Tibetan
ལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་མངོན་པར་མ་གྲུབ་པ་དག་གཉིས་སུ་མེད་ཅིང་གཉིས་སུ་བྱར་མེད་པ་དང༌། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དང་མངོན་པར་མ་གྲུབ་པ་གཉིས་སུ་མེད་ཅིང་གཉིས་སུ་བྱར་མེད་པ་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་གཡོ་བ་མེད་པ་དང་རྨི་ལམ་དང་སྒྱུ་མ་དང་འདྲ་བ་ལ་སོགས་པར་མཐོང་བས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སེམས་མི་འཇིགས་མི་དངང་སྐྲག་པར་མི་འགྱུར་བ་དང༌། ཆོས་དེ་དག་ལ་འདི་ལྟར་ཡོངས་སུ་རྟོག་པའི་ཚེ། གཟུགས་ཁས་མི་ལེན་ཞིང་མི་འཛིན་ལ་གནས་པར་མི་བགྱིད་དེ། མངོན་པར་ཞེན་པར་མི་བགྱིད་ལ་འདོགས་པར་མི་བགྱིད་དོ་ཞེས་བྱ་བས་ཆོས་སུ་ཁས་མི་ལེན་པ་ལ་སོགས་པ་བཀག་པས་ཏེ། དེ་ལ་གཟུགས་ལ་མི་དམིགས་ཏེ་ཁས་ལེན་པ་དང༌། དེ་ཐོབ་པ་བདག་གིར་བྱེད་པ་དང༌། དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་བ་དང༌། དེ་རྗེས་ཉིད་དུ་སྲིད་པས་མངོན་དུ་བྱེད་པ་དང༌། དེ་ཉེ་བར་རྟོག་པས་ བརྟགས་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས། གཟུགས་ཁས་ལེན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ལྔ་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་སྐྱེས་པ་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དམིགས་སུ་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཆོས་རྣམས་དང་དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་ཅིང་གཉིས་སུ་བྱར་མེད་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་འགྲིབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་འང་ཆོས་མ་ལགས་སོ། །དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། ཆོས་རྣམས་དང་འགྲིབ་པ་ནི་གཉིས་སུ་མ་མཆིས་ཤིང་གཉིས་སུ་དབྱེར་མ་མཆིས་པའི་སླད་དུའོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། གཟུགས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་བར་འདི་ནི་གཉིས་སུ་མ་མཆིས་པའི་གྲངས་སུ་བགྱིས་པའོ་ཞེས་གང་གསུངས་པས་ཐོབ་པར་བྱ་བ་དང་ཐོབ་པ་པོ་གཉིས་བཀག་པས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་གསུངས་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་དེས་ཀྱང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཤེས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་གྱི་རྣམ་པ་ཤེས་པ་དེ་ལ་མངོན་པར་ཆགས་པས་འཇུག་པ་བཀག་པ་དང༌། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་རྟགས་དང་མཚན་མ་གང་གིས་ཆོས་རྣམས་འཛིན་པས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། འདི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་རིང་དུ་སོང་བ་དེས་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་མཐར་ཐུག་བར་དེ་རྣམས་ལས་སོང་ཞིང་རྣམ་པར་བསྲིངས་པས་ཏེ། དེ
Chinese
到达彼岸和未成就两者无二无别，不可分割；一切法和未成就两者无二无别，不可分割；菩萨因见到一切法不动摇，如梦如幻等，内心不会恐惧、不会惊慌、不会害怕；当如此完全领悟这些法时，不接受色，不住持，不执着，不系缚，这是因为遮止了不接受法等。因此，不缘于色而接受，获得它并据为己有，生起缘于它的智慧，随后立即显现，通过接近领悟来考察，从而掌握了考察的权力。要知道，接受色等五个词要按顺序排列。为什么呢？因为一切法不生，一切法以无自性故，是无所缘的缘故。为什么呢？因为诸法和它的空性等无二无别，不可分割。同样，诸法的衰减也不是法。为什么呢？因为诸法和衰减无二无别，不可分割的缘故。从色到一切种智之间，这被算作无二的数目，如所说，通过遮止能获得者和所获得者两者来显示。掌握了一切种智的决定生起，所说的是：菩萨也知道一切法的相，从色等蕴开始，直到佛陀的不共法十八，知道这些相，从而遮止了因执着而进入。以及诸法的相、记号和特征，以何种方式执持诸法。以及“此远离一切法，因此称为般若波罗蜜多”，因为自性光明究竟的那些都已超越并完全扩展。
English
Reaching the other shore and non-achievement are non-dual and indivisible; all dharmas and non-achievement are non-dual and indivisible; Bodhisattvas, seeing all dharmas as unwavering, like dreams and illusions, etc., will not be fearful, alarmed, or afraid in their hearts; when fully comprehending these dharmas in this way, they do not accept form, do not abide, do not cling, do not bind, because they prevent not accepting dharmas, etc. Therefore, not relying on form to accept, obtaining it and claiming it as one's own, generating wisdom based on it, immediately manifesting afterward, examining through close comprehension, thereby grasping the power of examination. Know that the five words, accepting form, etc., should be arranged in order. Why? Because all dharmas are unborn, and all dharmas are without self-nature, therefore they are without object. Why? Because dharmas and their emptiness, etc., are non-dual and indivisible. Similarly, the decline of dharmas is also not a dharma. Why? Because dharmas and decline are non-dual and indivisible. From form to all-knowingness, this is counted as a non-dual number, as it is said, it is shown by preventing both the attainable and the attainer. Mastering the definite arising of all-knowingness, what is said is: the Bodhisattva also knows the aspects of all dharmas, starting from the aggregates such as form, up to the eighteen unshared qualities of the Buddha, knowing these aspects, thereby preventing entering due to clinging. And the aspects, signs, and characteristics of dharmas, in what way do they hold dharmas. And "This is far from all dharmas, therefore it is called Prajnaparamita," because those of ultimate self-luminous nature have all been surpassed and fully extended.
Tibetan
་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཀུན་དགའ་བོ་དེས་ན་འདི་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བརྗོད་དེ། སེམས་བསྐྱེད་པའི་མཐར་ཐུག་པར་རང་གི་དོན་དེ་ལ་དགའ་བས་ཀུན་དགའ་བས་ཏེ། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་ལམ་མོ། །དེ་ལས་སོང་ཞིང་འདས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། དེ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བར་དུ་རེ་རེ་ཞིང་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནས། དབེན་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། མི་དབེན་ཞེས་ བྱ་བར་མི་རྟོག་པའི་ཆོས་ཡོངས་སུ་རྟོག་པའི་རྣམ་པ་བསྡུས་པར་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་དོན་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་བཀག་པའི་བར་དང༌། འགྲིབ་པ་གང་ཡིན་པ་དང། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དང༌། གཉིས་སུ་མེད་པ་གང་ཡིན་པའི་ཆོས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན། མི་ལྡན་པའང་མ་ཡིན། གཟུགས་མེད་པ། བསྟན་དུ་མེད་པ། ཐོགས་པ་མེད་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་མཚན་ཉིད་མེད་པར་མཚན་ཉིད་གཅིག་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་དང༌། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང༌། ཆོས་རྣམས་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་གཉིས་སུ་མེད་པར་བགྲངས་པ་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་དུ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པར་མཐོང་བ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་བ་ལ་ཉེ་བར་རྟོག་པ་ཡིན་པ་དང༌། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་འགྲོ་བ་ལྔའི་བྱེ་བྲག་མེད་པ་དང༌། རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་ལ་སོགས་པ་ལྔ་ཐོབ་པ་དང༌། དེའི་ལམ་བསྒོམ་པ་མེད་པ་དང༌། དཀའ་བ་སྤྱོད་པའང་མི་འཐད་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་འང་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། རབ་འབྱོར་གྱིས་སྨྲས་པ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་ཁོ་བོ་ནི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་ལ་ཐོབ་པ་དང་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཡོད་པར་བྱ་བ་མི་འདོད་དོ། །མ་སྐྱེས་པ་ལ་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་ཡོད་པར་མི་འདོད་དོ། །རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་ཡོད་པར་མི་འདོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁས་ལེན་པ་འཐད་པ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་དང༌། ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་དང་སྐྱེས་པ་དག་གིས་ཐོབ་པར་བྱ། སྐྱེས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་འཐོབ་པ་དྲིས་པ་དང༌། དེ་གཉི་གའི་དངོས་པོ་མི་འདོད་པ
Chinese
是没有对（法）显现执著的方式的意思。 贤首，因此这被称为般若波罗蜜多，因为在发心的最终，由于对自己的利益感到高兴而感到高兴，这是声闻等的道路。 意思是超越和过去。 这是因为它是遍知的基础。 从色等直到一切法，一一地，从常等开始，到寂静和非寂静，不思议法的完全思议的方式被理解为包含在内。 从一切法的空性中无生，直到遍知的空性中，其自性被遮止。 什么是减损，什么是遍知，什么是非二元的法，所有这些既不是具有，也不是不具有。 无色，不可见，无碍。 如此，无相即是一相的证悟。 诸法无生，诸法彼此无异，被视为非二元。 从一切法到佛，以极度清净的方式看到无生，是接近般若波罗蜜多的证悟。 如果是这样，菩萨的五道差别，以及获得入流等五果，以及不修习其道，以及苦行也不合理，那么如来就不能现证无上正等觉，也不能转法轮。 贤首说：具寿舍利子，我不希望对未生法有获得和证悟。 我不希望未生法有入流。 我不希望有入流果，从这里开始，显示了承认一切法是不合理的。 未生法和已生法可以获得，询问已生法和未生法是否可以获得，以及不希望这二者的事物。
English
It means the way of not being attached to (dharma) manifestation. Shariputra, therefore, this is called Prajnaparamita, because at the end of generating the mind, one is delighted by one's own benefit, which is the path of the Shravakas and others. It means to go beyond and pass away from that. This is because it is the cause of omniscience. From form etc. up to all dharmas, one by one, from permanence etc. to tranquility and non-tranquility, the way of completely contemplating inconceivable dharmas is understood to be included. From the emptiness of all dharmas to the non-origination, up to the emptiness of omniscience, its own nature is negated. What is decrease, what is omniscience, what is the non-dual dharma, all these are neither possessed nor not possessed. Without form, invisible, unimpeded. Thus, non-characteristic is the realization of one characteristic. The non-origination of dharmas, and the non-difference of dharmas from each other, are regarded as non-dual. Seeing non-origination with extreme purity from all dharmas to the Buddha is the realization close to Prajnaparamita. If that is the case, the fivefold distinction of Bodhisattvas' paths, and the attainment of the five fruits such as stream-enterer, and not practicing its path, and austerity are also unreasonable, then the Tathagata cannot realize the unsurpassed perfect enlightenment, and cannot turn the wheel of Dharma. Shariputra said: Venerable Shariputra, I do not wish to have attainment and realization for the unoriginated dharma. I do not wish to have stream-enterer for the unoriginated dharma. I do not wish to have the fruit of stream-enterer, starting from here, it is shown that it is unreasonable to accept all dharmas. Unoriginated and originated dharmas can be attained, asking whether originated and unoriginated can be attained, and not wishing for the entity of these two.
Tibetan
ར་བསྟན་བ་དང། ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་དང་སྐྱེས་པ་དག་གིས་ཐོབ་པར་འདོད་པ་དྲིས་པ་དང༌། དེ་གཉི་གའི་དངོས་པོ་འདོད་པ་དྲིས་པ་དང༌། ཐོབ་པ་དང༌། མངོན་པར་རྟོགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་དྲིས་པ་དང༌། དེ་གཉིས་ཀ་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་པ་དང༌། མངོན་པར་རྟོགས་པ་བརྗོད་པའི་རིགས་པ་བཞིན་དུ་དེ་གཉི་ག་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ དུ་ཁས་བླངས་པ་དང༌། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེས་པ་བཀག་པ་དང༌། སྐྱེ་བ་མེད་པ་བརྗོད་པར་མི་སྤོབས་པ་དང༌། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང༌། སློབས་བ་དང༌། བརྗོད་པ་དང༌། མི་སྐྱེ་བ་རྣམས་ནི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བརྗོད་པའི་རིགས་པས་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། དེ་ལ་སྤོབས་པ་ནི་རྗོད་བྱེད་དོ། །རྗོད་པ་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན་བརྗོད་པ་སྟེ་དོན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་འགྲོ་བ་ལྔའི་བྱེ་བྲག་དང༌། ཐོབ་པ་དང༌། མངོན་པར་རྟོགས་པ་དང༌། སྐྱེ་བ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དོན་དམ་པ་ནི་ལས་དང༌། རྣམ་པར་སྨིན་པ་དང༌། སྐྱེ་བ་དང༌། འགག་པ་དང༌། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། རྣམ་པར་བྱང་བའི་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་དང་སྐྱེས་པ་སྐྱེ་བར་དྲིས་པ་དང༌། དེ་གཉི་ག་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་བཀག་པ་སྟེ། དེ་ཡོད་དུ་ཆུག་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བར་བསམས་པ་དང༌། མ་སྐྱེས་པའི་ཆོས་སྐྱེ་བར་མི་འདོད་པ་དེ་དག་གང་ཡིན་ཞེས་དྲིས་པ་དང༌། གཟུགས་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བར་མ་སྐྱེས་པའི་ཆོས་རྣམས་སྐྱེ་བར་མི་འདོད་པའི་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་བརྗོད་པ་དང་སྤོབས་པ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང༌། དྲིས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལན་གྱི་ངེས་པར་འབྱུང་བས་ན་མི་གནས་པ་ཉིད་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་གནས་བརྟན་རབ་འབྱོར་མཆོག་ཏུ་བཞག་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྟོན་པ་པོའི་འོས་སུ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་དོན་ཅན་དང༌། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བར་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ནང་ལ་སོགས་པ་ལ་བརྟེན་པར་མི་དམིགས་པ་ཉིད་སྟོན་པ་པོ་མི་གནས་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་དོན་ཅན་གྱིས་ཏེ། འདིའི་མདོ་ནི། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་གཟུགས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་སྟེ། དེ་ནི་ནང་ནས་ཡང་མི་གནས་ཕྱི་རོལ་ནའང་མི་གནས་གཉི་ག་མེད་པར་ཡང་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ལམ་གྱི་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་དབང་
Chinese
又问到，对于未生之法和已生之法，想获得什么；又问到，想获得这两者的什么事物；又问到，没有获得和没有证悟；又承认这两者都存在；又像陈述证悟的道理一样，承认这两者都是世俗的说法；因此，遮止了未生为已生，并且不擅长陈述无生。那为什么呢？因为无生、学习、陈述和不生等，都是由于陈述证悟的道理而没有自性的缘故。那为什么呢？因为一切法都是无生的缘故。对此，擅长就是能说者。说就是所要说的，因此说就是意义。如果是这样，那么五道的差别、获得、证悟和生，都是世俗的说法。那为什么呢？因为胜义谛是远离业、异熟、生、灭、烦恼和清净的自性的缘故。又问到，未生之法和已生之法是否会生起；遮止了想让这两者生起，并且心想即使它们存在也可以。又问到，不希望未生之法生起的那些是什么？从色开始，直到一切法，以不希望未生之法生起的名相来陈述，并且擅长无生。由于所有问题的答案都必然会出现，因此执持不居，并将常住的善现尊者置于至高无上的地位，这是具有使人知晓般若波罗蜜多之导师资格的意义。从色等蕴到一切法，都是因为自性空性。不观察依赖于内等，这是具有使人证悟导师不居的意义。此经中说：具寿舍利子，色是自性空性，它既不住于内，也不住于外，也不观察两者都不存在等等。这是道路必然出现的自在。
English
Furthermore, it was asked what one wishes to attain with regard to unoriginated and originated dharmas; it was asked what entity of these two one wishes to attain; it was asked about non-attainment and non-realization; and it was acknowledged that both of these exist. And, like the reasoning of stating realization, it was acknowledged that both of these are worldly conventions. Therefore, it was refuted that the unoriginated becomes originated, and one is not confident in stating the unborn. Why is that? Because the unborn, learning, stating, and non-arising are all without characteristics due to the reasoning of stating realization. Why is that? Because all dharmas are unborn. In this regard, being skilled is the speaker. Speaking is what is to be spoken, therefore speaking is the meaning. If that is so, then the distinctions of the five paths, attainment, realization, and birth are all conventional. Why is that? Because the ultimate truth is devoid of the characteristics of karma, maturation, birth, cessation, affliction, and purification. It was also asked whether unoriginated and originated dharmas arise; it was refuted that one wishes for both of these to arise, and it was thought that even if they exist, it is permissible. It was also asked, what are those who do not wish for unoriginated dharmas to arise? Starting from form and extending to all dharmas, it is stated with the nomenclature of not wishing for unoriginated dharmas to arise, and one is skilled in the unborn. Because the definitive emergence of the answers to all questions is certain, therefore, by closely holding non-abiding, and placing the venerable Subhuti in the supreme position, this has the meaning of making one know the qualification of the teacher of the Perfection of Wisdom. From the aggregates such as form up to all dharmas, all are emptiness of inherent nature. Not observing dependence on the internal and so forth, this has the meaning of making one realize that the teacher does not abide. In this sutra it says: "O venerable Sariputra, form is emptiness of inherent nature; it does not abide internally, nor does it abide externally, nor does one observe that both do not exist," and so forth. This is the power of the definitive emergence of the path.