一切种智之方便，分派菩萨之方便，为了不迷乱于所为而显示之义而宣说。不可得之自性是，世尊般若波罗蜜多甚深，彼岂非任何人皆不应禅修耶？以应禅修和禅修者和禅修不可得之相而从禅修开始，世尊一切种智之禅修，此非般若波罗蜜多禅修之相耶？以如是宣说一切智性之相的禅修。无有耽著之自性是，具慧者，不退转之菩萨摩诃萨应以甚深般若波罗蜜多而如理作意，以对于般若波罗蜜多不耽著而如理作意开始，在此宣说中，以人与我等以了知道之相，以了知道之相而禅修。所缘之自性是，世尊，如何以缘于一切种智之意乐，菩萨摩诃萨般若波罗
English
The nature of being separated from dangerous aspects is: likewise, desire and non-desire, hatred and hatred, non-hatred, ignorance and non-ignorance, by the nature of being separated, it is called the nature of having the aspect of all-knowingness, and for those who have special faith, it is said by arranging the path of meditation. The nature of being difficult to do is: because all dharmas are extremely empty, taking the nature of being unrelated to them, the means of completely liberating all sentient beings from the lower realms, by the nature of being difficult to do, it is said to explain that the meditation of prajnaparamita is the meaning of being difficult to do. The nature of certainty is: such allocation of means is, by the nature of having no opportunity to fall into the places of shravakas and others, it is said to explain that meditation is solely certain. The nature of the meaning of what is to be done is: by allocating the means of bodhisattvas for the sake of the all-knowingness of all sentient beings, it is said for the meaning of showing that one is not confused about what is to be done. The nature of being unobservable is: Bhagavan, prajnaparamita is profound, shouldn't anyone meditate on it? Starting from meditating on the aspect of meditating on what should be meditated on, the meditator, and the unobservable, Bhagavan, the meditation of all-knowingness, isn't this the aspect of meditating on prajnaparamita? It is said to meditate on the aspect of all-knowingness. The nature of non-attachment is: Wise one, irreversible bodhisattva mahasattvas should properly contemplate this profound prajnaparamita, starting from properly contemplating without being attached to prajnaparamita, in this explanation, people and I, etc., meditate with the aspect of knowing the path, with the aspect of knowing the path. The nature of the object of observation is: Bhagavan, how does a bodhisattva mahasattva prajna para with the intention of relying on all-knowingness?
Tibetan
ལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་རྟོག་པ་ལགས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། རབ་འབྱོར་རྨི་ལམ་དང་སྤྲུལ་པ་ལ་གཞོལ་བའི་བསམ་པས་བྱང་ཆུབ་ སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཟབ་མོ་འདི་ལ་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་རྣམས་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་ཉེ་བར་དགོད་པ་དང༌། གཟུགས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་ལ་ཡོང་རྟོག་པར་བྱེད་དམ་ཞེས་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་དང༌། ལམ་གྱི་རྣམ་པ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་སུ་གསུངས་པའི་དམིགས་པ་སྒོམ་པ་འི་ཁྱད་པར་གྱི་ཞར་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་བསྒོམ་པའི་དོན་དྲིས་པ་དང༌། རབ་འབྱོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཱ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ནི་གཟུགས་ནས་རྣམས་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་ལ་རྟོག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམས་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་ཤེས་པར་བྱེ་དཔའི་དོན་གྱིས་ལ་བསྟན་པས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རྟོག་པ་ནི་ལྷག་མཐོང་གི་ཡེ་ཤེས་སོ། །འོ་ན། དམིགས་པ་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ། །དེ་ཡང་དགེ་ལ་སོགས་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། གཟུགས་ཉིད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དོ། །རྣམས་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བས་དེ་དག་ཕན་ཚུན་གྱི་ངོ་བོའི་ཟབ་པ་ཉིད་དང༌། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་དག་གི་དེ་བཞིན་ཉིད་དག་གཉིས་སུ་བྱར་མེད་པ་ཉིད་དུ་གང་གསུང་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟ་ཡིན་ན། འོ་ན་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་ཇི་ལྟར་འཐད་ཅེ་ན། སངས་རྒྱས་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དག་གཉིས་སུ་མེ་ཅིང་གཉིས་སུ་བྱར་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་དོན་དུ་ཐུགས་ལས་ཆུང་བ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པར་གསུངས་ཏེ་དམིགས་པར་བྱ་བ་དང༌། དམིགས་པར་བྱེད་པའི་དབྱེ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་དང་མི་མཐུན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི། །ལྷའི་བུ་དག་ནམ་མཁའ་ཟབ་བའི་ཕྱིར་ཆོས་འདི་ཟབ་པོ་ ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་དུ་བཟུང་བའི་སླད་དུ་བསྟན་པ་མ་ལགས། མི་བཟུང་བའི་སླད་དུ་བསྟན་པ་མ་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇིག་རྟེན་ནི་འཛིན་པ་ལ་སྤྱོད་དོ་ཞེས་བྱ་བས་
Chinese
从名为“趋入彼岸之思”开始，直到“饶益者以沉溺于梦境和幻化的心态，思及菩萨摩诃萨对甚深般若波罗蜜多的趋入”为止，这之间包括了对一切相智之相的修习的简要阐述。以及“从色蕴到一切相智之间，是否会产生思虑？”等问题，这些都属于对一切智智和道相智的阐述。在阐述这些时，顺便提到了修习所缘的差别，并询问了修习一切相智所缘差别的意义。从“饶益者，菩萨摩诃萨不会从色蕴到一切相智之间产生思虑”开始，直到“一切相智的真如是什么，那就是诸佛之法的真如”为止，这些都通过揭示一切相智的真如所缘的差别，来阐明其意义。因此，这里所说的是关于胜观智慧的。那么，什么是“所缘即一切法，也就是善等”等等呢？这是怎么回事呢？“色即是一切相智，一切相智即是色”，通过这些话语，揭示了它们之间相互体性的甚深之处。为什么这么说呢？因为它们各自的真如是不可分割的。如果真是这样，那么转法轮又如何成立呢？因为佛陀和一切相智的真如是不可分割的，所以为了转法轮，佛陀示现了微小的因，这表明所缘和能缘之间是没有分别的。与一切世间不相符的体性是：“天子们，因为虚空深邃，所以此法甚深”，从这句话开始，直到“为了执持一切相智才进行开示吗？不是为了不执持才进行开示吗？世尊，世间是执持的行境”为止。
English
Beginning with "The Thought of Approaching the Other Shore," and extending to "Rābhya is thinking that the Bodhisattva Mahāsattva, with a mind engrossed in dreams and illusions, is approaching this profound Prajñāpāramitā," this includes a brief exposition on the contemplation of all aspects of omniscience. And questions such as, "From form to all aspects of omniscience, will there be contemplation?" These all belong to the exposition of all-knowingness and the knowledge of the aspects of the path. While explaining these, the difference in meditating on the object of focus is mentioned in passing, and the meaning of meditating on the difference in the object of focus of all aspects of omniscience is asked. Starting from "Rābhya, the Bodhisattva Mahāsattva does not contemplate from form to all aspects of omniscience," and ending with "Whatever is the suchness of all aspects of omniscience, that is the suchness of all the Buddha's dharmas," these all clarify the meaning by revealing the difference in the object of focus of the suchness of all aspects of omniscience. Therefore, what is said here is about the wisdom of superior seeing. So, what is "the object of focus is all dharmas, that is, goodness, etc."? How is this so? "Form is all aspects of omniscience, and all aspects of omniscience are form," through these words, the profoundness of their mutual nature is revealed. Why is this so? Because their respective suchness is indivisible. If this is the case, then how is the turning of the wheel of Dharma established? Because the suchness of the Buddha and all aspects of omniscience are indivisible, the Buddha manifested a small cause for the sake of turning the wheel of Dharma, which indicates that there is no distinction between the object of focus and the one who focuses. The nature that is incompatible with all the worlds is: "Sons of the gods, because the sky is deep, this Dharma is profound," starting from this sentence and ending with "Is it taught for the sake of holding all aspects of omniscience? Is it not taught for the sake of not holding? Blessed One, the world is the realm of holding."