Tibetan
དབྱིངས་ཡངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཡངས་པའོ། །མདུན་དུ་བྱས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་དག་གིས་མདུན་དུ་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །ཚད་མེད་པར་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མི་འཕྲོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་དམིགས་པ་དང༌། རྣམ་པ་དང༌། རྒྱུ་དང༌། ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་སོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དེའང་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་སླད་དུ་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་མ་མཆིས་པའོ་ཞེས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་རེ་ཞིག་རྩེ་མོར་གྱུར་པ་ཆུང་དུ་ཡིན་ནོ། །འབྲིང་པོ་ནི་དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ལྟར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་མཚན་མ་གཟུང་བར་བགྱི་བ་མ་ལགས་ཏེ། མཚན་མ་ལས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་འབྱུང་ངོ༌། །མཚན་མ་ དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། གཟུགས་ནི་མཚན་མའོ། །ཚོར་བ་ནི་མཚན་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གཟུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གཟུགས་ཀྱི་མཚན་མ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེའང་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའོ། །འདི་གང་ལ་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་གང་གི་ཚེ་མི་རྟག་པའམ་རྟག་པ་ཞེས་གཟུངས་ཀྱི་མཚན་མ་ལ་སྤྱོད་པ་ན། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་མ་ལགས་སོ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །མཚན་མ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་ཡིན་པས་མཚན་མ་མེད་པ་ནི་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མཚན་མར་གཟུང་བ་ཞིག་ལགས་ན་ནི་ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་ཕྲེང་བ་ཅན་བསྟན་པ་འདི་ལ་དད་པ་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། དེས་ཆོས་འགའ་ཡངས་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་སྟེ་མཚན་མ་མེད་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་སླད་དུའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ནི་འདི་ལྟར་དེས་ཡེ་ཤེས་དེ་རྟོགས་པ་དང་ཐོབ་པར་བགྱི་བའི་ཚུལ་གྱིས་ནང་དུ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མ་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ནང་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡེ་ཤེས་དེ་མཐོང་བ་བཀག་པའི་རྣམ་གྲངས་གཞན་འདོད་པའི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་དང༌། །དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་གཟུང་དུ་མ་མཆིས་པ་དང་བཏང་དུ་མ་མཆིས་པ་གང་ལགས་པ་དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་འཐད་པས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཕྲེང་བ་ཅན་ད
Chinese
所谓“界广大”就是指法的界广大。所谓“现前作意”是指以所缘和行相的差别而现前安住。所谓“ निश्चितमपरिमाणं 无量决定”是指为了在一切种智中个别决定的缘故。所谓“声闻和独觉都不能夺取”是指如前所说的所缘、行相、因和摄持的差别。所谓“一切法未完全执取”是指薄伽梵一切种智，也为了内空性等之故而没有完全执取，如其紧接着所说。这暂时是成为顶点的微小者。中间的是，那为了什么缘故呢？薄伽梵这样的一切种智不是要执取相，因为从相中会产生烦恼。那些相是什么呢？色是相，受是相等等，这是所说的。对此，色的相就是色的相状，也就是无常性等等。这对于什么呢？因为何时以无常或常等执取相状时，就不是在般若波罗蜜多中行持，所以将会这样解释。相是菩萨们的烦恼，所以无相是所缘的差别，如果般若波罗蜜多也被执取为相，那么从“具有鬘的遍行外道不会对这个教法获得信心”开始，到“因此没有完全执取某些法，是为了作意无相”之间所说的。行相的差别是这样，从“他以证悟和获得那个智慧的方式，在内部也没有如实见到”开始，对于在内部等处见到那个智慧的遮止，以及想要其他行相的行相差别。那为了什么缘故呢？凡是一切法不能执取和不能舍弃的，那就是般若波罗蜜多，这是以道理所说的。对此，具有鬘的
English
The term "vast realm" refers to the vast realm of Dharma. The term "making present" means to abide in the present due to the distinctions of object and aspect. The term " निश्चितमपरिमाणं (niścitamaparimāṇaṃ, निश्चितमपरिमाणं, निश्चितमपरिमाणं, निश्चित不量决定)" means that it is determined individually in all-knowingness. The term "not to be seized by all Śrāvakas and Pratyekabuddhas" refers to the distinctions of object, aspect, cause, and appropriation as previously stated. The term "not completely grasping all dharmas" means that the Bhagavan, the all-knowing one, does not completely grasp even that, for the sake of inner emptiness and so forth, as was said immediately before. This is, for the moment, the smallest that has become the peak. The middle one is, why is that? The Bhagavan, the all-knowing one, is not to be apprehended by signs, for afflictions arise from signs. What are those signs? Form is a sign, feeling is a sign, and so forth, as has been said. Therein, the characteristic of form is called the sign of form, which is impermanence and so forth. What is this for? Because when one engages with the sign of grasping as impermanent or permanent, one is not engaging in the Prajñāpāramitā, so it will be explained. Signs are the afflictions of Bodhisattvas, so signlessness is a distinction of object. If the Prajñāpāramitā were also apprehended as a sign, then from "the wandering heretics with garlands would not gain faith in this teaching" up to "therefore, not completely grasping some dharmas is for the sake of attending to signlessness," all that has been said. The distinction of aspect is this: from "he does not truly see inwardly by the manner of realizing and attaining that wisdom" onwards, the distinction of aspect is the prohibition of seeing that wisdom in the interior and so forth, and the desire for other aspects. Why is that? Whatever is the case that all dharmas cannot be grasped and cannot be abandoned, that is the Prajñāpāramitā, which is what is said by reason. Therein, the one with garlands
Tibetan
པེར་བྱས་པ་ནི་དེ་མུ་སྟེགས་པ་དང་འབྲེལ་པས་ན་མ་དད་པ་ཡིན་ཡང་རྟོགས་པའི་སྟོབས་འབའ་ཞིག་ཁོ་ནས་དོན་དེ་མངོན་དུ་བྱས་ལ་དབང་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུའོ། །ཆེན་པོ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་དེས་འདི་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདིས་ཞིག་སྟེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་གང་གི་སྟེ། བདག་གམ་ཆོས་ཀྱི་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཤེས་ རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་ནི་གང་གི་ཡིན་ཏེ། རྫས་སམ་ཡོན་ཏན་ནི་བྱ་བའམ་རིགས་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཡོངས་སུ་བརྟག་པར་བགྱི་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། ཅི་ཆོས་གང་ཞིག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་མི་དམིགས་པ་དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་ནམ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པར་དེའི་རང་བཞིན་ཉེ་བར་བཞིན་ཉེ་བར་བརྟག་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ནི། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཟུགས་མེད་ཅིང་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་དུ་མེད་ཅིང་མི་དམིགས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ནི་འདི་ལྟར་རྟོག་ཅིང་སེམས་པའི་ཚེ། སེམས་ཞུམ་པ་མེད་ཅིང་མི་འཇིགས་མི་དང་སྐྲག་པར་མི་འགྱུར་ན། ཤེས་རང་གི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་མ་བྲལ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དགེ་བའི་རྩ་བའི་རྩ་བ་གཡོ་བའི་རྩེ་མོའོ། །རྩེ་མོར་གྱུར་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ལ་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བཟོད་པའི་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་གཟུགས་ནི་གཟུགས་ཀྱི་རང་ཞིན་དང་བྲལ་བ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་གཟུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་བར་དུ་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །མཚན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་རང་བཞིན་གྱི་མཚན་ཉིད་དག་ནི་ཕན་ཚུན་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ནི། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་མཚན་ཉིད་ལའང་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་རང་བཞིན་མེད། མཚན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ལའང་མཚན་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ
Chinese
已经说明的是，虽然那是与外道有关联的，因此是不信仰的，但是仅仅凭借领悟的力量，就能使那个意义显现，是为了要了解它是自在的意义。伟大的是，世尊，此外，大菩萨行般若波罗蜜多时，像这样，以般若波罗蜜多来摧毁，色等蕴、界和处等，这是它的意义。般若波罗蜜多是谁的呢？是我的还是法的呢？这是它的意义。般若波罗蜜多是谁的呢？是实体还是功德，是作用还是种姓呢？这是它的意义。像这样，应当对般若波罗蜜多进行完全的观察，以及，什么法是不存在的，并且是不可见的，那就是般若波罗蜜多吗？从这里开始，一切都不可见，以其自性，接近地，接近地观察的差别，被说成是能见。相的差别是：具寿舍利子，由于内空性等，色是无有且不可见的，从这里开始，由于内空性等，直到一切相智之间，都是无有且不可见的。大菩萨像这样思索和思维的时候，如果心不怯懦，不恐惧，不害怕，那么，应当知道是没有与般若波罗蜜多分离的。善根的根本是动摇的顶端。已经说完了顶端。一切法以无自性为所缘，仅仅以此，忍的所缘的差别是：具寿舍利子，色是与色的自性分离的，从这里开始，那是什么缘故呢？具寿舍利子，色的自性是无实有的。等等，直到所说的一切。体性的自性和自性的体性，是互相成为它的自性的缘故，相的差别是：具寿舍利子，体性也没有体性的自性，体性的自性也没有体性，这样说的，就是那
English
What has been explained is that although it is related to heretics and therefore lacks faith, it is only through the power of realization that the meaning is made manifest, for the purpose of understanding it as independent. The great one is the Blessed One, and also the great Bodhisattva who practices the Perfection of Wisdom, in this way, destroys with this Perfection of Wisdom, the aggregates such as form, the elements, and the sources, etc., this is its meaning. Whose is this Perfection of Wisdom? Is it mine or the Dharma's? This is its meaning. Whose is this Perfection of Wisdom? Is it substance or quality, action or lineage? This is its meaning. In this way, one should completely examine the Perfection of Wisdom, and, what Dharma does not exist and is invisible, is that the Perfection of Wisdom? Starting from here, everything is invisible, with its own nature, closely, the difference of closely examining, is said to be visible. The difference of aspects is: Venerable Shariputra, because of emptiness of the interior, etc., form is without and invisible, starting from here, because of emptiness of the interior, etc., up to the all-knowingness of all aspects, it is without and invisible. When the great Bodhisattva thinks and contemplates in this way, if the mind is not timid, not fearful, and not afraid, then it should be known that it is not separated from the Perfection of Wisdom. The root of virtue is the tip of shaking. The tip has been explained. All Dharmas take aim at the absence of inherent existence, and only by this, the difference of the object of forbearance is: Venerable Shariputra, form is separated from the nature of form, starting from here, what is the reason for that? Venerable Shariputra, the nature of form is non-substantial. And so on, up to all that has been said. The nature of characteristics and the characteristics of nature, are the reason for mutually becoming its nature, the difference of aspects is: Venerable Shariputra, characteristics also do not have the nature of characteristics, and the nature of characteristics also does not have characteristics, thus it is said, that
Tibetan
་མཚན་ཉིད་ནི་སྤྱིན་ཡིན་ལ། རང་བཞིན་ནི་ཁྱད་པར་གཞན་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ངོ་བོ་ཉིད་ཕན་ཚུན་ལྡོག་པར་གྱུར་ན་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འགའ་འང་འགའ་ཞི་གི་མཚན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། ། ཕན་ཚུན་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ཡིན་ན་ནི་བཏགས་པའི་མཚན་ཉིད་གཞི་དང་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་པ་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་རེ་ཞིག་བཟོད་པ་ཆུང་དུའོ། །འབྲིང་གི་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང༌། ངེས་པར་འབྱུང་བ་མེད་པ་ནི་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་དེ་ནི་འདི་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་ངེས་པར་འབྱུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། གཟུགས་གཟུགས་ཀྱིས་སྟོང་སྟེ། དེ་ལ་སྐྱེ་བ་ཡང་མི་དམིགས། ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཡང་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་དག་པ་ཐོབ་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་འདོད་ཆགས་དང་ལྡན་པའི་སེམས་མི་བསྐྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པའི་སེམས་མི་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ལུས་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཐོབ་པ་དང༌། རྫུས་ཏེ་སྐྱ་ཞིང་གཞན་དུ་འགྲོ་བ་དང༌། དེ་ཡོངས་སུ་སྐྱེ་བ་དང༌། སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་པས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བར་དུ་སངས་རྒྱས་དང་མི་འབྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་དག་པ་དེ་ཡང་ཡང་དག་པར་འདའ་བས་བསྡུས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལས་ཡང་དག་པར་འདའ་བ་ནི་དེ་ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་གྱུར་པ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་ལུས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང༌། ངག་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང༌། སེམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང༌། མཚན་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ངན་འགྲོའི་རྒྱུ་ལས་ཡང་དག་པར་འདའ་བ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་ལྡན་པའི་སེམས་མི་བསྐྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡོངས་སུ་ཉམས་པ་ལས་ཡང་དག་པར་འདའ་བ་ནི་ནམ་ཡང་མའི་མངལ་དུ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྟག་ཏུ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་རྫུས་ཏེ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ལ་སྤྱོད་པ་ན་གཟུགས་ལ་གནས་པ་མེད་པ་དང༌། ལྷག་པར་མོས་པ་མཚན་མ་མེད་པ་ལ་སྦྱོར་བ་ནི། །གལ་ཏེ་གཟུགས་རྟགས་ཅེས་བྱ་བར་སྤྱོད་ན་མཚན་མ་ཉིད་ལ་ སྤྱོད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། འདི་སྙམ་དུ་བདག་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་དོ་ཞེས་བགྱི་བར་སྤྱོད་ན་དམིགས
Chinese
定义是共同的，自性是其他的差别。如果这些本体互相违背，因为没有关联，任何一个都不会变成任何一个的定义。 如果互相随顺，那么安立假立的定义之基础和定义是合理的。这暂时是小忍。中等的所缘差别是，为什么一切法无生，无有出离呢？因为具寿舍利子是这样说的，一切法无生，无有出离。色以色空，于彼亦不观察生，亦不观察出离等等。从异熟所生的清净获得，因此相的差别是，大菩萨从不生起具有贪欲的心，从不生起具有一切烦恼的心，因此获得身体等完全清净，化生并前往他方，彼完全出生，成熟有情，直至圆满菩提不离佛陀，如是所说。彼清净亦以真实超越所摄持，有三种：从异熟真实超越，如是彼如何接近一切相智，如是彼获得身体完全清净，语完全清净，心完全清净，名号完全清净，如是说。从恶趣因真实超越，即不生起具有贪欲的心等等，如是所说。从完全衰损真实超越，即永不生于母胎，恒常不断化生，如是等等。于行持时，不住于色，特别是信解无相，如果于名为色之相行持，即于相本身行持，从这里开始，如果这样行持，我于般若波罗蜜多行持，则缘念。
English
Definition is common, and self-nature is another difference. If these entities contradict each other, since there is no connection, none will become the definition of any other. If they follow each other, then it is reasonable to establish the basis of the imputed definition and the definition. This is, for the moment, a small forbearance. The difference in the object of the intermediate is, why are all dharmas unborn and without liberation? Because the venerable Shariputra said, all dharmas are unborn and without liberation. Form is empty of form, and in that, one does not observe birth, nor does one observe liberation, and so on. Since purity arising from maturation is attained, therefore the difference in aspect is that the great Bodhisattva never generates a mind with desire, never generates a mind with all afflictions, therefore obtains complete purity of body, etc., is born miraculously and goes elsewhere, that is completely born, matures sentient beings, and until perfect enlightenment does not separate from the Buddha, as it is said. That purity is also encompassed by true transcendence, there are three types: true transcendence from maturation, how does it approach omniscience, and how does it obtain complete purity of body, complete purity of speech, complete purity of mind, complete purity of name, as it is said. True transcendence from the cause of bad destinies, that is, not generating a mind with desire, etc., as it is said. True transcendence from complete deterioration, that is, never being born in a mother's womb, but constantly being born miraculously, and so on. When practicing, not abiding in form, and especially applying faith to the signless, if one practices on the sign called form, then one practices on the sign itself, starting from here, if one practices in this way, I practice in the Prajnaparamita, then one contemplates.