Tibetan
མི་འཐད་པས་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རྨི་ལམ་དང༌། སྒྲ་བརྙན་དང༌། མིག་ཡོར་དང༌། གཟུགས་བརྙན་དང༌། སྤྲུལ་པའི་དཔེ་རྣམས་ཀྱིས་དངོས་པོ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་དཔེའི་དོན་ཡིན་པ་ལ་གནོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་མི་ཞུམ་པ་ཉིད་དང་མི་དངང་བ་ལ་སོགས་པས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་འབྱུང་བ་དང༌། ལམ་གྱི་རྣམ་པ་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་འབྱུང་བ་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དངོས་པོ་མཚན་མར་འཛིན་པ་ནི་འདུ་ ཤེས་སོ། །དངོས་པོ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་ཤེས་པ་སྟེ། དཔེར་ན་བདག་གི་མིག་གི་གཟུགས་རྣམས་བལྟ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཤེས་པ་དང༌། ཤེས་བྱ་དག་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་གདགས་པའོ། །གཞན་ཟིན་པ་དང་མ་ཟིན་པའི་དངོས་པོ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་བརྗོད་པ་ནི་ཐ་སྙད་དེ། དཔེར་ན་འཇིག་རྟེན་ན་འདི་ནི་ནས་སོ། །འདི་ནི་ཆུའོ། །འདི་ནི་དྲི་མའོ། །འདྲ་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །མི་ཞུམ་མི་འགོང་འགྱོད་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ཚིག་གསུམ་པོ་འདེ་རྣམས་ཀྱི་ངེས་པར་བསྟན་པ་ནི་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མི་དངང་མི་སྐྲག་སྐྲག་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གསུམ་པོར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་འཇིགས་པ་ནི་དངང་བ་སྟེ། ལམ་ལོག་པ་དང་འདྲའོ། །དེ་མེད་པས་ན་མི་ཞུམ་པའོ། །རྒྱུན་དུ་འཇིགས་པ་ནི་སྐྲག་པ་སྟེ། འཇིགས་པ་སྐྱེས་པ་སླར་མ་ལོག་པས་སོ། །དེ་མེད་པ་ནི་མི་འགོང་བའོ། །འཇིགས་པ་ངེས་པར་གྱུར་པ་ནི་སྐྲག་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་འགྱོད་པར་མི་འགྱུར་བའོ། །དེ་ལ་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་ནི་རྣམ་པར་བྱང་བའི་དངོས་པོ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་དག་གི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ནས་བརྗོད་པ་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཉིས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་སྔ་མ་དང་སྦྱར་རོ། །རེ་ཞིག་དང་པོ་ནི་གཉིས་པ་ཡང་ཡིན་པ་ནི་དཔེར་ན། གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོར་གྱུར་པ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། དང་པོ་མ་ཡིན་པ་ནི་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པར་གཉིས་པ་རྣམ་པར་བྱང་བའི་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པ་བཞིན་ནོ། །ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་ཁྱད་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དབྱེ་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ནི། གཞི་དང་དེ་ཡི་གཉེན་པོ་ཡིས། །གཟུང་བར་རྟོག་པ་རྣམ་པ་གཉིས། །རྨོངས་དང་ཕུང་སོགས་བྱེ་བྲག་གིས། །དེ་ནི་སོ་སོ་ རྣམ་པ་དགུ། །རྫས་དང་བཏགས་པའི་རྟེན་ཅན་གྱི། །འཛིན་པའང་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འདོད། །རང་དབང་བདག་སོགས་ངོ་བོ་དང༌། །ཕུང་སོགས་རྟེན་ལས་དེ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཐབས་མཁས་པ་དང་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དེ་ལ་ཐབས་མཁས་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་སེམས་མི་ཞུམ་པ་ཉིད་དང་མི་དངང་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ལས་བརྩམས་ནས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་སོ་སོར་མི་རྟག་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། སྟོང་པ་དང༌། བདག་མེད་པ་དང༌། ཞི་བ་དང༌། དབེན་པ་རྣམས་སུ་མི་རྟོག་པས་སོ་སོར་རྟོག་པ་དང༌། དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་མི་དམིགས་པ་དང་ལྡན་ཞིང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་དེ་དག་ཉིད་ལ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་སྟོན་པ་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་པ་ཉིད་དང༌། དེ་དག་ཉིད་ལ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་མེད་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉིད་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་སའི་ཁམས་ལ་སོགས་པ་དྲུག་པོ་རྣམས་ལ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་བཟོད་ཅིང་འདོང་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པ་བཟོད་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་པ་ཉིད་དང༌། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་སོ་སོར་རྟོག་ཅིང་མི་དམིགས་པ་དང་ལྡན་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མི་འདོར་བ་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་པ་ཉིད་དང༌། ཐེག་པ་དམན་པ་དང་ལྡན་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་སྐབས་མི་འབྱེད་པས་བསམ་གཏན་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་པ་ཉིད་དང༌། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པའི་བར་རྣམས་དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པ་བཀག་པ་དང༌། དེ་རྣམས་དང་དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་དག་ཕན་ཚུན་དེའི་རང་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་པ་ཉིད་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་བྲལ་བས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ ནས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པའི་བར་རྣམས་སྒོམ་པར་བྱེད་ཅིང་དེར་དམིགས་ཏེ་རློམ་པས་ནི་དངང་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་འགྱུར་བས་ན་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཡིན་པར་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་དོན་དུ་བསྟན་པས་གསུངས
Chinese
因为不合适，所以色蕴等等就像梦境、回声、眼花、影像和幻化等例子一样，因为是无实物的自性，所以因为损害了例子的意义，内心不怯懦，不惊慌等等，必定会生起遍知，必定会生起通达道之相，将会获得一切相智。这就是（要表达的）。其中，将事物执著为相状是受。与事物一起称之为我的是普知，例如说“我要看我的眼睛的形状”等等。对于所知和能知，显现为能取和所取的行相，而显现执著的行相的识是施设。宣说其他已把握和未把握的各种事物是名言，例如世间说“这是青稞，这是水，这是污垢，是相似的”等等。不怯懦、不畏惧、不后悔这三个词语的确定解释，应当理解为依次对应于不惊慌、不害怕、不变得害怕这三个词语。其中，对非处生畏惧是惊慌，类似于邪道。因为没有它，所以是不怯懦。持续的畏惧是害怕，因为生起的畏惧没有返回。没有它就是不畏惧。畏惧确定下来就是变得害怕，因为没有它，所以不后悔。其中，能取的行相的第一个分别念仅仅是一切事物，第二个仅仅是清净的事物，这是能取的行相的这些分别念的差别。那样做了之后，说能取的行相的第一个分别念是什么，那个也是第二个，这是与前面的词语相连的。暂时第一个也是第二个，例如，像成为能取的行相的第一个分别念的一切事物一样。仅仅是第二个，但不是第一个，就像能取的行相的第二个依赖于清净的事物一样。已经讲述了真实具有的差别。如是所说的分别念的分类的场合
English
Because it is inappropriate, the aggregates and so on are like examples of dreams, echoes, optical illusions, images, and transformations. Because they are of the nature of non-things, therefore, because it harms the meaning of the examples, the mind is not timid, not alarmed, and so on, it will definitely arise as omniscience, it will definitely arise as knowing the aspects of the path, and one will attain all-knowingness. That is (what is to be expressed). Among these, apprehending things as signs is perception. That which is called "I" together with things is complete knowledge, for example, saying "I shall look at the forms of my eyes" and so on. The consciousness that manifests as the aspects of grasping and being grasped by the knower and the known, and that manifests as the aspect of attachment, is imputation. Expressing various things that are other, grasped and ungrasped, is terminology, for example, in the world it is said, "This is barley, this is water, this is dirt, it is similar," and so on. The definitive explanation of the three words "not timid, not fearful, not regretful" should be understood as corresponding in order to the three words "not alarmed, not afraid, not becoming afraid." Among these, fear of what is not a place is alarm, similar to a wrong path. Because it does not exist, it is not timid. Continuous fear is being afraid, because the fear that has arisen has not returned. Not having it is not being fearful. Fear that has become definite is becoming afraid, because without it, one does not regret. Among these, the first conceptualization of the aspect of grasping is only all things, and the second is only purified things; this is the difference between these conceptualizations of the aspect of grasping. Having done that, saying what the first conceptualization of the aspect of grasping is, that is also the second, this is connected to the previous words. For the time being, the first is also the second, for example, like all things that have become the first conceptualization of the aspect of grasping. It is only the second, but not the first, just as the second conceptualization of the aspect of grasping depends on purified things. The difference of truly possessing has been explained. The occasion of the classification of conceptualizations as described
Chinese
其中的偈颂是：以基和其对治，所取之分别有两种，以愚昧和蕴等差别，彼则各个有九种，实事和假立有依之，执著也认为有两种，自主我和蕴等，同样从所依生。这是它的意义。善巧方便和善知识是菩萨的摄受者。如是说，就善巧方便而言，从不灰心和不畏惧等因缘出发，以具有一切相智的作意，对于色等蕴，不分别无常、痛苦、空、无我、寂静、寂寞，而各个分别，并且以具有这些的不缘和具有一切相智的作意，对这些宣说无常等法，就是布施波罗蜜多，并且对这些作意无常等，没有胜解，就是持戒波罗蜜多，同样对于地界等六者，忍受无常等，并且趋向于各个分别，就是忍辱波罗蜜多，对于蕴等，各个分别无常等，并且具有不缘，因此具有一切相智的作意不舍弃，就是精进波罗蜜多，不分别具有下劣乘的作意之时，就是静虑波罗蜜多，蕴等乃至佛的不共法之间，以它的空性为空性遮止，并且这些和它的空性互相了知它的自性，就是般若波罗蜜多，远离具有一切相智的作意，从波罗蜜多，到佛的不共法之间修习，并且在那里缘而自诩，因此畏惧等转变，因此是善巧方便，以善巧方便的差别之义而显示而说。
English
The verses therein are: By the basis and its antidote, grasping at the apprehended is twofold. By ignorance and the distinctions of the aggregates, etc., these are each ninefold. Grasping at entities and imputations with a basis is also considered twofold. Likewise, self-sufficiency, self, etc., are the essence, and the aggregates, etc., arise from their basis. This is its meaning. Skillful means and spiritual friends are the means by which Bodhisattvas are cared for. As it is said, in terms of skillful means, proceeding from the causes of not being discouraged and not being afraid, etc., with the intention of possessing all-knowingness, one does not separately conceive of the aggregates, such as form, as impermanent, suffering, empty, selfless, peaceful, and solitary, but rather distinguishes them separately. And with the intention of possessing these non-objectifications and possessing all-knowingness, teaching the Dharma of impermanence, etc., to these is indeed the perfection of generosity. And contemplating these as impermanent, etc., without supreme attachment, is indeed the perfection of discipline. Similarly, enduring impermanence, etc., in the six elements, such as the earth element, and proceeding to distinguish them separately, is indeed the perfection of patience. Separately distinguishing impermanence, etc., in the aggregates, etc., and possessing non-objectification, therefore, the intention of possessing all-knowingness is not abandoned, which is indeed the perfection of diligence. Not distinguishing the occasion of the intention of possessing an inferior vehicle is indeed the perfection of meditative concentration. Between the aggregates, etc., and the unmixed Dharmas of the Buddha, emptiness is prevented by its emptiness, and these and its emptiness mutually knowing its own nature is indeed the perfection of wisdom. Being separated from the intention of possessing all-knowingness, from the perfections to the unmixed Dharmas of the Buddha, one cultivates and prides oneself on focusing there, therefore fear, etc., change, therefore it is skillful means, and it is taught by showing the meaning of the distinction of skillful means.